Εἰδικῶς τώρα. Ἕνας σεισμός, μεσαίας ἐντάσεως, μᾶς ἐδήλωσε πὼς ὁ κόσμος μας οὐδόλως ἀσφαλὴς εἶναι. Κι ἐμεῖς πήραμε τὶς …κατσαρόλες, τὶς φορέσαμε γιὰ …καπέλο καὶ ἐπιστρέψαμε στὴν ἐπίπλαστό μας ἀσφάλεια, δίδοντας παρατάσεις χρονικὲς στὸ νὰ λάβουμε ἀποφάσεις μά, εἰδικότερα στὸν κόσμο μας… Σὰν νὰ μὴν ἔτρεξε καὶ κάτι σοβαρό… Σὰν νὰ μὴν ἦταν ἀφορμὴ προβληματισμοῦ … Συνέχεια →

Ἡ στυγνὴ πραγματικότης μας μᾶς ὑποχρεώνει καθημερινῶς νὰ ἐνασχολούμεθα ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον μὲ τὰ τῆς ἐπιβιώσεώς μας. Ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ μᾶς μείνη κάποιος χρόνος, τότε ἴσως (ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον -πάντα- θὰ ἔχουμε τὰ ἀπαραίτητα κουράγια), νὰ καταπιασθοῦμε καὶ μὲ ζητήματα ποὺ εὐαρεστοῦν ἀληθῶς καὶ σὲ βάθος τὸ πνεῦμα, ἀνυψώνουν τὴν ἀντιληπτικότητα καὶ … Συνέχεια →