Χρειάζεται νὰ ποῦμε ἀντίο στὸν ἄνθρωπο ποὺ οἱ ἄλλοι περιμένουν νὰ εἴμαστε.

 

Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας. 
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος. 

Συνέχεια →

Εἶναι αὐτὸς ποὺ συνεχίζει νὰ προχωρᾶ…

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μιὰ θετικὴ στάσι ἀπέναντι στὴν ζωὴ ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ εἶναι ἐπινοητικοὶ σὲ σχέσι μὲ τὴν εὕρεση λύσεων ὅταν εὑρεθοῦν σὲ μιὰ δύσκολο κατάστασι γιατί ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ δίδουν κίνητρα στὸν ἑαυτὸ τους καὶ νὰ τὸν ὑποκινοῦν. Συνέχεια →

Ἡ εὐτυχία δὲν εἶναι πρᾶγμα.

Ἡ εὐτυχία, ἤ ἄλλως, εὔ, καλὴ τύχη, εἶναι κάτι ποὺ ἐμεῖς διαμορφώνουμε. 

Εἶναι ἤ δὲν εἶναι μέσα μας…
Τὸ ἔχουμε ἤ δὲν τὸ ἔχουμε… Ἀναλόγως τῆς ὀπτικῆς μας καὶ τῆς στάσεως ζωῆς μας…

Συνέχεια →

Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους διαλέγει τὸν χειρότερο…

Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους, διαλέγει πάντα τὸν χειρότερο καὶ ἔχει ἕνα ἐκπληκτικὸ ταλέντο νὰ μὴ χάνῃ ἀναποδιά.
Φεύγει γιὰ διακοπὲς καὶ δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ πέσῃ θῦμα κλοπῆς ἢ κάποιας τοπικῆς ἰώσεως.
Κάθε ἑορτὴ καὶ σχόλη τὸν εὑρίσκει πικρόχολο, λὲς καὶ τὸ καλὸ τὸν προσβάλλει προσωπικῶς.
Βάζει ὅλην του τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν τέχνη γιὰ νὰ ἀποτύχῃ σὲ ὅ,τι κάνῃ καὶ φτιάχνει τὴν δυστυχία του μὲ τέτοιαν ἐμμονὴ καὶ μὲ τέτοιαν ἐπιτυχία, ποὺ προκαλεῖ θαυμασμό.
Συνέχεια →

Τὸ ἐὰν θὰ ὑποφέρουμε ἀπὸ τὶς ἀτυχίες, εἶναι δική μας ἐπιλογή.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ …ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ!

Μια ερώτηση που μερικές φορές απευθύνω στα σεμινάρια μου είναι η εξής: “Πόσο πολύ θέλετε να πετύχετε στη ζωή σας;” Φυσικά, όλοι σχεδόν σηκώνουν τα χέρια τους. 

Αμέσως μετά, κάνω μια δεύτερη ερώτηση : “Πόσοι πιστεύετε ότι μπορείτε να τα καταφέρετε;” και τότε είναι που αρκετοί από τους συμμετέχοντες διστάζουν να σηκώσουν το χέρι τους !
Συνέχεια →

Κυττῶνας ὑψηλά…!!!

Ὅταν τὰ μάτια κυττοῦν τὴν Γῆ, τότε μόνον παπούτσια, λᾶσπες καὶ ὑποτελεῖς βλέπουν.
Ὅταν τὰ μάτια ὅμως στρέφονται πρὸς τὸν Οὐρανό, βλέπουν τὸν Ἥλιο, τὰ ἀστέρια καὶ τὰ πρόσωπα πιὸ φωτεινά.

Ἡ διαβίωσίς μας στὴν Γῆ κρίνεται ἀπὸ τὴν ἐπιλογὴ ὁπτικῆς. 
Τὸ ποῦ θὰ στρέψουμε τὸ βλέμμα, θὰ καθορίσῃ καὶ τὸ βῆμα μας καὶ τὴν πορεία μας καὶ τὸν τρόπο ποὺ θὰ Συνέχεια →