Καὶ μόνον ὅσοι ἀτενίζουν τὸ μέλλον μὲ βεβαιότητα, κι ὄχι μὲ ἐλπίδα, μὲ βαθειὰ ἐσωτερικὴ ἀσφάλεια, μὲ πίστι καὶ προσμονή, μποροῦν νὰ γνωρίζουν πὼς ἐγεννήθησαν νικητές. Διότι ἡ ἐλπὶς τσακίζει… Σκοτώνει…
Ἄλλως τέ, μέσα στὸ κουτὶ τῆς Πανδώρας, ὅταν ὅλα τὰ καλὰ ἔφυγαν, παρέμειναν τὰ κακά…
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην, μόνον αὐτοὶ ποὺ εἶναι βέβαιοι ἔχουν τὴν τύχη μὲ τὸ μέρος τους. Ἡ τύχη βοηθᾶ τοὺς τολμηρούς… Ὄχι αὐτοὺς ποὺ κρεμοῦν τὶς ἐλπίδες τους σὲ κάθε τί… Ἀκόμη καὶ στὴν τύχη.
Ἡ λέξις βρότος σημαίνει τὸ αἷμα, χυθὲν ἐκ πληγῆς ἀνθρώπου.
Ἡ λέξις βροτὸς σημαίνει θνητός, φθαρτός, νεκρός.
Ἡ λέξις βρώσις σημαίνει τροφή, φαγητό.
Ἡ λέξις βρωτὸς σημαίνει ὁ φαγώσιμος.
Λοιπόν; Τί λέτε; Τά καταφέραμε; Διπλασιάσαμε τά ὄμικρον τοῦ βροτός μεταλλάσσοντάς τα σέ ὠμέγα καί καταλήγοντας στό βρωτός;
Ἐγὼ εἶμαι ἐγώ…
Ἐδῶ ἦλθα μόνον γιὰ ἐμέναν…
Μόνη μου ἐγεννήθην, μόνη μου θὰ τελειώσω…
Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει πὼς στὴν πορεία δὲν θὰ ἀναπτύξω σχέσεις. Δὲν σημαίνει πὼς δὲν θὰ δεθῶ.
Δὲν σημαίνει πὼς δὲν θὰ ἀγαπήσω καὶ δὲν θὰ ἀγαπηθῶ.
Ὅμως ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς γεννήσεώς μας παίζουμε ῥόλους… Κάτι θέλουμε νὰ δείξουμε…
Κάπου νὰ γίνουμε ἀρεστοί…
Συνέχεια
«…Ἰωνάθαν! Θὰ ἀρχίσῃς νὰ ἀκουμπᾶς τὸν οὐρανό, μόλις φτάσῃς στὴν βέλτιστη ταχύτητα, ποὺ δὲν εἶναι νὰ πετᾷς μὲ 1.000 χιλιόμετρα ἢ 1.000.000 χιλιόμετρα τὴν ὥρα, οὔτε νὰ πετᾷς μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός. Κι αὐτό, γιατί κάθε ἀριθμὸς εἶναι ἕνα ὅριο καὶ τὸ Τέλειο δὲν ἔχει ὅρια… Ἡ βέλτιστη ταχύτης, παιδί μου, εἶναι τὸ νὰ Εἶσαι Ἐκεῖ…»
Γύρισα πρὶν λίγο. Κουρασμένος, σκεφτικός, δύσθυμος. Τὴν ὥρα ποὺ κλείδωσα τὸ αὐτοκίνητο τὸ βλέμμα μου διέκρινε το φῶς τοῦ φεγγαριοῦ νὰ διαχέεται στὰ λιβάδια. Πανσέληνος. Κάτι σκίρτησε μέσα μου. Σήκωσα τὸ κεφάλι ψηλά. Πουθενὰ τὸ φεγγάρι. Ἕνα κατάμαυρο σύννεφο σὲ σχῆμα γῦπα τὸ κάλυπτε. Συνέχεια
Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας.
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος.
