Η ηλικία σας κυμαίνετε από 40 μέχρι 55 χρόνων. Είστε όλοι αυτοί που μας έλεγαν οι μανάδες μας να μην γίνουμε ποτέ: Μέτριοι. Μια παρέα από σπασικλάκια, βλαχαδερά και από κολεγιόπαιδα τρίτης κατηγορίας. Θέλατε να ζήσετε το αμερικάνικό σας όνειρο με ροζ δερμάτινη γραβατούλα, με γυαλάκια που θυμίζουν καθηγητάκο της παπαγαλίας ενώ στην παρέα σας οι εκπρόσωποι του γυναικείου φύλου είναι κάτι μεταξύ μυξοπαρθένας και κομπλεξικής ανέραστης 50αρας (το κομμωτήριο δε σε κάνει γυναίκα, μην ξεμαλλιάζεσαι άδικα).
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ἕνα παιδὶ μετροῦσε τὰ ἄστρα…
Αυτή η χώρα είναι ένα παιδί. Οι νόμιμοι εκλεγμένοι κηδεμόνες αυτού του παιδιού το κλείνουν σε ντουλάπα για να το τρομοκρατήσουν, σβήνουν επάνω του αναμμένα τσιγάρα για να γλεντήσουν και το πασάρουν για τις όποιες ορέξεις σε φίλους και γνωστούς, με πολύ φθηνό αντίτιμο. Ίσα για να βγει ο μήνας σε ποτά και γλέντια.
Συχνά πυκνά το «παρκάρουν» όχι σε όποιον βρουν, αλλά στους ψηφοφόρους κουμπάρους τους, που πάντα καλύπτουν τον βασανισμό, γιατί παίρνουν κι αυτοί το εξτραδάκι βγάζοντας και την ανάλογη αρρώστια τους, για όσο κρατάει η φύλαξη. Συνέχεια
Ἡ λίρα.
Ράψαμε το στόμα μας με κλωστή ατσαλένια φτιαγμένη από το νήμα της υπομονής. Εμείς πλέον, δεν μιλάμε. Κουβέντες κάνουμε με τον εαυτό μας. Κανακεύουμε την «απραξία» μας και «δειλιάζουμε», γιατί πολύ απλά δεν έχουμε έναν λόγο να είμαστε θαρραλέοι. Γνωρίζουμε ότι τα σύμβολα θα γίνουν εκμεταλλεύσιμα για εξουσιολάγνους και παραδόπιστους ηγέτες που θα μάς σύρουν και πάλι σε μια κατάσταση που ραμμένο το στόμα δεν θα έχουμε, αλλά θα έχουμε ραμμένο το μυαλό με ατσαλόσυρμα μεγάλης αντοχής. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι όλοι τους είναι ίδιοι, είτε κόκκινοι, είτε γαλάζιοι, είτε ροζ, είτε πράσινοι, είτε δημοκράτες ακομμάτιστοι. Όποιον αγώνα και να κάνουμε δεν θα αλλάξουμε τίποτε, παρά μόνο με το τηλεχειριστήριο της μεταδημοκρατίας θα αλλάζουμε τα πρόσωπα όταν η πλήξη μας γίνεται προσωπικά θανατηφόρα. Έγινε το σύστημα πασαρέλα και εμείς απλά ψηφίζουμε την πολιτική πουτάνα που θα είναι πιο σκερτσόζα στα σαδιστικά κόλπα που θα κάνει στα χαμένα όνειρά μας. Συνέχεια
Ἕνα σκασμένο μπαλόνι…
Δύο παιδάκια ἔπαιζαν μὲ ἕνα μπαλόνι, ποὺ προηγουμένως εἶχαν γεμίση μὲ νερό.
Τὰ παρατηροῦσα ἀφηρημένη…
Κάποιαν στιγμὴ τὸ μπαλόνι ἔπεσε κάτω κι ἔσκασε…
Τὰ παιδάκια τὸ παράτησαν ἐκεῖ… Ἡ μητέρα τους καὶ ὁ πατέρας τους δὲν εἶπαν καὶ δὲν ἔκαναν κάτι, γιὰ νὰ τὸ μαζέψουν…
Τὰ παιδάκια ἔφυγαν…
Ἔμεινα, ἀκόμη ἀφηρημένη, νὰ κυττῷ ἐκεῖνο τὸ μπαλόνι. Συνέχεια
Μέ τό δίκαιον ἤ μέ τούς …δικούς μου;;
Ὅσο …ζομποποιεῖται ἡ κοινωνία μας, τόσο περισσότερο ἀρχίζουν νὰ μπερδεύονται οἱ ἔννοιες.
Αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα μαχόμεθα σήμερα, πρὸ κειμένου νὰ μὴν καταστραφοῦν, κάποτε ἐθεωροῦντο αὐτονόητα.
Καὶ σαφὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ἅπτονται τῆς …πάλαι ποτὲ κραταιᾶς (;;;;;;;;) κοινῆς λογικῆς. Συνέχεια
Κρεμαλ(ι)α-σμένοι;;;
Κῦττα πατριώτη…
Κι ἐγὼ θυμωμένη εἶμαι… Πολύ!!!
Εἶμαι ἴσως περισσότερο θυμωμένη ἀπὸ ἐσέναν, ποὺ τώρα διαβάζεις τὰ ὅσα γράφω…
Καὶ εἶμαι θυμωμένη ὄχι διότι μόνον μᾶς λεηλατοῦν, σὰν λαό, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο, διότι μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν λεηλασία, μᾶς δουλοποιοῦν. Ξεκάθαρα. Δίχως προσχήματα.
Καί τό χειρότερον;;; Τὸ ἀπολαμβάνουν…
Συνέχεια