Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι

Εὐτυχῶς… Ἐσεῖς «φύγατε» νωρίς…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Αὐτὴν τὴν φορά ποὺ ἐπισκέφθηκα τὴν Κύπρο… ἀπογοητεύτηκα ἄκομα περισσότερο…
Ἀπογοητεύτηκα γιατὶ ἡ ἐπίισκεψίς μου συνέπεσε μὲ τὴν δήλωση τοῦ Ἀνά(ν)στασιάδη περὶ «κοψίματος τοῦ ὀμφαλίου λώρου μὲ τις Μητέρες Πατρίδες», κάτι ποὺ ὅταν τὸ εἶχε πεῖ ὁ Χριστόφκιας, οἱ Ἀναστασιαδικοὶ εἴχαν ἀνεβεῖ στὰ κεραμύδια καὶ τὸν ἔκραζαν…

Καὶ καλὰ ὁ Χριστόφκιας ἤταν Διεθνιστής, ΒΛΑΞ χωρὶς περικεφαλαία καὶ θὰ μποροῦσε νὰ δικαιολογηθῇ…
Ὁ Νίκαρος ;;;;;
Τὸ ἀπογοητευτικὸ εἶναι ὅτι ΟΥΔΕΙΣ στὴν Κύπρο ἔδωσε τὴν σημασία που ἔπρεπε σὲ μιὰ τέτοια δήλωση…
Οὐδεὶς μὲ τὴν ἐξαίρεση κάποιων ὁλίγων ἀκεραίων Δημοσιογράφων, ποὺ ἔχω ἀναφερθεῖ στὸ προσωπό τους κατὰ καιρούς, δεν διεμαρτυρήθη… ἤτοι δὲν κουνιέται φύλλο….
 Συνέχεια →

Ξημερώνει…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σήκω να χορέψεις ένα ζεϊμπέκικο σαν εκείνα τα παλιά που χόρευαν κάποτε πάνω σε μωσαϊκά λεκιασμένα με ρετσίνα. Απόκτησε πάλι αφορμή να υψώσεις τα χέρια ψηλά και να μιλήσεις κρυφά με τους θεούς, που κρύφτηκαν σαν τα ξωτικά πίσω από την κορυφή του Ολύμπου, μην αντέχοντας πια τα λόγια των θνητών κινουμένων πεθαμένων. Επάνω στην πρώτη στροφή να ανοίξεις πάλι τα χέρια σαν φτερά, έτσι για να θυμηθείς ότι κάποτε μπορούσες να πετάξεις ως Αετός. Στο μαγαζί αυτό που στριμωχτήκαμε όλοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, με τα φθαρμένα μας ρούχα και την αξιοπρέπεια διπλωμένο χαρτάκι στην τσέπη του πουκαμίσου, ας το γλεντήσουμε πριν το ξημέρωμα έλθει. Συνέχεια →

Οἱ τελευταῖοι

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί να μάς περιμένουν, όπως οι σπαρμένοι κίονες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που πλέον ούτε σαν τουρίστες δεν θα μπορούμε να τους προσκυνήσουμε. Μεσοτοιχία στα μέτρα του ανθρώπου αρχαίοι ναοί με το υπερπολυτελές τερατούργημα ενός κακομοίρη Κινέζου που θα βάλει τον πολύχρωμο Δράκο του να πάρει την δόξα του μαυροντυμένου Μινωταύρου.

Συνέχεια →

Κι ὅμως δὲν εἶναι οἱ ἀριθμοί…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀκόμη καὶ ἂν ἔχουν ἀντικειμενικὰ δίκιο, σὲ ἐπίπεδο ἀριθμῶν, ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ἡ πραγματικὴ τραγωδία τώρα ἀρχίζει, εἶναι ἐπειδὴ ξέρουν νὰ σκέπτονται μόνο μὲ ἀριθμοὺς καὶ νὰ μιλοῦν μόνο γιὰ ἀριθμούς.
Δὲν ἔχουν τὴν παραμικρὴ ἰδέα ἀπὸ ἀνθρώπους.

Ἡ κρίσις τῶν τελευταίων πέντε ἐτῶν ἄνοιξε τίς πόρτες γιὰ τὴν ἀνάδυσι τῶν πλέον ἀρχεγόνων ἀνθρωπίνων ἐνστίκτων.

Τὸ πρόβλημά μας δὲν ἦταν παρὰ ἐλάχιστα οἰκονομικό. Ἦταν πρωτίστως καὶ κυρίως ἠθικό. Καὶ ἀντί ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς κρίσεως νὰ θέσουμε μιὰ καὶ μόνο προτεραιότητα, αὐτὴν τῆς δικαιοσύνης, ἀφήσαμε τὴν δικαιοσύνη νὰ κοιμᾶται, ἱερουργῶντας στὴν εὐημερία τῶν ἀριθμῶν καὶ μάλιστα ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς ἀπολύτου προτεραιότητός τους. Γιὰ τὸ καλό της δὲν παραμελήσαμε ἁπλᾶ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς θεωρήσαμε ἀναλωσίμους. Ὑλικὸ γιὰ θυσίες. Συνέχεια →

Εἴμαστε συνυπεύθυνοι ΚΑΙ γιά τά προϊόντα ἀπάτης, πού πέρασαν στό «χρέος»;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Το ότι τα κόμματα αποφασίζουν ποιοι θα ανέλθουν στην ιεραρχία της Δικαιοσύνης, ώστε να κρατούν εκτός φυλακής την τραπεζική και πολιτική μαφία, δεν το ζητήσαμε και δεν το αποφασίσαμε εμείς.
Όμως η ΕΕ αποφάσισε επίσης, χωρίς να μας ρωτήσει, ότι εμείς οι πολίτες είμαστε …συνυπεύθυνοι (εθνική ευθύνη το ονόμασαν) για την αδυναμία πληρωμής κρατικών δανείων και προμηθειών κι ας αποτελούν προϊόντα απάτης και καταχρήσεως εξουσίας. Εἴμαστε συνυπεύθυνοι ΚΑΙ γιά τά προϊόντα ἀπάτης, πού πέρασαν στό «χρέος»; 2
Συνέχεια →

Μία χώρα ποὺ …σβήνει!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μιὰ πολιτεία ἡ ὁποία εἰσάγει τὰ πάντα, ποὺ κατ΄ ἐξοχὴν παρήγαγε πρὶν ἀπὸ σαράντα χρόνια, εἶναι για τὰ σκουπίδια…
εἶναι ἐνας βόθρος!
Κάποτε εἴχαμε ἀρκετὰ λεμόνια γιὰ ἐξαγωγή… Τώρα φέρνουμε σάπια ἀπ’ Ἀργεντινή…
Σῦκα ἔφθαναν μέχρι ἐδῶ…
Τώρα τὰ ἔχει πάρει ἡ Τουρκία μαζὺ μὲ τὰ βερύκοκκα, τὰ ἀμύγδαλα, τὰ πάντα ὅλα μέχρι ἁλάτι αὐγὰ καὶ ῥίγανη …βιολογικὴ μάλιστα…
Τί ἄλλο…. Συνέχεια →