Ένα πράγμα που διδάσκει μια “Κρίση” σε μια κοινωνία, είναι ο διαχωρισμός του αναγκαίου από το περιττό.
Πόσο μάλλον σε μια κοινωνία που θεωρούσε αναγκαία τα cds με τα καψουροτράγουδα και περιττά τα βιβλία …
Διασκέδαση (και όχι Ψυχαγωγία) σε βάρος της Παιδείας (και όχι Μόρφωσης).
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ἡ σιωπὴ τῶν Ταύρων.
Ο πολιτικός λόγος στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια είναι μια μεγαλοπρεπής μπούρδα. Παρήλθον οι χρόνοι, που η πολιτική και ο λόγος της ξεκίναγε από ιδεολογικές αρχές για την νομή της εξουσίας ή την αντιπολιτευτική δραστηριότητα. Η προσπάθεια πολιτικοποίησης της σφαγής των Καλαβρύτων από τον διευθυντή του πολιτικού γραφείου του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ιδίου του αρχηγού του κόμματος, επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την φθήνια των νοσηρών εγκεφάλων που διάλεξαν τα κομματοτροφεία για να επιβιώσουν. Συνέχεια
Ἐσὺ κι ἐγώ.
Η ρυπογόνος ύπαρξή σου δεν καταλαβαίνει ότι η βία που ασκείς δεν εκπορεύεται μόνο από την άρρωστη και βλακώδη κομματική οντότητα που με πάθος υποστηρίζεις.
Σίγουρα ο οσφυοκάμπτης εγκέφαλός σου δεν καταλαβαίνει ότι η καταπίεση και η αδικία μπορούν να γεννήσουν βία. Δεν θα μιλήσουμε εδώ για τους βίαιους που στήνουν τα αφεντικά σου με ηχηρά ονόματα για να κάνουν τα παιχνίδια τους. Εδώ θα μιλήσουμε για σένα και για μένα.
Δεν ζήτησα τίποτε, για να μη χάσω την πατρογονική εστία μου πληρώνω τα πάντα όπως τα ορίζει ο κάθε κλέφτης που επιλέγεις για κυβερνήτη.
Ὁ πανικὸς τοῦ …συνδικαλισμένου!!!
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν παρευρέθην σὲ μίαν συνάντησιν ἑτεροκλήτων ἀνθρώπων, ποὺ ὁ κάθε ἕνας ἐξ αὐτῶν εἶχε κάτι, ἐνδιαφέρον ἤ ἀδιάφορον, νὰ καταθέσῃ στὴν ὁμήγυρη. Γενικὰ θέματα… Πολὺ γενικά.
Ἀπέφυγα λοιπὸν νὰ λάβω μέρος στὶς συζητήσεις, ἀρχικῶς, διότι τὰ θέματα μοῦ φαίνονταν τοὐλάχιστον πολυσυζητημένα…
Παρακολουθοῦσα ὅμως τὰ λεγόμενα, ἄλλοτε μετὰ προσοχῆς κι ἄλλοτε …ἀδιαφορῶντας, συμμετέχοντας σὲ μικρότερα «πηγαδάκια».
Βλέπετε, μέσα στὴν ὁμήγυρη παρίστατο κάποιος συνδικαλιστής, ἀπὸ τοὺς πλέον γνωστούς. Ὅταν λοιπὸν ἄνοιγε τὸ στόμα του ἀναζητούσαμε τρόπους νὰ ἀλλάξουμε θέμα.
Ἔτσι…
Εἴπαμε…
Ψωμὶ δὲν ἔχουμε…
Νερὸ δὲν ἔχουμε…
Τσαρδὶ δὲν ἔχουμε…
Ἔχουμε ὅμως φατσοβιβλίο… Ἔχουμε καὶ λαπτόπι…. Ἔχουμε καὶ δένδρο γιὰ νὰ σκαρφαλώνουμε σὰν τὶς Συνέχεια
Ἡ αὐτοκρατορία τῶν γιγαντάκων.
Η ελληνική κοινωνία τις τελευταίες ημέρες παρακολουθεί αποσβολωμένη (για μια ακόμη φορά) τα τεκταινόμενα με τους γιγαντάκους και πέφτει από τα σύννεφα (για μια ακόμη φορά). Παρακολουθεί σοβαρούς δημοσιογράφους(;) να δίνουν βήμα σε επιχειρηματίες(;) με μπράβους και συμβόλαια θανάτου (για μια ακόμη φορά). Βλέπει σοβαρούς δικηγόρους να αναλύουν το δίκιο του πελάτη τους (για μια ακόμη φορά). Αναρωτιέται πώς ξεκινάς από το χωριό σου ξεβράκωτος και γίνεσαι γιγαντάκος σε κάμποσα χρόνια (για μια ακόμη φορά). Περιμένει από τη δικαιοσύνη τη λύση (για μια ακόμη φορά).
Συνέχεια