Από την αρχή του κόσμου κανένας άρχοντας δεν κυβέρνησε το λαό του χωρίς να ονομάζει κάπως την εξουσία του. Άλλος ήταν φύλαρχος, άλλος βασιλιάς, άλλος αυτοκράτορας, άλλος αφέντης, άλλος φεουδάρχης και διάφορα άλλα. Όλοι είχαν ένα σύστημα για να τα φέρνουν βόλτα. Και τα φέρνω βόλτα σημαίνει διαχειρίζομαι την οικονομία την πολιτική την κοινωνία το στρατό. Όταν μπάφιασαν οι λαοί από αυτά τα συστήματα οι άρχοντες βρήκαν άλλα. Περισσότερο απ’ όλα τα συστήματα τούς βόλεψαν αυτά που το όνομά τους τελείωνε σε –ισμός. Θέλετε μερικά; Καπιταλισμός, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, φασισμός. Παλιά και νέα συστήματα εξουσίας χρειάζονται ένα οικονομικό μοντέλο για την επιβίωση τους, γι’ αυτό και οι εξουσιαστές ακόμη και σήμερα, Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ἀρκετὰ μὲ τὴν ΕΡΤ. Τὸ παρακάναμε! Ἤ τὴν φτιάχνουμε ἤ τὴν πετᾶμε!!!
Ἀλήθεια, ποιός πανηλίθιος σκαρφίστηκε ὅλο αὐτό τό περί ΕΡΤ;
Ξέρετε τί περνᾶ ἀπό τό μυαλό μου;
Στόχος δὲν ἦταν ἡ ΕΡΤ ἀλλὰ μία ἀκόμη προσπάθεια, τάχα μου, συνενώσεως τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὑπὸ τὴν σκέπη, κάποιων, ἄς ποῦμε, «δημοκρατικῶν» δυνάμεων.
Δῆλα δὴ κάποιων ἀκόμη σωτήρων…
Κάπου μέσα μου αἰσθάνομαι πὼς αὐτὸ τὸ παιχνίδι παραμένει τμῆμα μίας πολὺ μεγαλυτέρας ἐκστρατείας χειραγωγήσεως κι ἐλέγχου.
Τήν πληρώνουν εἴπατε οἱ ἐργαζόμενοι;
Χμμμ…
Συνέχεια
Γιατί δέν ἀφήνουμε τήν ΕΡΤ νά σβήσῃ ἥσυχα ἥσυχα;
Ἔχω πολὺ θυμό!!! Πάρα πολύ!
Στὰ ὅρια τῆς ὀργῆς. Βαρέθηκα νὰ βλέπω «ἐπαναστᾶτες» ὑποστηρικτὲς ἔξω ἀπὸ τὸ κτίριον τῆς ΕΡΤ, τὴν στιγμὴ ποὺ τὰ ναυπηγεῖα, ἡ πολεμικὴ βιομηχανία, ἡ κάθε μικρὴ ἤ μεγάλη ἐπιχείρισις ἔκλεισαν σιωπηλὰ σχεδόν, δίχως καμμίαν συμπαράστασιν καὶ δίχως καμμία ὑποστήριξιν. Τὴν στιγμὴ ποὺ χιλιάδες ἐργαζόμενοι καθημερινῶς ἀπολύονται κι ἄλλοι τόσοι καταλήγουν ἄστεγοι στοὺς δρόμους. Τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ κάθε βολεμένος ἔβρισκε θέσι ἐκεῖ μέσα, ἀρκεῖ νὰ ἔκανε τὸ κατάλληλον γλείψιμο…
Θὰ ἤθελα ΕΡΤ ἀλλὰ ὄχι ἔτσι.
Θὰ ἤθελα τὸ πνεῦμα τοῦ Χατζηδάκη, τὴν μελωδία του καὶ τὴν εὐαισθησία του. Μόνον! Ἀν τὶ αὐτοῦ ὅμως εἶχα ἕνα τέρας μὲ δώδεκα κεφάλια… Ἕνα ἀκόμη ἁρπακτικό… Μίαν ἀκόμη ὑβριστικὴ ἔκφρασιν ἐτοῦτου τοῦ τελειωμένου Συνέχεια
Ἀγαπημένε μου συμμαθητή,
σου γράφω μετά από πολλά χρόνια (πρέπει να είναι τουλάχιστον 20). «Τώρα με θυμήθηκες;», θα μου πεις. Σήμερα απλά σε έχω ανάγκη. Μπήκε χειμώνας στην πόλη και κρυώνω περίεργα πια. Όχι όπως τότε που στριμωχνόμαστε στην χωρίς θέρμανση αίθουσα του σχολείου, τρεις-τρεις στα θρανία και ο ένας έβαζε τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν του άλλου, γιατί τα μπουφάν με τσέπες ήταν λίγο σπάνια, όπως θυμάσαι. Από τότε οι τσέπες, ξέρεις, έχουν γεμίσει με κινητά, κλειδιά αυτοκινήτου, i pod, πιπίλες, αλλά πουθενά ένα χέρι…
Συνέχεια
«Συγγνώμη Νικήτα μου…»
Κι ἐκεῖ ποὺ ἐπάσκιζα νὰ κοιμηθῶ, ἔρχονταν οἱ σκέψεις καὶ μοῦ γέμιζαν τὸ μυαλὸ εἰκόνες…
Εἶχα πάλι καταπιασθεῖ μὲ ἐκεῖνον τὸν Βῶκο καὶ τὰ ἐγκλήματά του μὲ τὸν ἐμπρησμὸ τοῦ στόλου μας.
Ἤμουν ἐξοργισμένη μὲ τὶς μεθοδεύσεις, μὲ τὶς προδοσίες, μὲ τὶς ἐξαγορὲς συνειδήσεων…
Ἔκλεισα τὰ μάτια καὶ στριφογύριζα. Ἀδύνατον. Δὲν ἐρχόταν ὁ ὕπνος.
Ἀκόμη μία νύκτα μὲ ἐνοχές… Μὲ τύψεις…
Κι ἐξ αἴφνης, ἔτσι, δίχως νὰ μὲ εἰδοποιήσῃ, βγαίνει ἐμπρός μου ὁ Νικήτας, ὁ Τουρκοφάγος.
Μέσα στὰ αἵματα τὸ πρόσωπό του καὶ τὰ ῥοῦχα του…
Συνέχεια
Καλὴ Μύκονο βρέ!!!
Κι ἐσὺ λαὲ βασανισμένε…
Κάνε τὶς διακοπές σου κι αὐτὸ τὸ καλοκαίρι… μὲ τὰ λεφτὰ τοῦ μπαμπᾶ πάντα.
Διότι χρήματα δικά σου, στὴν χώρα ποὺ λέγεται Ἑλλάς, δὲν πρόκειται νὰ βγάλῃς γιὰ νὰ κάνῃς διακοπές.
Καλὴ Μύκονο βρέ… Συνέχεια