Πήρα την απόφαση. Θα φτιάξω έναν πύραυλο από χαρτί και σοκολάτα, θα βάλω χρώματα στα πλαϊνά του και στην μύτη του μπροστά θα βάλω το σήμα της Mustang, που από μικρό παιδί επιθυμούσα να αποκτήσω. Πιλοτήριο θα έχει μόνο για έναν κυβερνήτη: για την αφεντιά μου. Το ντεπόζιτο θα χωρά 3,000 λίτρα τσίπουρο από αυτό που συνηθίζαμε να πίνουμε στα πανηγύρια και 5,000 λίτρα ουίσκι από αυτό που συνηθίζαμε να πίνουμε στα μοναχικά μας βράδια. Θα κολλήσω στο παρμπρίζ του πυραύλου μου τις φωτογραφίες όλων αυτών που τίποτε δεν μου ζήτησαν και τόσα μου έδωσαν και στο καθρεφτάκι θα κρεμάσω το φυλαχτό που μου’ δωσε η μάνα μου όταν έφευγα πρώτη φορά απ’ το σπίτι στα δεκαεπτά μου.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ἄς ἐπεξεργαζόμεθα καλλίτερα τὶς εἰδήσεις ποὺ ἀναπαράγουμε.
Ναί, ἡ καταστροφὴ ἐξαπλώνεται.
Ναί, διαβιοῦμε πλέον σὲ συνθῆκες ΣΟΚ, γιὰ νὰ μὴ μποροῦμε νὰ ἀντιδράσουμε ψύχραιμα, ὡς κοινωνίες. Ὁ τρόμος μᾶς ἔχει κυριεύσει!!!
Ναί, ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες ἡ θέασις τῆς ἐξαθλιώσεως εἶναι κάτι ποὺ ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἤδη αἰσθανόμεθα καὶ πιστεύουμε πὼς ἰσχύει. Ἀφήσετε δὲ ποὺ μᾶς ἀκινητοποιεῖ ἀκόμη περισσότερο…
Συνέχεια
«Καί ἡ Βαγγελίτσα; Τί θά κάνῃ ἡ Βαγγελίτσα;»
Προχθὲς τὸ ἀπόγευμα εἶχα τὶς ἐπισκέψεις μου. Ἦταν τὴν ἡμέρα ποὺ μᾶς ἀνεκοινώθη πὼς κλείνει ἡ ΕΡΤ καὶ ὅλος ὁ κόσμος μὲ αὐτὴν καταπιανόταν.
Οἱ ἐπισκέψεις μου λοιπόν, συγγενεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐδῶ καὶ μῆνες σκυλό-ἐξύβριζαν τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, τὰ βολέματά τους, τὶς τεμπελιές τους, ξαφνικά, ἔτσι, δίχως αἴτιο, ἄρχισαν νὰ θρηνοῦν γιὰ μίαν Βαγγελίτσα, ἡ ὁποία θὰ ἔχανε τὴν δουλειά της.
«Καὶ τὶ καλὸ κορίτσι… Καὶ τὶ ἐργατικό… Καὶ τὶ κοινωνικό… Καὶ τὶ ἄτυχο… Καὶ τί… καὶ τί…»
Στὴν Σμύρνη ἔγινε «Συνωστισμὸς» καὶ στὸν Πόντο «Διαπληκτισμός»…
Ἔτσι ἐσχολίασε ὁ φίλος Ἀλέξανδρος.
Κι ἔχει δίκαιον.
Κατὰ αὐτοὺς ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀναγνωρίσουν τὶς εὐθύνες τους καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν πράξεών τους, ναί, συνωστισμοί, διαπληκτισμοί, διαφωνίες… Διότι μόνον ἕνα ὄν τὸ ὁποῖον ἀνήκει στὴν κατηγορία τῶν ὑπανθρωπιδίων θὰ πορεύετο μὲ τὴν λογικὴ τοῦ «Ὅλα τὰ σφάζω, ὅλα τὰ μαχαιρώνω! Γοῦστο μου καὶ δικαίωμά μου!!! Σκασμὸς οἱ σφαγμένοι!!!»
Ἡ Ἐλευθερία ἡττήθηκε. Ἐπόμενος στόχος …Γνῶσις!!!
Γράφει η Κωνσταντίνα Λαψάτη
Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκαν δύο γεγονότα:
το πρώτο αφορά 3 λέξεις που είδα σε ένα άρθρο στο διαδίκτυο
… “Η ΓΝΩΣΗ ΕΝΟΧΛΕΙ” …
και το δεύτερο, το γεγονός πως – πλην σπανίων περιπτώσεων μετρημένων στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού αν ήμουν εξαδάκτυλη, που όμως δεν είμαι, άρα λιγότερα από 3 άτομα- δεν είδα ΚΑΝΕΝΑΝ και ΚΑΜΙΑ συγγραφέα από τους εκατοντάδες, μην πω χιλιάδες που έχουμε και φανώ “υπερπολιτισμική”, να ξεχνάει για λίγο την φήμη και την δόξα, το ταγκάρισμα και τις καρδούλες τον Σουλεϊμάν και το Καρατραγί και να ασχολείται με το θέμα έστω και σατιρικά, έστω και με ένα ιλαροτραγωδέστατο φεισμπουκικό status, έστω και με μία ισχνή, αδύναμη διαμαρτυρία.
«Νεράκι ἤ κόκα κόλα»;
Λέει ἡ γειτόνισσά μου στὴν τετράχρονη ἀνεψούλα της.
Ἔμεινα γιὰ μερικὰ δεπτερόλεπτα ἄναυδη… Τόσο ὅσο γιὰ νὰ συνειδητοποιήσω τὸ ἐρώτημα.
«Νεράκι ἤ κόκακόλα» ἔ;
Τί προτιμᾶτε;
Κόκα κόλα, ἀπήντησε τὸ τετράχρονο. Κόκα κόλα!!!
Λέτε νά μήν γνωρίζουν οἱ γονεῖς του καί οἱ θεῖοι του, τό τί ἀκριβῶς προκαλεῖ αὐτό τό τερατούργημα στό σῶμα ἑνός ἀνθρώπου καί πολύ περισσότερο στό σῶμα ἑνός τετράχρονου παιδιοῦ;
Γνωρίζουν. Τοὺς τὰ ἔχω πῇ ἐγώ. Οὔτε μία, οὔτε δύο, οὔτε τρεῖς. Ἀμέτρητες φορές. Τοὺς τὰ ἔχω ἐξηγήσῃ, τοὺς Συνέχεια