Δυστυχῶς οἱ περισσότεροι νομίζουν πὼς μπόρα εἶναι καὶ θὰ περάσῃ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε…
Ἔτσι νομίζουν.
Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι.
Οὔτε μπόρα εἶναι, οὔτε καὶ θὰ περάσῃ…
Εἶναι ἡ ἐξακολούθησις τῆς γενοκτονίας, πού, ἐπισήμως, ἐξεκίνησε ἀπὸ τὸν Κεμάλ, ἐξηκολούθησε μὲ τὸν πατερούλη καὶ ἔκλεισε, σὰν κύκλος, μὲ τὴν κατοχή.
Ὅμως ἐπαναλαμβάνω…
Δὲν εἶναι ἔτσι.
Οἱ γενοκτονίες ἀμέτρητες στὴν ἱστορία μας. Ἀμέτρητες. Ἀτελείωτες.
Ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν πιάσουμε τὴν ἱστορία μας θὰ τὶς ἀνακαλύψουμε…
Ἐγὼ προτείνω νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὅτι:
Όλα ασπρόμαυρα και πάλι, μόνο που σιώπησε η χώρα πολύ πριν της κόψουμε εμείς την γλώσσα. Την είχαμε από χρόνια ισοπεδώσει κι έτσι δεν υπάρχει σπίτι με αυλή να κλειστούμε στα όρια της και να λέμε το σεργιάνι μας το κάναμε στον κόσμο κι ας ήταν δυο μέτρα γης. Δεν υπάρχει καφενές να μαζεύει αυτούς που μένουν, τον δώσαμε αντιπαροχή με αντάλλαγμα μία πολυθρόνα από φορμάικα και έναν φτηνιάρικο πολυέλαιο να κρέμεται πάνω από τα σκυμμένα μας κεφάλια. Δεν θα αντέξουμε στο ασπρόμαυρο γιατί ξεβάψαμε από μοναχοί μας. Ξεριζώσαμε τα γεράνια μας που από κάτω κρύβαμε το κλειδί. Ξεράναμε τις γαριφαλιές που από προγιαγιά σε γιαγιά και από γιαγιά σε μάνα σου παραδιδόταν προς φύλαξη. Ξέρεις τι αγωνία είναι να φυλάξεις ένα κλαράκι; Σαν όλη η ελπίδα της συνέχειας να ήταν σε αυτή μόνο την ρίζα. Ξεράναμε τους ήχους της πατρίδας με τόση βία που ξεριζώσαμε από μέσα μας και τον ήχο του καημού. Δεν ξέρουμε πια ούτε πώς να κλάψουμε. Και ο θρήνος μας είναι τόσο παράφωνος που δεν τον αντέχει ούτε το μέσα μας. 
Νὰ σᾶς πῶ…
Ἐὰν ἡ Ἀθήνα εἶχε αὐτὴν τὴν εἰκόνα θὰ τὴν σεβόμουν καὶ μαζὺ μὲ ἐμέναν θὰ τὴν ἐσέβοντο ὅλοι οἱ κάτοικοί της.
Ἀλλὰ ἡ Ἀθήνα δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν εἰκόνα.
Οὔτε αὐτὰ τὰ χρώματα… Οὔτε αὐτὲς τὶς μυρωδιές… Οὔτε αὐτὲς τὶς γεύσεις… (Μὴ γελιέσθε… Αὐτὲς οἱ φωτογραφίες εἶναι ὁλοζώντανες… Καὶ μυρωδιὲς ἀναδύουν καὶ χρώματα καὶ γεύσεις ἀφήνουν….)
Ἡ Ἀθήνα πλέον εἶναι ἕνα τέρας. Εἶναι ἕνα τέρας ποὺ αὐτοκαταστρέφεται καὶ καταστρέφει ὅλους τοὺς κατοίκους Συνέχεια
Θὰ ἔλεγα μάλλον νὰ κάνετε κάτι καλλίτερο.
Δέν πᾶτε νά χαθεῖτε ὅλοι σας μέ τό κάθε βυζί καί τόν κάθε κῶλο ἤ τόν κάθε κάλο;
Νύχια δὲν ἔχουμε νὰ ξυσθοῦμε, τὸ ἐὰν ἡ τάδε ἔβαλε κόκκινο ἤ πράσινο ἤ καθόλου βρακὶ μᾶς νοιάζει.
Ἀλλὰ εἴπαμε… Ἄρτον καὶ θεάματα… Ἄρτον καὶ θεάματα…
Τὸν ἄρτον μᾶς τὸ προσφέρουν μὲ τὰ συσσίτια.
Τὰ θεάματα μὲ τὰ βρακιά, μὲ τὰ βυζιὰ καὶ μὲ τὰ ἐξώβυζα…
Πρὸ μερικῶν μηνῶν ἐνεφανίσθησαν φωτογραφίες ποὺ ἔδειχναν τὴν Μέση Ἀνατολὴ πρὸ 50 ἐτῶν καὶ σὲ (ἀναγκαστική) σύγκρισι μὲ τὸ σήμερα ἀντιλαμβανόμεθα πόσο πολὺ ἔχουν ἀλλάξει, πρὸς τὸ χειρότερο, οἱ συνθῆκες διαβιώσεως, ἰδίως τῶν γυναικῶν. Ἀλλά μέ ποιό κριτήριο; Τό δικό μας ἤ τό δικό τους;
Ἡ κατ’ ἐξακολούθησιν παρέμβασις ξένων δυνάμεων στὶς χῶρες τῆς Μέσου Ἀνατολῆς εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐλειτούργησε ὥς μοχλὸς ἀσκήσεως πιέσεως, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιστρέψουν οἱ πολῖτες αὐτῶν τῶν χωρῶν σὲ σκληροπηρυνικὰ καθεστῶτα.
Σκηνὲς σὰν κι αὐτήν,
