Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι

Ἡ Μέση Ἀνατολή τῆς Ἀσίας ἤ τῆς Εὐρώπης;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Πρὸ μερικῶν μηνῶν ἐνεφανίσθησαν φωτογραφίες ποὺ ἔδειχναν τὴν Μέση Ἀνατολὴ πρὸ 50 ἐτῶν καὶ σὲ (ἀναγκαστική) σύγκρισι  μὲ τὸ σήμερα ἀντιλαμβανόμεθα πόσο πολὺ ἔχουν ἀλλάξει, πρὸς τὸ χειρότερο, οἱ συνθῆκες διαβιώσεως, ἰδίως τῶν γυναικῶν. Ἀλλά μέ ποιό κριτήριο; Τό δικό μας ἤ τό δικό τους;

Ἡ κατ’ ἐξακολούθησιν παρέμβασις ξένων δυνάμεων στὶς χῶρες τῆς Μέσου Ἀνατολῆς εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐλειτούργησε ὥς μοχλὸς ἀσκήσεως πιέσεως, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιστρέψουν οἱ πολῖτες αὐτῶν τῶν χωρῶν σὲ σκληροπηρυνικὰ καθεστῶτα.
Σκηνὲς σὰν κι αὐτήν,

Συνέχεια →

Παιδιὰ στὸν βωμὸ τοῦ κέρδους Τους!!! Κι ἐμεῖς; Τί;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Φαντάζομαι πὼς ὅλοι μάθατε γιὰ τὸ περιστατικὸ μὲ τὸ παιδὶ ποὺ χαράκωσαν κάποιοι.
Μάθατε φαντάζομαι πὼς τοῦ ἐπετέθησαν κάποιοι τύποι μὲ μαύρες μπλοῦζες καὶ δαφνοῦλες, σὰν σῆμα, ποὺ μέσα στὶς δαφνοῦλες ὑπῆρχε ἕνα ἄλλο σῆμα. Δῆλα δὴ ὅλοι μάθατε, μαζὺ κι ἐγώ, πὼς τὸ παιδὶ «φωτογράφιζε» τὴν χρυσὴ αὐγή.
Εἴδατε δῆλα δὴ κι ἐσεῖς, ὅπως εἶδα κι ἐγώ, αὐτὸ τὸ ταινιάκι: [youtube http://www.youtube.com/watch?v=OgpGNrvH3-Y]

Θυμώσατε, ἀγανακτήσατε, ἐξοργιστήκατε καὶ πρὸ πάντων ὅλων αἰσθανθήκατε θλίψι γιὰ τὸ παιδὶ καὶ πόνο γιὰ τὴν κατεστραμένη του ζωούλα. Ὅπως κι ἐγὼ ἄλλως τε…
Ἄμ δὲν τὰ μάθατε καλὰ ὅμως. Οὔτε κι ἐγὼ τὰ ἔμαθα. Δυστυχῶς.
Ἐχθὲς τὸ βράδυ εἶδα ἄλλο ταινιάκι, ποὺ ἔλεγε ἀκριβῶς τὰ ἀνάποδα: Συνέχεια →

Ἁπλᾶ ἀρνοῦμαι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεωκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας.  Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.
Συνέχεια →

Γιὰ ἕνα γραμμάριο…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Σκέψου ότι σήμερα είναι η τελευταία ημέρα σου στον πλανήτη. Τέλος στα δεδομένα και στο αύριο. Σκέψου ότι, ό,τι άγγιξες και κοίταξες θα παρασυρθεί σαν την άμμο στα ξερά ακρογιάλια των καλοκαιριών σου. Ένα κλικ τελευταίο ενός φωτογράφου που σε ακολουθεί από την πρώτη στιγμή της συλλήψεως σου στην κοιλιά της μάνας σου. Το τελευταίο πλάνο και τώρα πρέπει εσύ να αποφασίσεις αν η φωτογραφία αυτή θα είναι ασπρόμαυρη ή έγχρωμη. Αν θα έχει φόντο και αν θα γελάς. Θα κοιτάς ευθεία ή τον ορίζοντα. Τι είναι πιο σημαντικό για να απλώσεις το βλέμμα σου;
Συνέχεια →

Διαθήκη.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Δεν θα έχουμε την μίζερη συνήθεια των θνητών να μπούμε σε ξύλινο φέρετρο. Την τελευταία στιγμή θα έχουμε την ευλογία να αναπνεύσουμε τον αέρα που φέρνουν τα δέντρα της χώρας στα πνευμόνια μας. Θα πατάμε την ώρα εκείνη στο χώμα που μάθαμε να σηκωνόμαστε και εκεί θα πέσουμε… όρθιοι.
Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αυτοί που έζησαν με το καρδιοχτύπι της ψυχή τους και όχι με την λιποψυχία της καρδιά τους δεν έχουν την ευλογία να τους ανάβουν κερί. Δεν είχαν την κατάρα άλλωστε να χωρέσουν σε αριθμούς φορολογικού μητρώου αλλά ούτε και την ευκολία να αποδεχθούν την παράδοση και την οπισθοχώρηση όταν τα κύματα των «εθνικών» βαρβάρων κατέβαιναν κατασπαράζοντας τα Ιερά μας.

Δὲν δίδουν νερό, δὲν παίρνουν νερό…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὅτανε ἤμανε μικρός, θυμᾶμαι ἐρώτηξα τὴν μάνναμ:

«Μάννα, αὐτοὶ ὄλοι ποὺ κάθουνται στὰ καφὲ (τότες) ἀφῆνεν τά ζωντανά πεινασμένα;;;»

Ἡ μάνναμ μὲ ἐκύτταξε στὰ μάτια. Ἐχαμογέλασε καὶ μὲ εἶπε:

«Αὐτόνων τὰ  ζῷα δὲν ἔχουν ψυχή, δὲν πεινοῦν καὶ δὲν διψοῦν… Αὐτοὶ εἶναι πάντα μόνοι. Δὲν δίδουν νερό, δὲν παίρνουν νερό… Δὲν δίδουν τροφή, δὲν παίρνουν τροφή…»

Συνέχεια →