Θα τους δεις να κλαίνε κρυφά, είναι άνθρωποι μόνοι.
Φαντάζομαι πὼς ἔχετε καταλάβει πολλὰ γιὰ τὶς ἐπαναλήψεις τῆς ἱστορίας.
Εἶναι ἡ ἄτιμη μία …κουφαλίτσα!!!
Κάποιοι ἔχουν, ἐπιτυχημένως ὁμολογῶ, προσπαθήσῃ νὰ συνδέσουν τὴν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως μὲ τὴν σημερινὴ ἅλωσι. Κι ἔως ἔνα σημεῖον ἔχουν ἀπόλυτον δίκαιον. Μόνον ποὺ ἀπουσιάζει ὁ θυσιασμένος βασιλιᾶς… Καὶ δὲν νομίζω, τοὐλάχιστον στὴν περίοδο ποὺ διανύουμε, πὼς μᾶς περισσεύει κάποιος γιὰ νὰ τὸν …θυσιάσουμε!!!
Ἡ δική μου πάλι διαίσθησις μὲ ὁδηγεῖ στὸ νὰ συγκρίνω τὰ ὅσα σήμερα ἀντιμετωπίζουμε μὲ τὴν γνωστή, στοὺς περισσοτέρους ἀπὸ ἐμᾶς, μάχη στὰ Δερβενάκια.
Συγκλονιστικὴ μάχη. Ἀπὸ τριάντα χιλιάδες ἀσκέρι ποὺ εἶχε ὁ Δράμαλης, κατάφεραν κι ἐγλύτωσαν μόλις δέκα μὲ δώδεκα χιλιάδες, κι αὐτοὶ ἀπὸ κακὴ συνεννοήσι τοῦ Νικηταρᾶ καὶ τοῦ ταχυδρόμου ποὺ ἐστάλῃ ἀπὸ τὸν Γέρο μας.
Πάντως ἡ σφαγὴ ἦταν τόσο μεγάλη ποὺ ὁ λαός μας τὴν κατέγραψε στὴν μνήμη του ὡς τὴν «νίλα τοῦ Δράμαλη».
Τὸ παρακάτω κείμενον «ἐχάθη» μέσα στὸ χάος τῆς μεταφορᾶς μας…
(Ἀπὸ τὸ δημόσιον βῆμα του ἀπωλέσθη, ὄχι ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα μας….)
Κι ἐφ’ ὅσον ἐξεκίνησε ἡ συζήτησις γιὰ τὸ ἐὰν πεθαίνῃ ἤ ὄχι ἡ Ἑλλάς, ἐσκέφθην πὼς εἶναι κατάλληλος στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ δοῦμε…Μὲ ἄλλην ματιὰ ὅμως….
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὸ ταινικάκι ποὺ ἀπεικονίζει τοὺς γλεντζέδες ἀπὸ τὸ πανηγυράκι τῶν Σελλῶν, τὴν ὥρα ποὺ γύρω ὁ τόπος ἀποτεφρώνετο, τότε πράγματι, αὐτὴ ἡ Ἑλλὰς πρέπει ταχύτατα νὰ πεθάνῃ… Κι ἄργησε…
Συνέχεια
Ἐπεὶ δὴ ἡ Ὕβρις περίσσεψε, κι ἐπεὶ δὴ ἐμεῖς πλέον δὲν πρέπει νὰ λογιζόμεθα γιὰ ἄνθρωποι, διότι ἔχουμε χάσῃ κάθε ἐνσυναίσθησι καὶ κάθε συνείδησι, σήμερα θὰ σᾶς παρουσιάσω μίαν ἀπολύτως ὑπάνθρωπο συμπεριφορά, ποὺ ὅμως, καὶ πάλι, τὰ ζῶα ἀποδεικνύονται ἀνώτερα τῶν περιστάσεων. Δῆλα δὴ ἀνώτερα τῆς ἀνωμαλίας ποὺ μᾶς δέρνει.
Καὶ μὴ βιασθῇ κάποιος νὰ πῇ πὼς αὐτὰ συμβαίνουν στὴν Κίνα. Διότι κι ἐδῶ, σὲ αὐτὴν τὴν χώρα, ποὺ ἐγέννησε τὸν πολιτισμό, τὴν σκέψι, τὴν ἐπιστήμη, ἀκόμη τὰ ἴδια συμβαίνουν.
Συνέχεια
Ἀπευθύνομαι στὸν Πρόεδρο τῶν ΤΕΙ Πατρῶν.
Αὐτὸν ἐκεῖ τὸν κυριούλη, ποὺ ἐκόντεψαν νὰ τὸν λυντσάρουν τὰ κοριτσόπουλα πρὸ ἡμερῶν.
Αὐτὸν καλέ, ποὺ θεωρεῖ πὼς ἐπιτελεῖ ἔργο, καὶ γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο ἐβίδωσε τὸν πισινό του στὴν καρέκλα καὶ δὲν τὸν κουνᾶ!
Διότι ὑπάρχουν πάρα πάρα πολλοὶ λόγοι, γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ὑποχρέωσι νὰ ἀποχωρήση.
Ἄς ξεκινήσω ἀπὸ τὰ πασιφανῇ.
Τί πρόεδρος εἶναι αὐτός πού τόν σέβεται …οὐδείς;
Σέ τί εἶναι πρόεδρος; Σέ σχολεῖο ἤ σέ κ@λοχανεῖο;
Συνέχεια
Ἀναζητῶντας ἄλλα θέματα στὸ διαδίκτυο ἔπεσα στὴν παραπάνω εἰκόνα.
Καὶ μοῦ ἄρεσε…
Βέβαια, ἐὰν κάτσουμε νὰ ἀναλογισθοῦμε τὶς ἐποχὲς στὶς ὁποῖες ἀναφέρεται ἡ κάθε εἰκόνα, θὰ συνειδητοποιήσουμε γιὰ ἀκόμη μίαν φορὰ πόσο Παπούα ἔχουμε γίνει. Πόσο μακρὰν τῶν ἀξιῶν, τῆς ὀμορφιᾶς καὶ τοῦ κάλλους διαβιοῦμε.
Συνέχεια
