Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε.
Τι κάνουμε εδώ μέσα στο δίκτυο ανωνύμως; Γράφουμε πομπώδη κείμενα με λόγους πύρινους, κάνουμε αστειάκια για τους έμμισθους πολιτικούς και το πιο θλιβερό συμμετέχουμε στον καταιγισμό παραπληροφόρησης άλλοι ασυνείδητα και άλλοι συνειδητά. Αυτά που πριν μία 20ετία κομματόσκυλα και αγανακτισμένοι έκαναν στα καφενεία της γειτονιάς, κάνουμε εμείς εδώ μέσα. Και ο πολιτικάντης στο μπαλκόνι χαίρεται, όπως και τότε. Καταντήσαμε να κάνουμε την αυτοψυχοθεραπεία μας και κάποια κομματικά γραφεία μέσα από την ανωνυμία να κάνουν αισχρότερη δουλειά από τα αφεντικά τους. Συνέχεια
Νὰ σᾶς πῶ…Τὸ παρακάτω ταινιακάκι εἶναι ἐκπληκτικό, ἀπὸ πλευρᾶς δομημένης σκέψεως, ἐπιχειρημάτων καὶ λόγου.
Ὁ ὁμιλητής Χάρης Οἰκονομόπουλος, μὲ μοναδικὸ τρόπο ἀναλύει τὸ ἐὰν τὰ ἐφάγαμε, ἤ ὄχι, μαζύ, πόσα ἐφάγαμε καὶ ποῦ τὰ …ἐτοποθετήσαμε.
Μὲ ἐξαίρεσι τὸν Πάγκαλο, ποὺ δὲν ἔφαγε κάτι, διότι ἀπὸ κληρονομιὰ κατέχει ὅσα κατέχει, ὅλοι οἱ ἄλλοι, δῆλα δὴ ἐμεῖς, αὐτοὶ καὶ οἱ …«κυβερνῶντες» εἴχαμε στρωθεῖ κάτω καὶ μόνον καταβροχθίζαμε μὲ βουλιμία ὅλα ὅσα ἔπεφταν ἐμπρός μας.
Συνέχεια
Θέτει τέτοιους κανόνες ἀσφαλείας.
Βέβαια, γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκαιον, ἔχουν κι αὐτὰ τὰ τσαμένα ἕνα δίκαιον βουνό.
Ἐὰν λίγο παρακκλίνουν ἀπὸ τὶς ἐντολὲς ποὺ ἔχουν λάβῃ, ἐὰν γιὰ μίαν μόνον στιγμὴ δὲν ὑπακούσουν, τότε νὰ δεῖτε τὶ διασυρμὸς θὰ ὑπάρξῃ.
Διότι κάτι ποὺ δὲν ἔχουμε λάβῃ ὑπ’ ὄψιν μας εἶναι πὼς κάποιοι «κρατοῦν γερὰ» κάποιους ἄλλους, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καταφέρνουν νὰ περνοῦν ὅλες τὶς παρανοϊκότητές τους μέσα ἀπὸ τὴν βο(υ)λή.
Μὴ τοὺς βλέπετε τόσο «φανατικοὺς» ὑπερασπιστὲς τῶν «νομοτύπων καὶ ἀναπτυξιακῶν» προγραμμάτων. Συνέχεια
Αρκετά με τις πολιτισμένες κουβέντες. Τελικά για να καταλάβουν όλα αυτά τα σκουλήκια που κατοικοεδρεύουν στην πατρίδα των λίγων Ελλήνων πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα χέρια μας και εφόσον τα χέρια μας έμειναν ορφανά από κασμά, από σφυρί , από ο,τιδήποτε θα έκανε αυτή την χώρα να μπορεί να σηκωθεί όρθια με καθαρή παραγωγή και δημιουργία, είναι καιρός να χρησιμοποιηθούν για την δεύτερη χρήση που τους δόθηκαν από την Φύση: Την βία εναντίον όσων περνούν την διαχωριστική γραμμή της ατομικής αξιοπρέπειας, της ατομικής επιβίωσης αλλά και της προσωπικής δικαιοσύνης.
Συνέχεια
Ένα πράγμα που διδάσκει μια “Κρίση” σε μια κοινωνία, είναι ο διαχωρισμός του αναγκαίου από το περιττό.
Πόσο μάλλον σε μια κοινωνία που θεωρούσε αναγκαία τα cds με τα καψουροτράγουδα και περιττά τα βιβλία …
Διασκέδαση (και όχι Ψυχαγωγία) σε βάρος της Παιδείας (και όχι Μόρφωσης).
