Εντέλει η φάμπρικα δημιουργίας του “τεμπέλη βρωμοέλληνα” δεν είναι καθόλου τυχαία. Οι αστικοί μύθοι τύπου “Μανωλάδας” που τον συντρίψαμε τις τελευταίες ημέρες και υποχρεώσαμε τον ΟΑΕΔ να παραδεχθεί τα ψεύδη, εχουν τον στόχο τους. “Είστε τεμπέληδες, απατεώνες, οπότε καλά σας κάνουμε και σας σκίζουμε”.
Νέο “χτύπημα” αυτό που λάβαμε πρωΐ στο μέιλ από ιστοσελίδα της Κρήτης. “Προσφέρει δουλειά αλλά … καμμία δεν ενδιαφέρθηκε!” Αποκαλύπτει το άρθρο. Ξεκινά έτσι: Συνέχεια
Ὄχι ἀγάπες μου… Δὲν γίνεται… Δὲν μπορῶ…
Ἐκτιμῶ, σέβομαι, θαυμάζω τὴν προσπάθειά σας.
Σᾶς συγχαίρω ποὺ μὲ ἐλάχιστα χρήματα καταφέρατε νὰ ἀποδείξετε σὲ ἐκεῖνο τὸ σούργελο τὴν Ὄλγα πὼς πράγματι, μπορεῖ κάποιος νὰ διαφημίσῃ τὴν χώρα μας μὲ ἁπλᾶ πράγματα, δίχως νὰ φαίνεται ἡ παρ’ ὁλίγον ὑπουργὸς πρώτη μούρη καὶ δίχως νὰ τῆς ἔχουμε πληρώσῃ ὅλα τὰ ἔξοδα γιὰ ταξείδια ἀναψυχῆς στὰ Λονδίνα καὶ στὰ Παρίσια…
Ναί, σᾶς πιστεύω. Θέλατε νὰ ἀναδείξετε τὴν χώρα ἀλλά, ὄχι, δὲν θὰ γίνω ἕνας ἀπὸ ἐσᾶς. Διότι αὐτὰ τὰ περὶ καλοπεράσεως καὶ σαχλαμάρας δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ διαφημίζουμε… Οὔτε αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον θὰ μᾶς προτιμοῦσαν…
Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω σε αυτή εδώ την χώρα και να νιώσω ελεύθερος. Να μην έχω για ένα 24ωρο μία αόρατη θηλιά στον λαιμό και μία πλάκα μαρμάρου στο στήθος μου. Να δω αυτή την χώρα αλλιώς. Πάνε χρόνια που έχω να ζήσω ξέγνοιαστα για μία μέρα. Δεν είναι τα δικά μου άγχη, ούτε η δική μου απαισιόδοξη ψυχή. Είναι οι άλλοι. Αυτοί που σε περιμένουν στην γωνία κάθε πρωί για να σε κάνουν να νιώσεις απόγνωση.
Συνέχεια
Αν η ζωή μας είχε αξία θα το είχαμε ήδη αποδείξει πολεμώντας με νύχια και με δόντια για να την διατηρήσουμε έστω και ακρωτηριασμένη. Αναρωτιόμαστε, γράφουμε και προσπαθούμε να αναλύσουμε τι πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο και μένουμε άπραγοι στην κατακρεούργηση της θεωρητικής αξιοπρέπειας μας. Θεωρητικής, διότι δεν έχουμε αξιοπρέπεια εφόσον δεν έχουμε αξία ως ζωές. Έχουμε τιμή. Κοστολογηθήκαμε για την εκπαίδευσή μας, την εργασία μας, για την υγεία μας, για την ψήφο μας, για τον φόρο μας, την κηδεία μας, κι εμείς αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την υποτίμηση της αξίας μας παρά μόνο για την έκπτωση του κόστους ζωής μας απέναντι στο κράτος. Παλεύουμε για να μην πέσει κι άλλο η τιμή μας. Αυτό είναι το μέλημά μας: Ένα νομοσχέδιο και ένα μνημόνιο. Πουθενά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες των προϋπολογισμών που συντάσσουν λογιστές της κακιάς ώρας δεν υπάρχει η αξία της ζωής. Μόνο η τιμή. Καταντήσαμε εμπόρευμα με πολύ μικρή ημερομηνία λήξης κατασκευασμένο με χειρίστης ποιότητας πρώτες ύλες. 
Δέν θυμάμαι που το άκουσα, αλλά όποιος το σκέφτηκε έκανε τη διάγνωση του αιώνα. Φτηνά μυαλά βασανίζουν, καταστρέφουν και λεηλατούν τις ζωές μας. Φάρμακο για να γλυτώσει η πραγματική ανθρώπινη ράτσα από τόν ιό δεν υπάρχει, ούτε πρόκειται να βρεθεί στο μέλλον. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Μόλις Συνέχεια
Ἐδιάβασα τὰ ὅσα ἔγραψε ὁ Σπανουδάκης καὶ τὸν ἐθαύμασα ἀκόμη μίαν φορὰ γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς σκέψεώς του καὶ τὴν ἠθική του…
Ἀλλά…
Ἀλλὰ ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας, μὴ συνειδητοποιῶντας πὼς ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἔχουμε εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς τάχα μου δημοκρατίας, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιοῦμε ἐδῶ καὶ κάποες, ἀρκετὲς πλέον, δεκαετίες.
Ναί, τὸ 4% μᾶς κυβερνᾶ. Ναί, τὸ 3% καθορίζει τοὺς νόμους μας. Ναί, τὸ 0,0000001% ἀποφασίζει γιὰ τὰ ὅσα θὰ συμβοῦν στὸν πλανήτη. Ἀλλά μέ ποιό ὅπλο; Μέ ποιόν μοχλό; Μέ ποιόν τρόπο μᾶς ἔχουν πείσῃ ἤ μᾶς ἔχουν «πείσῃ» ἤ σκέτο μᾶς ἔχουν ἐπιβάλῃ τίς ὀρέξεις τους; Μήπως μέ τήν δημοκρατία;
