Προσέξτε πολὺ τοὺς τίτλους τῶν εἰδήσεων, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς σχετικοὺς χαρακτηρισμούς.
«Δικτάτορες» σὰν τὸν τὸν Μιλόσεβιτς (Γιουγκοσλαυΐα), τὸν Καντάφι (Λιβύη), τὸν Σαντᾶμ Χουσεΐν (Ἰράκ), τὸν Ὀσάμα Μπὶν Λάντεν (δημιούργημα τῶν Δυτικῶν-Ἀφγανιστάν), τοὺς Χοῦτυ (Ὑεμένη-στόχος ἡ ἀποκατάστασις πραγματικοῦ, πρώην δικτάτορος) τὸν Ἄσσαντ (Συρία), τὸν Γιαννούκοβιτς (Οὐκρανία), τὸν Μουμπάρακ (Αἴγυπτος), τὸν Ἐρντογὰν (Τουρκία), τὸν Ποῦτιν (Ῥωσσία), τὸν Μαδοῦρο (Βενεζούελα), τὸν Ὀρμπὰν (Οὐγγαρία), τὸν Κὶμ Γιὸγκ Οὖν (Βόρειος Κορέα), τὸν Ἀχμανινεντζᾶν (Ἰράν) προεξοφλοῦν μὲ βεβαιότητα τὴν καταστροφὴ τῆς χώρας του «δικτάτορος», τὴν ἀποπομπή, ἤ καὶ τιμωρία τοῦ «δικτάτορος» καὶ ὁπωσδήποτε πολλῶν εἰδῶν ἐπιχειρηματικὰ συμβόλαια, ποὺ θὰ μετατρέψουν τὴν χώρα σὲ προτεκτορᾶτο τῶν τοκογλύφων. Συνέχεια →