1. Ἐπιβεβαιώθη αὐτὲς τὶς ἡμέρες ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Φινλανδίας Stubb (ὁ Στοῦμπος, ὅπως τὸν λέμε) ὑπέγραψε Μνημόνιο (Memoranda of Understanding, ΜΟU) μὲ τὸ ΝΑΤΟ δίχως νὰ περάσῃ αὐτὸ ἀπὸ τὴν Βουλὴ γιὰ ἐξέταση καὶ ἐπικύρωση ἢ ἀπόρριψη.
Εἶναι ἀκόμη χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ γινόταν ἐπίσημα μέλος ἡ Φινλανδία, διότι σὲ μία τέτοια περίπτωση θὰ εἶχε καὶ τὸ ΝΑΤΟ ὑποχρεώσεις πρὸς τὴν χώρα, ἐνῶ τώρα δὲν ἔχει καμμία – παίρνει ἐν λευκῷ ἐξουσιοδότηση νὰ κάνῃ ὅ,τι γουστάρῃ. Περαιτέρω βλέπουμε ὅτι τέτοιες «συμφωνίες» παρὰ τὸ παράνομο τῆς διαδικασίας ἐκλαμβάνονται ὄχι μόνον ὡς «νόμιμες» ἀλλὰ καὶ ὡς δεσμευτικές. Γιατί ἄραγε; Περιττὸ νὰ προσθέσω ὅτι τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας παραβιάσθη. Συνέχεια
Κι ἀκόμη μεγαλύτερον δικαίωμα εἶναι τὸ νὰ κολλᾷς στὸν τοῖχο κάτι τσουτσέκια ποὺ θεωροῦν πὼς μποροῦν νὰ μᾶς ὑποδείξουν καὶ τὸ πῶς θὰ διατρεφόμεθα, πῶς θὰ ξεδιψᾶμε ἀλλὰ καὶ τὸ ἐὰν θὰ διαβιοῦμε ἐλεύθερα σὰν ἄνθρωποι.