Πολλὲς φορὲς εἶναι δύσκολο νὰ παραδεχθοῦμε πὼς εἴμαστε οἱ χειρότεροι ἐχθροὶ τοῦ ἑαυτοῦ μας.
Στὴν οὐσία, ἡ συνειδητοποίησις αὐτὴ εἶναι τόσο ὀδυνηρή, ποὺ κάνουμε ὅ,τι εἶναι δυνατὸν γιὰ νὰ ἀποδείξουμε πὼς δὲν εἶναι ἀλήθεια.
Εἶναι πάντα ἡ μοῖρα, οἱ περιστάσεις καὶ ἡ κακὴ τύχη ποὺ ἀνατρέπουν καὶ τὰ πιὸ καλομελετημένα σχέδιά μας. Συνέχεια →

Ἡ Ἱστορία τοῦ πλανήτου μας ἔχει ἀποδείξη πὼς τελικῶς οἱ ἀνεξαρτήτως συμφερόντων φεουδαρχίες, οἱ κάθε εἴδους κι ἐκτάσεως αὐτοκρατορίες καὶ οἱ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο (κι ὄνομα) δημιουργηθεῖσες «κομμουνιστικὲς (ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον) ἐνώσεις» εἶναι τόσο πρόσκαιρες καὶ τόσο ἐπίπλαστες, ποὺ τελικῶς σήμερα, κρίνοντας πάντα ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων, ἀντιλαμβανόμεθα τὸ πόσο ἀνόητοι ἦσαν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἐπίστευσαν πὼς θὰ βασιλεύουν αἰωνίως.  Συνέχεια →

Ἂς συγκεντρωθοῦμε περισσότερο σὲ ἐμᾶς.
Κάθε ἀναταραχὴ σηκώνει σκόνη, θόρυβο καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἀνακατατάξεις.
Καὶ ἢ θὰ τῆς ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς παρασύρῃ στὶς δίνες της ἢ θὰ παραμείνουμε ἀπ΄ ἔξω, διαυγεῖς, πανέτοιμοι καὶ ἀποφασισμένοι γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς ἀνατροπὲς μὲ ψυχραιμία καὶ διαύγεια. Συνέχεια →

Διότι στὰ εὔκολα ἀποτύχαμε…
Στὰ (φερόμενα ὡς) ἔργα εἰρήνης σηκώσαμε ἀδιάφορα τοὺς ὤμους καὶ ξεχάσαμε τὴν ἔννοια τῶν ἀγώνων.
Κι ἀφήσαμε τὸν ἑαυτόν μας, τὶς ἀξίες μας καὶ τὶς ἀρχές μας νὰ καραῤῥεύσουν ἤ νὰ προσβληθοῦν ἤ νὰ γελοιοποιηθοῦν. Συνέχεια →

Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος μπροστά μας.
Κουβαλᾶ μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν του χρόνων, ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογενείας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον. Συνέχεια →