Πρῶτα λοιπὸν θὰ ἀποφασίσουμε, μόνοι μας, τὸ ἐὰν ἀντέχουμε ἀκόμη λίγο (κι ἀκόμη λίγο… καὶ ἀκόμη… καὶ ἀκόμη…!!!) νὰ παραμένουμε φυλακισμένοι καὶ μετά, ἐὰν ἔχουμε κατανοήση πλήρως τὰ γιατί μας, τότε ναί, οἱ φυλακὲς εἶναι περιττές. Συνέχεια →

Καὶ ἀπέραντος κόπος.

Ποῦ ἀκριβῶς ὅμως εἴμαστε σήμερα;
Θέλουμε δὲν θέλουμε, τὸ σημεῖον ὅπου σήμερα στεκόμεθα εἶναι ἡ «ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ». Κοινῶς; Σὲ λίγο, πολὺ λίγο, καταῤῥέουν ὅλα κι ὅλοι ὁριστικῶς, μὲ ἀπίστευτα ὀδυνηρὸ τρόπο.
Καί, μεταξύ μας, ἔτσι πρέπει, διότι ἡ Ὕβρις ἐπερίσσευσε… Συνέχεια →

Τὴν δύναμίν μας…
Τὴν ἀλήθεια…
Τὶς λεπτομέρειες…
Τοὺς ἑαυτούς μας… Συνέχεια →

Ἢ θὰ ἐπιλέξουμε νὰ ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμά μας στὴν ζωή, ἢ θὰ ἀπαλλάξουμε τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ βάρος μας. Συνέχεια →