Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες.
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωρᾶμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα.
Ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: «ὄχι αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνῳ… Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῷ αὐτὸ τὸ βουνό. Εἶμαι κουρασμένος…» Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὡς «χάπι ἐφησυχασμοῦ» δρᾶ ἡ ἐλεημοσύνη γιὰ τοὺς …μελλοθανάτους!!!
Ἐφησυχασμοῦ καὶ Ἀδρανείας. Ἐφησυχασμοῦ καὶ ἀναβλητικότητος. Ἐφησυχασμοῦ καὶ αὐτοχειρίας.
Δὲν θὰ μᾶς λυπηθοῦν κάποιοι. Ἀντιθέτως θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ μᾶς λειώσουν, ἢ ἀκόμη καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσουν, ἐὰν ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα παρουσιάσουμε τὴν παραμικρὰ μορφὴ ἀντιστάσεως. Κι αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε ἤδη…
Ξεχνᾶμε (σιγά-σιγὰ καὶ ὁριστικῶς) ὅλα ὅσα ξέραμε γιὰ ὅπλα μας!!!
Θεωρητικῶς, λέει, τὰ ὅπλα μας εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ κρατᾶμε. Κι ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ἄλλος μὲ τὸν λόγο (γραπτὸ ἢ προφορικό), ἄλλος μὲ τὶς ἐκλογὲς κι ἄλλος μὲ κόμματα καὶ ἀποκόμματα, μὲ κινήματα καὶ σωματεῖα ἐπιχειρεῖ νὰ ὀργανώσῃ τὸ δικό του «μαγαζάκι» γιὰ νὰ ἐνδυναμωθῇ (ὁ ἴδιος τελικῶς) καὶ νὰ διαχειρισθῇ τὴν ἐξουσία, λέει, μήπως καὶ μᾶς …(ἀπό-)σώσῃ!!!
Συνέχεια
Διάλυσις τῶν πάντων…
Δομές, κράτος, οἰκογένειες διαλύονται, κομματιάζονται, καταστρέφονται… Ὅλα σκορπίζονται καὶ ὄλα καταῤῥέουν.
Οἱ ἀπώλειες πλέον εἶναι ἀδύνατον νὰ καταγραφοῦν. Τὸ μόνον ποὺ μένει, ὡς ἀποτέλεσμα, σὲ ὄλο καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, εἶναι τὸ κενό.
Φόβος, φόβος καὶ φόβος καταλαμβάνει ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν διελυμένων κοινωνιῶν μας…
Μὰ κι αὐτὸς ἐργαλεῖο μας εἶναι καὶ πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ τὸν χρησιμοποιήσουμε πρὸς ὄφελός μας…
Συνέχεια
Τὸ ἐπόμενο ὄνειρο λάμπει …ὑψηλότερα!!!
Γιὰ τοὺς κυνηγοὺς τῶν ὀνείρων…
Συνέχεια
Ἰούλιος
Ζεστός, φωτεινός, ὄμορφος Ἰούλιος μὲ μυρωδιὰ θαλασσινῆς αὔρας.
Μῆνας τῆς γαλάζιας μελῳδίας καὶ τῆς ἐσωτερικῆς ἀναγεννήσεως ποὺ μᾶς διδάσκει πὼς νὰ βρίσκουμε τὴν πληρότητα καὶ τὴν ἰκανοποίηση στὴν κάθε στιγμή. 
Συνέχεια