Χρειάζεται τελικὰ θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ κάποιος τὴν ἐλευθερία ποὺ τοῦ δίνουν οἱ ἐπιλογὲέ του.
Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ τὴν οἰκειότητα καὶ τὴν σύνδεση μὲ τοὺς ἄλλους.
Θάρρος γιὰ νὰ διευθύνῃ μόνος του τὴν ζωή τοῦ, νὰ καθορίσῃ τὴν μοίρα του, νὰ πάρῃ τὴν εὐθύνη γιὰ τὶς πράξεις του καὶ τὰ συναισθήματά του.
Θάρρος γιὰ νὰ διαλέξῃ τὴν αὐθεντικότητα καὶ ὄχι τὴν ἐπιδοκιμασία.
Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ εἶναι ὁ μοναδικὸς καὶ ἔξοχος ἄνθρωπος, ποὺ πραγματικὰ εἶναι. Συνέχεια →

Ἡ ποίησις στὴν πεζότητά μου… Ψήγματα ὀμορφιᾶς…
Ἀκάματος συνοδοιπόρος τῆς πέτρας ὁ κορφιᾶς… Συνέχεια →

Ὁριστικῶς, ἀδιαπραγμάτευτα καὶ τελεσιδίκως!!!

Ἔχουμε μάθει, ἀπὸ μικρὰ παιδιά, σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἐπικρατοῦν οἱ σαχλαμαράκηδες καὶ τὰ κακέκτυπα ἀντίγραφα, νὰ θεωροῦμε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κάτι περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Πιστεύουμε, βαθύτατα πλέον, πὼς ἐὰν δὲν «ῥίξουμε λίγο νερὸ στὸ κρασί μας», ἐὰν δὲν συμβιβασθοῦμε ἱκανοποιητικῶς, ἐὰν δὲν κάνουμε καὶ κατὰ περίπτωσιν τὰ …στραβὰ μάτια, δὲν θὰ ἔχουμε καὶ πολλὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεως.
Μὰ ὅσο περισσότερο συμβιβαζόμεθα, ὅσο «περισσότερο νερὸ ῥίχνουμε στὸ κρασί μας», ὅσο πιὸ πολὺ …στραβκυττάζουμε, τόσο ἐπιτρέπουμε στὰ σαπρόφυτα νὰ καταλαμβάνουν τμήματα τοῦ δικοῦ μας φυσικοῦ χώρου καὶ νὰ μᾶς ἐκτοπίζουν, ἐπιβάλλοντας ἐπὶ πλέον τὴν κάθε μορφῆς Ὕβριν ὡς πρότυπον καὶ ὡς μὴ ἀντιμετωπίσιμον. Συνέχεια →