Κάποτε σὲ ἐτοῦτον τὸν τόπο ἔκτιζαν Παρθενῶνες.
Κάποτε ἔφτιαχναν ἀγάλματα ἔτσι, γιὰ τὴν καλὴ τὴν ἡμέρα…
Κάποτε οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν φυσικά, μέσα στὸ πράσινο καὶ μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ στὸ περιβάλλον…
Οἱ δρόμοι, οἱ πλατεῖες, τὰ σπίτια τους δομοῦνταν μὲ τέτοιον τρόπο ποὺ νὰ χαλαρώνουν, νὰ ἡρεμοῦν, νὰ ἀπολαμβάνουν.
Ἦταν αὐτονόητον νὰ θαυμάζουν καθημερινῶς τοὺς ἥρωές τους καὶ νὰ θυμοῦνται… Ὄχι ὅπως τώρα ποὺ πετᾶμε τὶς προτομὲς τῶν Ἡρώων στὰ σκουπίδια…

Συνέχεια →

Τὸ ἐρώτημα διόλου φιλολογικό. α

Καθημερινῶς ὑποχρεούμεθα νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὶς συμπεριφορές μας. Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως, ἀκόμη καὶ στὰ πλέον ἀσήμαντα, σκύβουμε τὸ κεφάλι δίχως νὰ πολεμήσουμε. Τὰ αὐτονόητα τὰ λησμονήσαμε ἀπὸ καιρό. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τὸ ὁ,τιδήποτε, σὲ ὁποιανδήποτε στόχευσίν μας, ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε.
Γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ὅμως πρέπει πρωτίστως νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ τὴν στατικότητά μας καὶ νὰ ἀποφασίσουμε τὸ πρῶτο καί, τελικῶς, δυσκολότερον βῆμα. Διότι ἡ ἀδράνεια ναρκώνει καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουμε ἀπαιτεῖται διαρκῶς νὰ παραμένουμε ἐν ἐγρηγόρσει μά, κυρίως, νὰ μποροῦμε, κάθε στιγμὴ νὰ ξεκολλᾶμε ἀπὸ αὐτήν. Συνέχεια →