Γιατί ἡ παιδεία;

Τόσα χρόνια λοιπὸν φίλοι μου μου κυττούσαμε (λέμε τώρα) τοὺς κοινωνικοὺς μας ἀγῶνες.
Τόσα χρόνια ἀναζητούσαμε τρόπους γιὰ νὰ βολευθοῦμε καλλίτερα, νὰ χωθοῦμε βαθύτερα καὶ νὰ …πακτωθοῦμε ὁπουδήποτε…
Τόσα χρόνια, ἐν ὀλίγοις, κυττούσαμε στὸ λάθος σημεῖο.
Κι αὐτό, τὸ λάθος σημεῖον, ἴσως νὰ μὴν τὸ ἔχουμε ἀκόμη ἀντιληφθῆ, ἀλλὰ σίγουρα ἔχουμε ἀρχίση νὰ βλέπουμε κάποια ἀπὸ τὰ λάθη μας. Κι ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερά μας λάθη ἦταν ἡ ψωροκωσταινέικη ὀπτική μας γιὰ τὰ γεγονότα.
Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, ἐὰν αἰσθάνεται κάποιος ὡς παρακατιανός, τότε δρᾶ καὶ ὡς παρακατιανός. Συνέχεια





Ἰδεολογικὰ θύματα, ἐγκληματικότης καὶ …«παράπλευρες ἀπώλειες»

Σκεπτόμουν τὰ πρόσφατα (σχετικῶς) περιστατικά, μὲ τὶς διάφορες δολοφονίες καὶ τοὺς …«τυχαίους» θανάτους, καθὼς ἐπίσης καὶ τὶς παλαιώτερες δολοφονίες Φύσσα καὶ Καπελώνη-Φουντούλη.
Οἱ δύο σημαντικὲς λεπτομέρειες, γιὰ τὶς ὁποῖες οὐδεὶς συζητᾶ, εἶναι τὸ γιατὶ ἐδολοφονήθηκαν, ποῦ, πῶς ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ αὐτούς, τοὺς νέους ἀνθρώπους, μὰ κυρίως τὸ ἐὰν καὶ τὸ γιατὶ θὰ ἔπρεπε κάποιοι ἐξ αὐτῶν νὰ γίνουν σύμβολα, ἐφ΄ ὅσον ἐλάχιστοι ἐξ αὐτῶν ἀπεβίωσαν λόγῳ τῆς (ὁποίας) ἰδεολογίας τους.
Συνέχεια





Ψέμματα ἐπάνω σὲ …ἀληθοφανῆ ψέμματα γιὰ νὰ μὲ «σώσῃς»!!!

Ὅλοι θέλουν νὰ μὲ …«σώσουν»!!! Ὅλοι…
Διότι ἐγὼ ἀδυνατῶ νὰ σωθῶ μόνη μου.
Διότι ἐγὼ δὲν ξέρω…
Διότι ἄλλοι πάντα γνωρίζουν καλλίτερα ἀπὸ ἐμέναν…
Συνέχεια





Ῥιψάσπιδες ἢ φυγάδες κυνηγημένοι ποὺ ἀπουσιάζουν…

Εἶχα ἀπὸ καιρὸ δηλώση τὸ τὶ πιστεύω γιὰ ὅλους αὐτοὺς πού, ἐν μέσῳ κρίσεως, μεταναστεύουν, ἀφήνοντας χῶρο καὶ χρόνο σὲ ὅσους ἐπιβουλεύονται τὸν τόπο μας, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα τὴν ἰδίαν τὴν Πατρίδα μας, γιὰ νὰ δράσουν ἀνενόχλητοι καί, καταληκτικῶς, νὰ σφετερισθοῦν κληροδοτήματα αἰώνων καὶ νὰ καρπωθοῦν κόπους ἄλλων. Συνέχεια





Θέλουμε τήν Πατρίδα μας πίσω;

Χμμμ… Καλὴ ἡ ἰδέα…
Πίσω της ὅμως ὑποβόσκει ἕνα σπουδαιότατον ἐρώτημα, ποὺ καλούμεθα νὰ ἀπαντήσουμε ὅλοι μας, μηδενὸς ἐξαιρουμένου:
Ἀξίζουμε τήν Πατρίδα μας;
Κι ἐάν ναί τί κάνουμε ἐμεῖς γιά νά τήν πάρουμε πίσω; Συνέχεια





Γιατί χαίρονται κάποιοι καί πανηγυρίζουν μέ τήν δυστυχία τῶν Ἑλλήνων;

Μήπως εἶναι μισέλληνες;
Μήπως εἶναι μισάνθρωποι;
Ἤ μήπως τίποτα ἀπό αὐτά καί ἁπλῶς ἀναμένουν (ἐπὶ τέλους) νά ἀλλάξῃ σέ αὐτόν τόν τόπο κάτι πρός τό καλλίτερον;

Γιὰ ἀρχὴ θὰ πρέπη νὰ κατανοήσουμε πὼς ναί, πάντα, παντοῦ γύρω μας, ὑπάρχουν καὶ οἱ μισάνθρωποι.
Ὑπάρχουν φυσικά, ἐπίσης σὲ μεγάλες δόσεις, ἀρκετοὶ μισέλληνες, ἑλληνογενεῖς ἢ μή, μὰ παραλλήλως ὑπάρχουν καὶ ἀρκετοὶ ἐντεταλμένοι, ποὺ γιὰ ἀστεία ἀνταλλάγματα, ἐνσπείρουν συνειδητῶς ζιζάνια καὶ δηλητήρια μέσα στὶς κοινωνίες μας. Εἶναι, βλέπετε, χρήσιμος πάντα ὁ διαχωρισμὸς κάθε εἴδους, ἀλλὰ καὶ ἐξυπηρετικὲς οἱ κοινωνικὲς διασπάσεις.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς ὅμως στὴν ἀνθρωπότητα τὸ μῖσος, ἐὰν δὲν καλλιεργηθῇ ἐντέχνως, ἀπὸ θρησκευτικές, κρατικὲς ἢ κομματικὲς προπαγάνδες, δὲν εἶναι ἔμφυτον. Ὁ ἄνθρωπος, γενικῶς, ὅπως δὲν ἀρέσκεται στὸ νὰ τὸν μισοῦν, ἔτσι καὶ δὲν μισεῖ.
Ἀλλὰ αὐτὰ συμβαίνουν σὲ γενικὲς γραμμὲς καὶ μόνον. 

Συνέχεια