Δὲν μένει χῶρος ἐλεύθερος, κενός, γιὰ νὰ ἔλθουν τὰ νέα…
Ἐὰν δὲν πετᾶς αὐτὰ ποὺ περισσεύουν, τότε τὰ ἐπόμενα δὲν θὰ φθάσουν…
Ἐὰν δὲν ἀφήσουμε πίσω μας τὶς προσκολλήσεις μας, αὐτὲς ποὺ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ δενόμαστε μὲ ἄψυχα ἤ μὲ τελειωμένα, οὐδέποτε θὰ καταφέρουμε νὰ ἀναπνεύσουμε ἀέρα ἐλευθερίας… Συνέχεια
Ἔγινα …λαθρακουστής, κατὰ λάθος. Δὲν τὸ ἐπεδίωξα ἀλλὰ μοῦ προέκυψε.
Βλέπετε εἶχα κυριολεκτικῶς καὶ φιλοτίμως ἀράξει στὴν βεράντα μου μὲ ἕνα βιβλίο, μήπως καὶ καταφέρω νὰ τὸ μελετήσω ἐπὶ τέλους, ἀλλὰ οἱ γείτονες εἶχαν ἐπισκέψεις. Καὶ τὶ ἐπισκέψεις!!! Φωνακλάδηκες!!!
Ἐκεῖ λοιπὸν ποὺ ἐπάκχιζα νὰ συγκεντρωθῶ μεταξὺ Σουλίου καὶ Πάργας νὰ ὁ παπποῦς ἀπὸ δίπλα νὰ φωνάζῃ, σχεδὸν νὰ οὐρλιάζῃ, πρὸ κειμένου νὰ ἀκουσθῇ, διότι τὸ GAPατο τοῦ προέκυψε κύριος ὑπεύθυνος ὅλων τῶν κακῶν τῆς Μοίρας του. Καὶ νὰ τὰ καντήλια καὶ νὰ οἱ κατάρες καὶ νὰ οἱ ἀπειλές…
Μαζύ του κάποιοι συγγενεῖς του, ἀνεψούδια του, ποὺ ὅλο καὶ ἤθελαν νὰ μιλήσουν ἀλλὰ ὁ παπποῦς εἶχε πάρει φόρα, φόρα κατηφόρα…
«Γιατί βρέ θεῖο; Δέν ἔκανε λάθη ὁ Ἀνδρέας;», ἐτολμησε νὰ πῇ μία ἀνεψιά του.
Ποιός εἶδε τὸν θεὸ καὶ δὲν τὸν ἐφοβήθη.
«Μά τί λές ἀνεψιά; Ὁ Ἀνδρέας ἔδωσε ψωμάκι στὸν κόσμο. Φάγαμε ψωμί… Χορτάσαμε… Τί λές; Ποιός σοῦ ἐφούσκωσε τά μυαλά σου καί λές τέτοια πράγματα; Παπαριές… Ναί, παπαριὲς λές…»
Ποῦ νά τολμήσῃ νά ξαναμιλήσῃ ἡ ἀνεψιά του; Συμφωνοῦσε ὑποχρεωτικῶς…
Αὐτὸν τὸν καιρό, λόγῳ τῆς μεταφορᾶς τοῦ ἱστολογίου, ἀσχολοῦμαι πολλὲς ὧρες μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τῶν φωτογραφιῶν ποὺ ἐχάθησαν. Συνεπῶς χρόνος πολὺς δὲν μένει γιὰ νὰ καταπιασθῶ μὲ σχόλια ἤ μὲ πολλὲς συζητήσεις διαδικτυακές. Αὐτὸ τὸ σχόλιο ὅμως, ποὺ ἀφορᾶ στὴν χθεσινή μας ἀνάρτησι, μὲ τίτλο
ἀξίζει τὸν κόπο καὶ νὰ τὸ διαβάσουμε καὶ νὰ τὸ σχολιάσουμε. Βλέπετε γιὰ πρώτη φορά, ἐπισήμως, ἔχουμε τοποθέτησι ἀπὸ τὸν …ἄς ποῦμε, ἀναρχικὸ χῶρο. Ἔως τώρα ἁπλῶς μᾶς ὑβρίζουν ἐκ τοῦ μακρόθεν.
Ξεκινῶ λοιπὸν μὲ τὸν σχολιασμὸ καὶ ἀπαντῶ παρακάτω.
Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Μὰ πάρα πάρα πολύ!
Φυσιολογικὰ τὸ ὕψος μου ἔπαψε νὰ ἀλλάζῃ γύρω στὰ 17. Ἔμεινα στὸ 1,70 περίπου, ἕνα κανονικὸ (μὲ τὰ δικά μου δεδομένα) ὕψος. Μάλιστα, τὰ τελευταῖα χρόνια, λίγο τὰ διάφορα γεγονότα καὶ τὰ συναισθήματα ποὺ γεννοῦσαν, λίγο τὰ βάρη τῆς ζωῆς, λίγο ἡ ἡλικία ποὺ τρέχει…..Ἔνοιωθα πὼς τὸ 1,70 μειωνόταν σταδιακῶς.. Συρρίκνωσις λέγεται αὐτό ἐὰν δὲν τὸ ξέρετε. 
Τώρα τελευταῖα ὅμως κάτι ἔχει συμβεῖ. Ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Δὲν ξέρω πῶς γίνεται καὶ πηγαίνω ἐνάντια στοὺς νόμους τῆς φύσεως… Ἀλλὰ γίνεται. Κάτι στὸ περπάτημά μου, κάτι στὸ βλέμμα μου, κάτι στὴν καθημερινότητά μου, κάτι Συνέχεια
Τόσο ἐκόστιζε ἡ ζωὴ ἑνὸς παλληκαριοῦ ποὺ δὲν εἶχε ἤ δὲν ἤθελε νὰ πληρώσῃ ἕνα εἰσιτήριο.
Κι ἐπεὶ δὴ οἱ καιροὶ ποὺ διανύουμε εἶναι ἰδιαιτέρως πονηροί, θὰ σταθῶ στὸ «δὲν εἶχε» κι ὄχι στὸ «δὲν ἤθελε».
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ σχόλια διαφημιστικὰ ποὺ ἀνεβάζουν τὶς πωλήσεις τῶν σκουπιδο«βιβλίων» κάποιων. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὅσο κι ἐὰν ἀσχοληθῇς μὲ τὰ κόπρανα, κόπρανα παραμένουν… Ἄσε τελικῶς ποὺ βρωμίζεσαι…
Θὰ ἀσχοληθῶ μὲ μίαν παράμετρο ποὺ δὲν διάβασα κάπου καὶ ποὺ ἴσως θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ σοβαρότερα.
Αὐτὸ τὸ παλληκάρι δὲν ἐπλήρωσε εἰσιτήριο. 1,40 εὐρὼ ἦταν τὸ κόστος. Ἕνα ποσὸ ποὺ ἴσως νὰ μὴν ἔλειπε ἀπὸ τὸ πορτοφόλι του ἐὰν ἠργάζετο ἤ ἐὰν τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα τῆς χώρας ἦσαν διαφορετικά.
Ὅμως δὲν εἶναι διαφορετικά. Καὶ γιὰ νὰ πηδήξῃ ἀπὸ τὸ ὄχημα ἀποδεικνύει φιλότιμο, κάτι ποὺ δυστυχῶς ἔχουμε χάσει πρὸ πολλοῦ. Ἀφῆστε δὲ ποὺ Συνέχεια
Νὰ σᾶς τὰ πῶ πιὸ ἁπλᾶ, ὡς ἀπόφοιτος γυμνασίου ποὺ εἶμαι, μήπως καὶ τὸ καταλάβετε;
ἔχω πατέρα ἀστροφυσικό..συγγραφέα… ὀμορφάνδρα… ὁ τέλειος ἄνδρας ρὲ παιδί μου. Ἐντάξει;
Καὶ ἐγὼ ὁ υἱός του, εἶμαι… ἀμόρφωτος…. ῥεμάλι… κακάσκημος… βρωμιάρης.. κατ’ ἐπιλογήν μου ἄνεργος καὶ κάθε φορὰ πού μὲ κράζουν, λέω τὰ καλά του πατέρα μου. Συνέχεια
