Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Ὁ «Γ@μ@ τὴν Παναγία σας» μᾶς ἀπαντᾶ!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Αὐτὸν τὸν καιρό, λόγῳ τῆς μεταφορᾶς τοῦ ἱστολογίου, ἀσχολοῦμαι πολλὲς ὧρες μὲ τὴν ἐπαναφορὰ τῶν φωτογραφιῶν ποὺ ἐχάθησαν. Συνεπῶς χρόνος πολὺς δὲν μένει γιὰ νὰ καταπιασθῶ μὲ σχόλια ἤ μὲ πολλὲς συζητήσεις διαδικτυακές. Αὐτὸ τὸ σχόλιο ὅμως, ποὺ ἀφορᾶ στὴν χθεσινή μας ἀνάρτησι, μὲ τίτλο

Οἱ Ἕλληνες πάντα ἐσέβοντο τοὺς θεοὺς τῶν ἄλλων.

ἀξίζει τὸν κόπο καὶ νὰ τὸ διαβάσουμε καὶ νὰ τὸ σχολιάσουμε. Βλέπετε  γιὰ πρώτη φορά, ἐπισήμως, ἔχουμε τοποθέτησι ἀπὸ τὸν …ἄς ποῦμε, ἀναρχικὸ χῶρο. Ἔως τώρα ἁπλῶς μᾶς ὑβρίζουν ἐκ τοῦ μακρόθεν.
Ξεκινῶ λοιπὸν μὲ τὸν σχολιασμὸ καὶ ἀπαντῶ παρακάτω.

Συνέχεια →

Ἔχω ψηλώσει τώρα τελευταῖα!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Δὲν ξέρω πῶς γίνεται, ἀλλὰ τώρα τελευταῖα ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Μὰ πάρα πάρα πολύ! 

Φυσιολογικὰ τὸ ὕψος μου ἔπαψε νὰ ἀλλάζῃ γύρω στὰ 17. Ἔμεινα στὸ 1,70 περίπου, ἕνα κανονικὸ (μὲ τὰ δικά μου δεδομένα) ὕψος. Μάλιστα, τὰ τελευταῖα χρόνια, λίγο τὰ διάφορα γεγονότα καὶ τὰ συναισθήματα ποὺ γεννοῦσαν, λίγο τὰ βάρη τῆς ζωῆς, λίγο ἡ ἡλικία ποὺ τρέχει…..Ἔνοιωθα πὼς τὸ 1,70 μειωνόταν σταδιακῶς.. Συρρίκνωσις λέγεται αὐτό ἐὰν δὲν τὸ ξέρετε. Τώρα τελευταῖα ὅμως κάτι ἔχει συμβεῖ. Ἔχω ψηλώσει πάρα πολύ! Δὲν ξέρω πῶς γίνεται καὶ πηγαίνω ἐνάντια στοὺς νόμους τῆς φύσεως… Ἀλλὰ γίνεται. Κάτι στὸ περπάτημά μου, κάτι στὸ βλέμμα μου, κάτι στὴν καθημερινότητά μου, κάτι Συνέχεια →

Ἀξία ζωῆς 1,40 εὐρώ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τόσο ἐκόστιζε ἡ ζωὴ ἑνὸς παλληκαριοῦ ποὺ δὲν εἶχε ἤ δὲν ἤθελε νὰ πληρώσῃ ἕνα εἰσιτήριο.
Κι ἐπεὶ δὴ οἱ καιροὶ ποὺ διανύουμε εἶναι ἰδιαιτέρως πονηροί, θὰ σταθῶ στὸ «δὲν εἶχε» κι ὄχι στὸ «δὲν ἤθελε».
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ σχόλια διαφημιστικὰ ποὺ ἀνεβάζουν τὶς πωλήσεις τῶν σκουπιδο«βιβλίων» κάποιων. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὅσο κι ἐὰν ἀσχοληθῇς μὲ τὰ κόπρανα, κόπρανα παραμένουν… Ἄσε τελικῶς ποὺ βρωμίζεσαι…
Θὰ ἀσχοληθῶ μὲ μίαν παράμετρο ποὺ δὲν διάβασα κάπου καὶ ποὺ ἴσως θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ σοβαρότερα.

Αὐτὸ τὸ παλληκάρι δὲν ἐπλήρωσε εἰσιτήριο. 1,40 εὐρὼ ἦταν τὸ κόστος. Ἕνα ποσὸ ποὺ ἴσως νὰ μὴν ἔλειπε ἀπὸ τὸ πορτοφόλι του ἐὰν ἠργάζετο ἤ ἐὰν τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα τῆς χώρας ἦσαν διαφορετικά.
Ὅμως δὲν εἶναι διαφορετικά. Καὶ γιὰ νὰ πηδήξῃ ἀπὸ τὸ ὄχημα ἀποδεικνύει φιλότιμο, κάτι ποὺ δυστυχῶς ἔχουμε χάσει πρὸ πολλοῦ. Ἀφῆστε δὲ ποὺ Συνέχεια →

Ἔχω πατέρα ἀστροφυσικό, μητέρα ἰατρό…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Νὰ σᾶς τὰ πῶ πιὸ ἁπλᾶ, ὡς ἀπόφοιτος γυμνασίου ποὺ εἶμαι, μήπως καὶ τὸ καταλάβετε;

ἔχω πατέρα ἀστροφυσικό..συγγραφέα… ὀμορφάνδρα… ὁ τέλειος ἄνδρας ρὲ παιδί μου. Ἐντάξει;
Καὶ ἐγὼ ὁ υἱός του, εἶμαι… ἀμόρφωτος…. ῥεμάλι… κακάσκημος… βρωμιάρης.. κατ’ ἐπιλογήν μου ἄνεργος καὶ κάθε φορὰ πού  μὲ κράζουν, λέω τὰ καλά του πατέρα μου. Συνέχεια →

Ἔρως ἤ Πάθος;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Χμμμ…

Ἕνα σοβαρὸ ἐρώτημα, ποὺ ἔχει τεθεῖ πολλὲς φορὲς σὲ διάφορες συζητήσεις, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀφορᾶ στοὺς παθιασμένους ἀνθρώπους. Κατὰ βάσιν μᾶς ἀρέσουν οἱ συνάνθρωποί μας ποὺ ζοῦν μὲ πάθος κάθε του στιγμή. Τοὺς ζηλεύουμε, τοὺς θαυμάζουμε, τοὺς ἀκολουθοῦμε καὶ συχνὰ πυκνά, τοὺς ἐρωτευόμεθα!

Ἀλλά εἶναι ἡ σωστή λέξις πού τούς χαρακτηρίζει αὐτή ἤ ὄχι;

Συνέχεια →

Ἑλλὰς Ὥρα Μηδέν

ἀπὸ τὸν/τὴν

7

 Τὰ ὅσα περιγράφονται εἰς τὸ κείμενον τὸ ὁποῖον ἀκολουθεῖ εἶναι, ἄνευ διαθέσεως συνωμοσιολογίας ἤ ὑπερβολῶν, ἀποκυήματα ἐγκεφάλου καταχθονίου, σκοτεινοῦ καὶ ἐρεβώδους, μὲ ἀποκλειστικὸν στόχον τὴν κατεδάφησιν τοῦ ἑλληνικοῦ παραγωγικοῦ ἱστοῦ καὶ τὴν πλήρη διάλυσιν τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας. Ἡ Ἑλλὰς τοῦ μηδενικοῦ σχεδὸν ἐξωτερικοῦ χρέους τὸ 1974 καὶ τῆς ἰσχυρᾶς παραγωγικότητος, κατήντησεν εἰς τὴν Ἑλλάδα τοῦ σήμερον, ἥτις ἐλάχιστα παράγει, εἰσάγει δὲ τὰ πάντα, ἀκόμα καὶ αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ ἐξάγῃ, ζῶσα ἀποκλειστικῶς διὰ τοῦ δανεισμοῦ. Μόνον σατανικὸς ἐγκέφαλος ἐκτὸς τῆς χώρας αὐτῆς ἀσφαλῶς, ἦτο δυνατὸν νὰ συλλάβῃ τὸ σχέδιον τοῦτο τῆς οἰκονομικῆς διαλύσεως, τὸ γνωστὸν ὡς ‘πανωτόκια’, ἔννοια ἡ ὁποῖα παραμένει εἰσέτι ἀσαφὴς εἰς τοὺς πολλοὺς διότι εἶναι ἀδιανόητον πῶς (ν)τροπολογία ὀλίγων λέξεων ἐντὸς ἀσχέτου νόμου καὶ μία ἀπόφασις τῆς νομισματικῆς ἐπιτροπῆς ἦσαν δυνατὸν νὰ ἐπιφέρουν μίαν Συνέχεια →