Δὲν θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ ἐὰν εἶναι καλὴ ἤ κακὴ ἡ κάθε κομματικὴ παράταξις. Νὰ μὴν ἐπαναλαμβάνομαι. Δὲν ἀξίζει…
Αὐτὸ ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει, καὶ μὲ τὸ ὁποῖον ὀφείλουμε νὰ ἀσχοληθοῦμε σοβαρά, εἶναι τὸ ἐλευθέρως «θρησκεύεσθαι» στὴν χώρα μας. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ ἐὰν κάποιοι ἔχουν τὸν κῶλο ἐμπρὸς καὶ κάποιοι ἄλλοι τὸν ἔχουν πίσω. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα μας σήμερα.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ποιός ἀνέλαβε νά σώσῃ τήν ἀρκούδα εἴπαμε;
Νὰ ξεκαθαρίσω κάτι, γιὰ ἀρχή. Σιχαίνομαι κάθε κόμμα, ἀπόκομμα, τελεία.
Μέσα στοὺς πρώτους καὶ σημαντικοτέρους ποὺ μοῦ προκαλοῦν ἐκνευρισμό, ἐφ΄ ὅσον συζητᾶμε γιὰ κόμματα, εἶναι τρεῖς: ἡ χρυσὴ αὐγή, ὁ τΣΥΡΙΖΑ καὶ τὸ ΚΚΕ. (Καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα κόμματα, ἀποκόμματα, τελεῖες αἰσθάνομαι ἀναλόγως …ὄμορφα, ἀλλὰ αὐτοὶ οἱ τρεῖς, ἐκτὸς ἀπὸ κομματικοὶ μηχανισμοὶ, ποὺ εἶναι, ἐμπεριέχουν καὶ τὸν «σωτήρα» στὰ ὅσα διαδίδουν πὼς τοὺς ἀφοροῦν!!!)
Συνεπῶς, οὐδέποτε θὰ λάβω τὸ μέρος τοῦ ἑνὸς ἤ τοῦ ἄλλου. (Μπορῶ ὅμως νὰ διακρίνω, ὅταν ὑπάρχουν, τὰ ὅποια καλά τους.)
Αὐτὴ ἡ ἀπόστασις ὅμως μὲ βοηθᾶ πάντα νὰ ἔχω μία, κάπως πιὸ καθαρή, ἀντίληψι γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μου. Ἰδίως ἐὰν στόχο τους ἔχουν, ὅλοι αὐτοί, τὸ νὰ προβάλουν, νὰ διαφημίσουν ἤ νὰ διαφημίσουν …«δυσφημῶντας» τὰ μαγαζάκια τους.
Πρὸς τοῦτο ὅταν διακρίνω προσπάθειες «ἀνεβάσματος» κάποιου κόμματος, ἀπὸ ὅποια πλευρὰ κι ἐὰν προέρχεται, ἐκνευρίζομαι πολύ! Πάρα πολύ! Τὰ Συνέχεια
Τὸ δύσκολο μὲ τὴν ἀλήθεια εἶναι νὰ τὴν …ἀκούσῃς!!!
Τὸ δύσκολο μὲ τὴν Ἀλήθεια δὲν εἶναι νὰ Τὴν πῇς… εἶναι νὰ Τὴν ἀκούσῃς…
Καί, κυρίως, νὰ Τὴν ἀποδεχθῇς…
Κι αὐτὸ προϋποθέτει Ὡριμότητα…. Συνέχεια
Οἱ λαοί δέν εἶναι κουμπιά σέ πίνακα ἐλέγχου!
Μία κεντρική τράπεζα ὃλων τῶν τραπεζῶν.. πού
κατέχει κτίρια τά ὁποῖα ὃμως χαρακτηρίζονται ὡς
ἒδαφος διεθνές… ἐπί τοῦ ὁποίου
δέν δύναται νά ἀσκήσῃ ἒλεγχο καμμία ἀστυνομική ἢ ἂλλη δύναμις..
τῆς ὁποίας ὃμως ἡ ἓδρα….
εὑρίσκεται στήν Βασιλεία τῆς Ἐλβετίας!
Στήν καρδιά τῆς Εὐρώπης!
«Εἴμαστε Φύσει ἀριστεροί!»
Συζητοῦσα λοιπὸν σὲ μίαν παρέα, ἐκεῖ, στὴν ἀγαπημένη μου παραλία, γιὰ ὀδοντιάτρους.
Κάποιος, δάσκαλος ἐδήλωνε, ἐπετάχθη (ὡς πορδή) κι ἔπιασε νὰ μᾶς περιγράφῃ τὴν γνωριμία του μὲ μίαν ὀδοντίατρο, ἐξαιρετικὴ ἀλλὰ κυρίως οἰκονομική. Πάρα πολὺ οἰκονομική! Μὰ πάρα πάρα πολύ! Κι ἀπὸ ἀποτέλεσμα…!!! Τὸ καλλίτερον!
«Εἶναι βλέπετε …συντρόφισσα!!! Κι ἐμεῖς πᾶμε μόνον σὲ αὐτὴν διότι εἴμαστε Φύσει ἀριστεροί!!!»…
Καλά… Καρπούζι ἔτρωγα… Μέ φαντάζεσΘε τό τί ἔπαθα; Ὅλα τὰ κουκούτσια, ἔτσι ξαφνικά, ἐκατευθύνθησαν πρὸς τὸ …στομάχι μου!!! Ἄκου «Φύσει ἀριστεροί»!!! Ἐὰν εἶναι δυνατόν!
Πόσο ὀρθόδοξη εἶναι ἡ «Ὀρθοδοξία»;
Θα κάνω μια μικρή εισαγωγή κατ’ αρχάς, αναλύοντας τη λέξη ”ορθοδοξία”, απαγκιστρωμένη από τη θρησκευτική έννοια που της έχει προσδοθεί, αστόχως κατ’ εμέ. Είναι εύκολα αντιληπτό, πως η λέξη είναι σύνθετη και τα δύο συνθετικά από τα οποία συντίθεται, είναι οι λέξεις: «ορθός/η» και «δοξασία/δοξάζω». Το «ορθός/η», όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει κυριολεκτικώς. Ενίοτε όμως, χρησιμοποιείται και μεταφορικώς, για να προσδώσει μια ορθολογιστική και λογική ιδιότητα. Θα το επεξηγήσω με ένα μικρό παράδειγμα. Ας εξετάσουμε τη φράση «ορθά μιλάς», προφανώς και δεν μπορεί να εννοούμε πως κάποιος μιλάει ορθά, δηλαδή υπό γωνία 90 μοιρών, και πως θα γινόταν άλλωστε; Άρα, εννοούμε πως μιλάει με επιχειρήματα λογικά τεκμηριωμένα, ορθολογιστικά, λέγοντας πως κάποιος ομιλεί ορθά.
Εν συνεχεία, θα αναφερθώ στο δεύτερο συνθετικό, τη λέξη «δοξα». Καθώς δεν γνωρίζω επακριβώς την ετυμολογία της λέξεως, απευθύνθηκα σε ανθρώπους αρμοδίους επί του θέματος. Παραθέτω την απάντηση που έλαβα:

