Ναί, ἔτσι εἶναι… 
Τὸ δύσκολο μὲ τὴν Ἀλήθεια δὲν εἶναι νὰ Τὴν πῇς… εἶναι νὰ Τὴν ἀκούσῃς…
Καί, κυρίως, νὰ Τὴν ἀποδεχθῇς…
Κι αὐτὸ προϋποθέτει Ὡριμότητα…. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Οἱ λαοί δέν εἶναι κουμπιά σέ πίνακα ἐλέγχου!
Μία κεντρική τράπεζα ὃλων τῶν τραπεζῶν.. πού
κατέχει κτίρια τά ὁποῖα ὃμως χαρακτηρίζονται ὡς
ἒδαφος διεθνές… ἐπί τοῦ ὁποίου
δέν δύναται νά ἀσκήσῃ ἒλεγχο καμμία ἀστυνομική ἢ ἂλλη δύναμις..
τῆς ὁποίας ὃμως ἡ ἓδρα….
εὑρίσκεται στήν Βασιλεία τῆς Ἐλβετίας!
Στήν καρδιά τῆς Εὐρώπης!
«Εἴμαστε Φύσει ἀριστεροί!»
Συζητοῦσα λοιπὸν σὲ μίαν παρέα, ἐκεῖ, στὴν ἀγαπημένη μου παραλία, γιὰ ὀδοντιάτρους.
Κάποιος, δάσκαλος ἐδήλωνε, ἐπετάχθη (ὡς πορδή) κι ἔπιασε νὰ μᾶς περιγράφῃ τὴν γνωριμία του μὲ μίαν ὀδοντίατρο, ἐξαιρετικὴ ἀλλὰ κυρίως οἰκονομική. Πάρα πολὺ οἰκονομική! Μὰ πάρα πάρα πολύ! Κι ἀπὸ ἀποτέλεσμα…!!! Τὸ καλλίτερον!
«Εἶναι βλέπετε …συντρόφισσα!!! Κι ἐμεῖς πᾶμε μόνον σὲ αὐτὴν διότι εἴμαστε Φύσει ἀριστεροί!!!»…
Καλά… Καρπούζι ἔτρωγα… Μέ φαντάζεσΘε τό τί ἔπαθα; Ὅλα τὰ κουκούτσια, ἔτσι ξαφνικά, ἐκατευθύνθησαν πρὸς τὸ …στομάχι μου!!! Ἄκου «Φύσει ἀριστεροί»!!! Ἐὰν εἶναι δυνατόν!
Πόσο ὀρθόδοξη εἶναι ἡ «Ὀρθοδοξία»;
Θα κάνω μια μικρή εισαγωγή κατ’ αρχάς, αναλύοντας τη λέξη ”ορθοδοξία”, απαγκιστρωμένη από τη θρησκευτική έννοια που της έχει προσδοθεί, αστόχως κατ’ εμέ. Είναι εύκολα αντιληπτό, πως η λέξη είναι σύνθετη και τα δύο συνθετικά από τα οποία συντίθεται, είναι οι λέξεις: «ορθός/η» και «δοξασία/δοξάζω». Το «ορθός/η», όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει κυριολεκτικώς. Ενίοτε όμως, χρησιμοποιείται και μεταφορικώς, για να προσδώσει μια ορθολογιστική και λογική ιδιότητα. Θα το επεξηγήσω με ένα μικρό παράδειγμα. Ας εξετάσουμε τη φράση «ορθά μιλάς», προφανώς και δεν μπορεί να εννοούμε πως κάποιος μιλάει ορθά, δηλαδή υπό γωνία 90 μοιρών, και πως θα γινόταν άλλωστε; Άρα, εννοούμε πως μιλάει με επιχειρήματα λογικά τεκμηριωμένα, ορθολογιστικά, λέγοντας πως κάποιος ομιλεί ορθά.
Εν συνεχεία, θα αναφερθώ στο δεύτερο συνθετικό, τη λέξη «δοξα». Καθώς δεν γνωρίζω επακριβώς την ετυμολογία της λέξεως, απευθύνθηκα σε ανθρώπους αρμοδίους επί του θέματος. Παραθέτω την απάντηση που έλαβα:
Ἐὰν δὲν πετᾷς τὰ ἄχρηστα…
Δὲν μένει χῶρος ἐλεύθερος, κενός, γιὰ νὰ ἔλθουν τὰ νέα…
Ἐὰν δὲν πετᾶς αὐτὰ ποὺ περισσεύουν, τότε τὰ ἐπόμενα δὲν θὰ φθάσουν…
Ἐὰν δὲν ἀφήσουμε πίσω μας τὶς προσκολλήσεις μας, αὐτὲς ποὺ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ δενόμαστε μὲ ἄψυχα ἤ μὲ τελειωμένα, οὐδέποτε θὰ καταφέρουμε νὰ ἀναπνεύσουμε ἀέρα ἐλευθερίας… Συνέχεια
Ναὶ καλὲ σοῦ λέω… Ὁ Παπανδρέου φταίει γιὰ ὅλα…
Ἔγινα …λαθρακουστής, κατὰ λάθος. Δὲν τὸ ἐπεδίωξα ἀλλὰ μοῦ προέκυψε.
Βλέπετε εἶχα κυριολεκτικῶς καὶ φιλοτίμως ἀράξει στὴν βεράντα μου μὲ ἕνα βιβλίο, μήπως καὶ καταφέρω νὰ τὸ μελετήσω ἐπὶ τέλους, ἀλλὰ οἱ γείτονες εἶχαν ἐπισκέψεις. Καὶ τὶ ἐπισκέψεις!!! Φωνακλάδηκες!!!
Ἐκεῖ λοιπὸν ποὺ ἐπάκχιζα νὰ συγκεντρωθῶ μεταξὺ Σουλίου καὶ Πάργας νὰ ὁ παπποῦς ἀπὸ δίπλα νὰ φωνάζῃ, σχεδὸν νὰ οὐρλιάζῃ, πρὸ κειμένου νὰ ἀκουσθῇ, διότι τὸ GAPατο τοῦ προέκυψε κύριος ὑπεύθυνος ὅλων τῶν κακῶν τῆς Μοίρας του. Καὶ νὰ τὰ καντήλια καὶ νὰ οἱ κατάρες καὶ νὰ οἱ ἀπειλές…
Μαζύ του κάποιοι συγγενεῖς του, ἀνεψούδια του, ποὺ ὅλο καὶ ἤθελαν νὰ μιλήσουν ἀλλὰ ὁ παπποῦς εἶχε πάρει φόρα, φόρα κατηφόρα…
«Γιατί βρέ θεῖο; Δέν ἔκανε λάθη ὁ Ἀνδρέας;», ἐτολμησε νὰ πῇ μία ἀνεψιά του.
Ποιός εἶδε τὸν θεὸ καὶ δὲν τὸν ἐφοβήθη.
«Μά τί λές ἀνεψιά; Ὁ Ἀνδρέας ἔδωσε ψωμάκι στὸν κόσμο. Φάγαμε ψωμί… Χορτάσαμε… Τί λές; Ποιός σοῦ ἐφούσκωσε τά μυαλά σου καί λές τέτοια πράγματα; Παπαριές… Ναί, παπαριὲς λές…»
Ποῦ νά τολμήσῃ νά ξαναμιλήσῃ ἡ ἀνεψιά του; Συμφωνοῦσε ὑποχρεωτικῶς…