Τὶς νῦκτες στὰ ὄνειρά μου βλέπω Ἑλλάδα. Βλέπω φῶς. Βλέπω ἐλευθερία. Ἀνθρωπιά! Χαρά! Εὐδαιμονία.
Τὶς ἡμέρες ἀνοίγω τὰ μάτια καὶ συνειδητοποιῶ πὼς ὅλο αὐτὸ μᾶλλον εἶναι ψευδαίσθησις.
Ἀλλὰ τὶς νῦκτες ξαναβλέπω χαρά, ἀλήθεια, φῶς…
Καὶ πάλι ἡ Αὐγὴ διαψεύδει τὴν νύκτα.

Δὲν μπορῶ παρὰ νὰ συμφωνήσω στὰ περισσότερα μὲ τὸ παρακάτω.

