Ἡ βία ἔχει ἀλλάξει ῥοῦχα, ἔκφρασιν, ἐμφάνισιν.
Ἔχει φορέσει περούκα, ἔχει βαφτεῖ ὥς πόρνη κι ἔχει ἀλλάξει μέσα ἐπιβολῆς!
Μπαίνει στὶς καρδιές μας καὶ στὰ μυαλά μας μέσα ἀπὸ τὶς ὀθόνες μας, ἀπὸ τοὺς λογαριασμούς μας, ἀπὸ τὶς συναναστροφές μας, ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας, ἀπὸ τὰ βιβλία μας, ἀπὸ τὶς πάσῃς λογῆς εἰκόνες μας.
Ναί, ἀντιδροῦμε, ἀλλὰ ἀντιδροῦμε τόσο ὅσο ἀντέχουμε, ὄχι περισσότερο.
Ἢ, ἀκόμη χειρότερα, ἀντιδροῦμε ὅσο ἀντιλαμβανόμεθα! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Πότε θά σπάσουμε τήν γυάλα;
Ἡ Γυάλα!
Μία τεράστια γυάλα ποὺ μέσα της ἔχουμε χώσει τὰ παιδάκια μας!
Σήμερα θὰἐκνευριστοῦν ἀρκετοὶἀπὸ αὐτὰ ποὺ γράφω.
Δὲν πειράζει.
Ἄλλως τε, δὲν θέλω νὰ τὸ παίξω οὔτε εἰδικὸς στὰ περὶ παιδοψυχολογίας οὔτε εἰδικὸς στὰ περὶ κοινωνιολογίας.
Δὲν εἶμαι. Συνέχεια
Ἀρκεῖ!!!
Ἔως ἐδῶ! Νὰ τελειώνουμε τώρα!
Ἠ λαμβάνουμε τώρα τὶς ἀποφάσεις μας ἤ ξεχνᾶμε τὸ δικαίωμα στὸ αὔριο!
Ἤ ξεπετσιαζόμαστε μόνοι μας, πετῶντας ἀπὸ ἐπάνω μας κάθε συμπεριφορὰ τοῦ παρελθόντος, ἤ τελειώσαμε!
Ἤ τώρα λαμβάνουμε τὴν ῥημάδα τὴν ἀπόφάσιν νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι, ἤ δὲν ἀξίζουμε οὔτε μίαν ἀνάσα! Συνέχεια
Πιὸ σιγὰ βρὲ παιδιά! Πιὸ σιγά! Μὴ πονέσῃ τὸ σύστημα!
Πιὸ σιγὰ παρακαλῶ!
Πόνεσαν! Φωνάξαμε πολὺ καὶ πόνεσαν τὰ αὐτιά τους! Κρίμα.. Τὰ τσαμένα….
Μὴ κλωτσᾶτε εἴπαμε ὅλοι μαζύ!
Θὰ πονέσουν κι ἄλλο! Κι ἐὰν πονέσουν, θὰ ματώσουν! Κι ἐὰν ματώσουν θὰ βρωμίσουμε!
Μὲ τὸ μαλακό!
Τρυφερά! Μὲ ἀγάπη! Μὲ κατανόησιν! Μὲ στοργή!
Συνέχεια
«Δὲς πῶς χορεύει ὁ Νικηταρᾶς κι ἀηδόνι γίνεται ὁ ταμπουρᾶς.»
«Ὁ θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴν λευτεριὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω…» εἶπε ὁ Γέρος μας τότε.
Ὁ θεός, σὲ κουβέντες εὑρίσκετο μὲ τὸν Γέρο μας. Ὁ δικός του θεός. Αὐτὸς ποὺ τοῦ ὑπαγόρευε νὰ στηλώνῃ τὰ πόδια γερὰ καὶ νὰ στήνεται μὲ λιγοστὰ παλληκάρια ἔξω ἀπὸ τὴν Τριπολιτσᾶ ἢ νὰ κερδίζῃ μᾶχες ἒκ τοῦ μὴ ὄντος ὅπως στὸ Βαλτέτσι καὶ στὰ Δερβενάκια.Ἒκ τοῦ μή ὄντος ἔγραψα; Λάθος!
Ὁ Συνέχεια
Κῦττα, ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς ποὺ θὰ σᾶς πατάξω!
Ἐκεῖ, στὶς παρελάσεις προχθές, εἶδα πολλά.
Εἶδα πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα φαίνονται.
Εἶδα ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐπάσκισες νὰ μοῦ κρύψῃς τόσο ἐπιμελῶς!
Εἶδα ἕνα κράτος ἀράχνη νὰ ἔχῃ ἁπλώσῃ τὰ δίχτυα του παντοῦ καὶ νὰ δημιουργῇ ἕνα πέπλο, μίαν σκιά. Μίαν ἄλλην εἰκόνα, διάφορο αὐτῆς ποὺ ἐγὼ βλέπω.
Μίαν πλαστὴ πραγματικότης! Συνέχεια

