Ἡ Δίωξις Βαξεβάνη καὶ ὁ θόρυβος τῆς «λίστας».

Όταν έχεις ένα σύστημα,που για να επιβάλει την omerta σε θέματα που δεν θέλει να βγούν στην δημοσιότητα,μπορεί να φθάσει άνετότατα ακόμα και σε δολοφονίες όποιων  θεωρεί επικίνδυνους για να «μιλήσουν» ,το να έρθει στα χέρια και να δημοσιοποιηθεί μια λίστα φοροφυγάδων από κάποιον δημοσιογράφο ,να ακολουθήσει μια αλά Hollywood σύλληψη και ο ορυμαγδός που ακολούθησε τόσες μέρες….αν όλο αυτό  μας βάλει σε δεύτερες σκέψεις..θα μας κάνει συνομωσιολόγους;;

Συνέχεια

Ἔθνος μακαρίων…

Έχουμε την ευτυχία να ανήκουμε σ’ ένα Έθνος ευτυχισμένο! Γιατί μειδιάτε ειρωνικά; Θα μου πείτε ότι βρήκα την πιο ταραγμένη χρονική περίοδο να το επισημάνω. Ακριβώς γι’ αυτό το κάνω. Γιατί σε ήρεμες περιόδους ο καθένας θα το έβρισκε φυσική απόληξη της ζωής του. Λοιπόν, ο Έλληνας είναι μακάριος. Βγάζουμε κάποια ταραχή πάντα στην επιφάνεια κι από κάτω κρύβουμε τη χαρούμενη ξενοιασιά μας. Αν, κατά σύμπτωση, δεν έχουμε μια ταραχή προσωπική, αρπαζόμαστε από μια εθνική κρίση ή από μια του διεθνούς προσκηνίου.Έτσι, για να μη μείνουμε χωρίς προσχήματα…

Συνέχεια

Τὸν νοῦ σας, μὴ ξεχάσετε πὼς εἶστε Ἕλληνες…

 

Η Κραυγή δεν είναι δική σου. Δεν μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ· πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.
Οι νεκροί σου δεν κοίτουνται στο χώμα. Γενήκαν πουλιά, δέντρα, αγέρας. Κάθεσαι στον ίσκιο τους, θρέφεσαι με τη σάρκα τους, αναπνές το χνότο τους. Γενήκαν ιδέες και πάθη, κι ορίζουν τη βουλή σου και την πράξη σου.
Ν. Καζαντάκης

28η Ὀκτωβρίου 1940: Ἡ ἡμέρα ποὺ νικήθηκε ὁ ζόφος.

Του ακαδημαϊκού  Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου
 
Την 28η Οκτωβρίου 1940, η προοπτική της Ιστορίας ήταν όσο ποτέ ζοφερή. Οι λαοί της Ευρώπης είχαν υποδουλωθεί ή φαίνονταν έτοιμοι να υποκύψουν στην φυλετική αλαζονεία του προβαλλόμενου ως «λαού των κυρίων». Η Γερμανία σάρωνε τα σύ­νορα των ηπειρωτικών επικρατειών, απειλούσε την υπόσταση της θαλασσοκράτειρας, προχωρούσε ακάθεκτη προς την κοσμοκρατορία.

Νῦν ὑπέρ πάντων ….τί;; Τί;;

« Ἐλληνες;; Γι’αυτό αγωνιστήκαμε;;»…φωνάζει η κυρία Γεριστίδου στο Σύνταγμα, αγκαλιά με την Ελληνική σημαία..

Κάποιοι αστυνομικοί την «τσουβαλιάζουν» μαζί με την σημαία και της απαγορεύουν να κάνει βήμα παραπέρα!

Το έγκλημά της;

Συνέχεια

…αἷμα, τιμὴ …Χρυσὴ Αὐγὴ …τυρί, ῥύζι, καφέ, γάλα …Καμπᾶ…

Τα κείμενα του Παναγιώτη Τραϊανού,έχουν ένα καλό κι ένα κακό..(προσωπική άποψη πάντα) 

Το κακό είναι,ότι είναι μεγάλα.

Πολύ…!!
Όχι μόνο για τον μέσο αναγνώστη ,αλλά και για τον πιο υπομονετικό…

Αν ήταν μικρότερα και πιο περιεκτικά,θα άφηνε περισσότερες πληροφορίες στον εγκέφαλο,από τα τόσα ενδιαφέροντα που αναφέρει πάντα.

Το καλό είναι,ότι όταν τελειώσεις την ανάγνωση,αισθάνεσαι βλάκας εντελώς!

Συνέχεια