Πήγα με τη Μάρω χθες στην έναρξη…
Φοβόμουν τόσο μη δεν έρθει, ελάχιστος ήταν ο κόσμος, η μπάντα έπαιζε και ξανάπαιζε για να γεμίσει τα κενά, η ώρα περνούσε. Βγήκαν και κάτι παρατρεχάμενοι, σκέφτηκα πάει λάκισε η οχιά. Κι όσο έστεκα τόσο φούντωνα. Αλλά ήρθε.. τόλμησε ο θρασύδειλος να βγει μπροστά μας, πάνω σε έδρανο και να μας βγάλει λόγο!!
Πρώτη έσυρε φωνή η Μάρω, μα δεν ήταν φωνή αυτή, αλλά θρήνος, σου σπάραζε την καρδιά. Η δική μου φωνή ήταν σκέτη οργή.


Τελειωμό δέν ἔχουν οἱ ἀπάτες καί τά σκάνδαλα τῆς προηγουμένης «κυβερνήσεως» – ὄχι πώς ἡ παροῦσα θά εἶναι καλλίτερη, ἀλλά λέμε, τώρα….
