Τὸ σημαντικότερον σημεῖον τῆς ζῳῆς μας εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τοποθετοῦμε ἑαυτὸν σὲ μία διαδρομή.
Τὴν διαδρομὴ ποὺ θὰ μᾶς καθορίσῃ καὶ τὴν συνολική μας στάσιν.
Αὐτὴν ποὺ ἤ θὰ ἐμπεριέχη τὴν δημιουργικότητα, τὴν ἀλήθεια, τὸ φῶς, ἢ δὲν θὰ τὰ ἐμεριέχη. Συνέχεια →

Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε, ἀπὸ καρδιᾶς, νὰ εὕρουμε ἐλευθέρα Πατρίδα καὶ νὰ ἀνακτήσουμε τοὺς βαθμοὺς ἐλευθερίας μας, σιγὰ σιγὰ πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε τὴν μία καὶ ἀναγκαία πραγματικότητα: Ἐὰν δὲν ξεφύγουμε ἀπὸ τὰ χαλάσματα, δὲν ἔχουμε πιθανότητες νὰ «κτίσουμε» κάτι σταθερὸ καὶ ἀσφαλές. Συνέχεια →

Ἤ θὰ τὸν δημιουργήσουμε…

Ἡ στασιμότης, ἡ παθητικότης καὶ ἡ ἡττοπάθεια ΔΕΝ μᾶς ταιριάζουν.
Ἤ θὰ ἀγωνισθοῦμε, ἐκεῖ ποὺ πρέπει τοῦ κάθε ἑνός, ἤ ἄς  μὴν …κλαῖμε!!!
Ἤ θὰ ἀνακαλύψουμε ἐκ νέου τὴν ζωή, ἤ, συγγνώμη…
…χάσαμε πρὶν τὴν ἔναρξιν τοῦ ἀγῶνος. Συνέχεια →

Ἕνα σημαντικὸ στοιχεῖο ποὺ ἔπρεπε, πρὸ πολλοῦ νὰ κατανοήσουμε, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ καταδεικνύει τὸν τρόπο ἀποδομήσεως ἑνὸς κόσμου. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, κάπως μεταφορικῶς, πὼς ὅταν ἕνα οἰκοδόμημα ἀποδομεῖται τότε λίγο λίγο, ὅλα τὰ δομικά του μέρη, διαχωρίζονται καὶ ἀποκολλῶνται ἀπὸ τὸν κεντρικὸ σκελετὸ στηρίξεώς του, μὲ ἀποτέλεσμα, σιγά-σιγά, νὰ τὸ ἀπογυμνώνουν, ἀφαιρῶντας του σταδιακῶς καὶ μέρος τῆς στατικότητός του. Κι ἔτσι τὸ κεντρικὸ οἰκοδόμημα καταλήγει, σιγά-σιγά, νὰ ἀποδομεῖται ὄχι μόνον ἀπὸ τὰ στοιχεία ἐκεῖνα ποὺ βελτιώνουν καὶ συνιστοῦν τὴν ἐξωτερικὴ εἰκόνα του, ἀλλὰ σταδιακῶς κι ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ συνιστοῦν τὴν ἰδίαν τὴν ἀντοχή του. Συνέχεια →

Οἱ νόμοι τῆς καθημερινότητος εἶναι γιὰ κάποιους τόσο ἀκριβεῖς, ὄσο οἱ νόμοι τοῦ σύμπαντος καὶ τῆς βαρύτητος, ποὺ κάνουν τὸ σήμερα ἀντίγραφο τοῦ χθές.

Συνέχεια →