Ὅ,τι πιὸ δύσκολο μπορῇ νὰ κάνῃ κάποιος σήμερα, ὑπὸ τὶς παροῦσες, δυσμενεῖς συνθῆκες, εἶναι νὰ ὀνειρευθῇ, νὰ προγραμματίσῃ τὴν ζωή του καὶ νὰ πιστεύσῃ στὴν ὕπαρξιν τῶν ἐναλλακτικῶν ὁδῶν.

Ἀπὸ τὴν μία ἡ ὑπερπληροφόρησις, σὲ συδνυασμὸ μὲ τὴν προπαγάνδα καὶ τὴν ἐξάπλωσιν τοῦ τρόμου, ἀλλὰ κι ἀπὸ τὴν ἄλλην ἡ κοινωνικὴ κατάθλιψις, τὸν ὁδηγεῖ στὸ νὰ θεωρῇ μᾶλλον ἀπίθανη κάθε προσπάθεια διαφυγῆς, ἀπὸ τὴν παγίδα ποὺ μᾶς ἔστησαν. Συνέχεια →

Στὶς ἡμέρες μας, ποὺ ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, κυττᾶμε ἀποκλειστικῶς τὸ πῶς θὰ διασώσουμε κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε κεκτημένα μας, ἀδυνατοῦμε νὰ διακρίνουμε τὴν διαρκῶς αὐξανομένη Ἀνάγκη ποὺ μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα.
Καὶ ἡ Ἀνάγκη αὐτὴ λέγεται εἰλικρινὴς κι ἄδολος ἀνθρωπισμός. Ὄχι φυσικὰ ἐκεῖνος ὁ ἔμμισθος ἀνθρωπιζμὸς τῶν Μ.Κ.Ο. καὶ τῶν διαπλεκομένων, ἀλλὰ ὁ μόνος χρήσιμος καὶ ἀπαραίτητος κι ἀναγκαῖος, γιὰ νὰ δομηθῇ, ἐκ τῶν ὑγειῶν της κυττάρων, μία κοινωνία ποὺ ἀποδεδειγμένως πλέον ἀργοπεθαίνει…. Συνέχεια →

Καί ποῦ; Πότε; Ὑπό ποίες συνθῆκες;
Εἶναι ἀναγκαία; Ἤ ὄχι;
Ἐάν κάτι εἶναι στραβό ἐμεῖς πρέπει νά …προσαρμοσθοῦμε καί νά τό ἀποδεχθοῦμε; Ἤ μήπως νά τοῦ ἀντισταθοῦμε; Ἤ μήπως νά ζοῦμε περιφερειακά ἀπό αὐτό, ἀρνούμενοι νά τό ἀντιμετωπίσουμε;
Ποιός θά κρίνη τό καλό καί τό κακό;
Πότε κάτι εἶναι καλό καί πότε κακό;
Πόσο καθαρή θά μποροῦσε νά εἶναι ἡ κρίσις μας, ἐάν κουβαλᾶμε πολλῶν αἰώνων καταβολές, μή ἀμφισβητήσιμες; Συνέχεια →

Ποιός εἶναι τελικῶς ὁ πλούσιος;
Ποιός θεωρεῖται στήν πραγματικότητα πλούσιος; Καί γιατί; Συνέχεια →

Διότι οἱ ἀγῶνες εἶναι ἐμπρός.

Συνέχεια →