Ἐγώ, τὰ συναισθήματά μου καὶ οἱ ἄλλοι.

Ὁ πραγματικός μας κόσμος, αὐτὸς ἐντὸς τοῦ ὁποίου διαβιοῦμε, δὲν εἶναι ὁ κόσμος ποὺ θὰ θέλαμε, μὲ τὴν λογική μας, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ μᾶς ὁρίζουν τὰ αἰσθήματα καὶ τὰ συναισθήματά μας.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα εἶναι οἱ …αἰώνιες δίαιτες. Αὐτὲς ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ …Δευτέρα.
Ἀφ΄ ἑνὸς μᾶς κυβερνᾶ τὸ αἴσθημα, δῆλα δὴ τὸ θέλω μας, καὶ ἐπιλέγουμε τὴν βουλιμία ἀπὸ τὴν ἐγκράτεια, ἀφ΄  ἑτέρου, γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ σημεῖον νὰ χρειαζόμεθα δίαιτα, σημαίνει πὼς νωρίτερα πάλι ἐπιτρέψαμε στὸ θέλω μας νὰ ἐκφρασθῇ, κι ὄχι στὸ «πρέπει» μας, ποὺ θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἔχουμε ἕνα ἀρμονικότερο σῶμα. Συνέχεια

Τί εἶναι πιό σημαντικό;

 

Τί εἶναι τελικὰ τὸ σημαντικό;
Νὰ βλέπῃς αὐτὸ ποὺ βλέπεις, νὰ βλέπῃς αὐτὸ ποὺ εἶναι, ἢ νὰ βλέπῃς αὐτὸ ποὺ νομίζεις πῶς βλέπεις πὼς εἶναι;
Καὶ σημαντικὸ ὡς πρὸς τί;

Γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀξίζει, γιὰ αὐτὸ ποὺ πιστεύεις πὼς ἀξίζει, ἢ γιὰ τὸ ἀνάξιο ποὺ μὲ τὴν προσοχή σου δίδεις ἀξία;

Νικόλας Παναγοδημητρόπουλος

Τί εἶναι πιό σημαντικό;
Νά βλέπουμε τήν ἀλήθεια, νά νομίζουμε πώς τήν βλέπουμε ἤ νά παραμένουμε συνειδητῶς σέ μίαν κατάστασιν τέτοια ὅπου αἰσθανόμαστε φαινομενικῶς καλά, ἀλλά ὑποσυνειδήτως γνωρίζουμε πώς ὁδεύουμε πρός τόν ἀφανισμό μας;
Τί εἶναι σημαντικότερον;
Νά ἀφήσουμε τά ὅποια γυαλιά μας καί νά πασχίσουμε νά δοῦμε τόν κόσμο ὅπως πράγματι εἶναι ἤ νά τά κρατήσουμε καί νά παραμείνουμε στίς ψευδαισθήσεις μας;
Τί εἶναι σημαντικότερον;
Νά πονέσουμε ἀνακαλύπτονας τήν ἀλήθεια ἤ νά κοροϊδεύουμε τούς ἑαυτούς μας διαβιῶντας μέσα στό ψεῦδος;

Ἡ δική μας ἀπόφασις θὰ ὁρίσῃ τὸν δρόμο ποὺ θὰ διαβοῦμε.
Μόνον!
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ ζήσουμε ἤ γιὰ τὸ ἐὰν εἴμαστε τελειωμένοι!
Μόνον ἐμεῖς!

Φιλονόη.

Υ.Γ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι μία πάντα καὶ δὲν εἶναι ὑποκειμενική. Τὸ ἐὰν πετᾷ ἤ ὄχι ὁ γάιδαρος, εἶναι μία ἀλήθεια ἀδιαπραγμάτευτος. Γιὰ ὅλους. Τὸ ἐὰν ἡ Γῆ στρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο, ἤ ὄχι, εἶναι μία ἀλήθεια ἀδιαπραγμάτευτος. Τὸ ἐὰν τοὺς κεραυνοὺς τοὺς στέλνῃ ὁ Δίας, ἤ ὄχι, εἶναι μία ἀλήθεια ἀδιαπραγμάτευτος. Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὴν ἀντικρύσουμε ὥς ἔχει… Ἤ ὄχι!

φωτογραφία

Ὁ χάρτης τῆς Ἐγκληματικότητος καὶ ὁ πόλεμος τῶν τάξεων.

Ώρα 03.00 τα ξημερώματα: Κολωνάκι

Μια παρέλαση πολυτελών αυτοκινήτων στους δρόμους της πιο ακριβής συνοικίας της Αθήνας. Ένα τσούρμο 25άρηδων νεαρών τρέχουν πάνω κάτω στους δρόμους για να παρκάρουν τα αυτοκίνητα συνομηλίκων τους παιδιών, αυτοκίνητα που το κάθε τους service κοστίζει όσο ο ετήσιος μισθός τους.
Η “κρίση” δεν φαίνεται να έχει αγγίξει τα υψηλά στρώματα της κοινωνίας. Ακριβώς όπως τότε, στην άλλη Κατοχή, άλλοι έτρωγαν τρεις ελιές και μια φέτα ψωμί την ημέρα, ενώ στα ακριβά σαλόνια κάθε βράδυ άνοιγαν σαμπάνιες και χαβιάρι. Δύο νεαροί περνούν μπροστά από τη Γερμανική Πρεσβεία. Φτύνουν κατάχαμα φωνάζοντας “βρωμογερμαναράδες” και μπαίνουν στο πολυτελές αυτοκίνητό τους που τους φέρνει ο παρκαδόρος στον οποίο δίνουν 10€, χωρίς καν να τον κοιτάξουν, να του πουν “ευχαριστώ” και χωρίς φυσικά Συνέχεια

Τελικῶς ὅλα εἶναι κύματα κι ὅποιος ἐλέγχει τὰ κύματα ἐλέγχει τὰ πάντα!

Σχόλιο τοῦ Ἀλεξάνδρου τὸ παραπάνω.
Ἀλλὰ ἀληθές! Ἀληθέστατον!
Τί δέν εἶναι κύμα;
Μήπως κύμα δέν εἶναι τό φῶς; Ὁ ἦχος; Ἡ τροφή μας; Τό νερό μας; Τό DNA  μας; Ἡ σκέψις μας; Τό μόριο καί τό ἄτομο;
Τί δέν εἶναι κύμα; Τί;
Συνέχεια

Μέσα ἀπὸ καπνοὺς καὶ στάκτες…

Θα τους δεις να κλαίνε κρυφά, είναι άνθρωποι μόνοι.
Θα σου πουν πως είναι καλά μα είναι άνθρωποι μόνοι.
Προτιμούν να μένουν μισοί να μη δοκιμάζουν
πως θα ήταν απ’ την αρχή το εγώ να μοιράζουν..
Κι εγώ που μπορεί να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή..
με μόνους ανθρώπους τον φτιάχνω και ζω.. Συνέχεια

Ἀνεξόφλητος!

Όσο κι αν θέλεις να βρεις μία στάλα ελπίδας μέσα στον σωρό με τα σκατά που έχουμε πέσει, ξέρεις ότι είναι ανώφελο. Στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων οι ζωές και οι θάνατοί μας. Δεν αφορούν κανέναν. Ο Ζορμπάς εκτελέστηκε και το κηδειόχαρτό του καρφώθηκε στις κολώνες της ΔΕΗ.  Στεκόμαστε σαν χαμένοι μπροστά στην ανακοίνωση θανάτου και κάθε μέρα βλέπουμε ότι η κηδεία αλλάζει ημερομηνίες. Κάθε μέρα και μία καινούργια.