Αποφάσισα να γράψω για ένα θέμα που ίσως είναι λίγο προσωπικό και εν τελώς υποκειμενικό, συνεπώς θα καταθέσω τις προσωπικές μου διαπιστώσεις επί του θέματος, το οποίο σήμερα είναι ”πίστη και ελπίδα”. Σίγουρα οι περισσότεροι θα έχουν χρησιμοποιήσει τις δύο αυτές έννοιες πολλές φορές, πόσοι όμως αναρωτήθηκαν τι καταστάσεις δηλώνουν; Για να κάνουμε μια ανάλυση.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Θύματα Εἰρήνης
Ευτυχώς που δεν έχουμε πόλεμο, έτσι μας έμαθαν να λέμε. Αυτό που δε μας λένε όμως είναι ότι στις συνθήκες ειρήνης ο κατάλογος των θυμάτων και των καταστροφών ενός λαού είναι ανάλογες προς τις απώλειες με αυτές ενός πολέμου, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καμία Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που να τα υπερασπιστεί. Τα θύματα της ειρήνης δεν έχουν δικαιώματα μόνο υποχρεώσεις. Τα θύματα της ειρήνης δεν μπορούν να απειλήσουν κανέναν με Δικαστήριο διότι τους δόθηκε το δικαίωμα να επιλέξουν Δημοκρατικά την Ειρήνη που τους σκοτώνει.
Αυτή την στιγμή το Κράτος θεσπίζει νόμους οι οποίοι Συνέχεια
Ὁ θεὸς νὰ σὲ φυλάῃ ἀπὸ τὸν θυμωμένο…
Κι ὁ διάολος, θὰ συνεπλήρωνα ἐγώ.
Ἔχω ἕναν θεῖο… Ἀρνί, τὸν ἐχαρακτήριζαν ὅσοι τὸν ἐγνώριζαν…
Ἥρεμος ἄνθρωπος, γλυκός, ζεστός… Οὐδέποτε ὕψωσε τὴν φωνή. Οὐδέποτε ἐθύμωσε μὲ κάποιον ἀπὸ ἐμὰς γιὰ κάτι. Οὐδέποτε στραβοκύτταξε…
Κάποτε, κάτι, ὄχι καὶ τόσο σοβαρό, συνέβῃ μὲ κάποιο παιδί του.
Συνέχεια
Περὶ θαυμάτων…
Περὶ θαυμάτων… ἡμέρες ποὺ εἶναι…
Κάποτε στὴν Σπάρτη, ἕνα φίδι ἐτυλίχθη γύρω ἀπὸ τὸ κλειδὶ μιᾶς πόρτας (πιθανὸν κάποιου ναοῦ) καὶ οἱ μάντεις ἀπεκάλεσαν τὸ γεγονὸς θαῦμα…
«Σουλεϊμάν», ἔκτακτο ἐπεισόδιο.
Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ- Ο τούρκος Πρωθυπουργός είναι έξω φρενών με το σήριαλ για τον Σουλεϊμάν. Θεωρεί ανιστόρητο και γελοίο τον τρόπο που παρουσιάζεται εκεί ο Μεγαλοπρεπής. Πιθανότατα έχει δίκιο. Αλλά δεν πά’ να έχει, δεν πά’ να θυμώνει. Το σήριαλ συνεχίζεται και το παρακολουθούν παγκοσμίως 150 εκατομμύρια τηλεθεατές, με ιδιαίτερη βουλιμία στην τουρκοφάγο Ελλάδα. Αυτό μας στέλνει και ένα πολιτικό μήνυμα. Οχι όμως εκείνο που βλέπουν οι «ελληνόψυχοι» και βάζουν τις φωνές για κίνδυνο αφελληνισμού από την τουρκική πολιτισμική προπαγάνδα.
Κι ὅμως …ἡ συντέλεια τῆς ἀνθρωπότητος, ἔχει ἔλθει ἐδῶ καὶ καιρό…
Κάθε φορά που θα διαβάσω κάτι, που θα αποτελεί «μπουνιά στο στομάχι»..κάθε φορά λέω, πως πιο κάτω δεν υπάρχει..
Πως ο άνθρωπος έχει φτάσει στις εσχατιές της υπάρξεώς του ως «ανθρώπινο» ον, ότι κι αν περικλείει ο όρος αυτός..
Κι όμως, πάντα κάτι θα κάνει ο ….«άνθρωπος» και θα κάνει την έκπληξη..