Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις

Δέ γαμιέσαι ρέ κράτος!

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Δηλαδή πόσο έξυπνοι είναι οι μηχανισμοί σου, ρε Κράτος, που θέλουν να με βάλουν να πλακωθώ με τους φαρμακοποιούς επειδή μου ζητάνε να πληρώσω τα φάρμακά μου; Πλήρωσα ποτέ ασφαλιστικές εισφορές στο φαρμακοποιό; Τίποτα δε μου χρωστάει εκείνος. Εσύ μου τα χρωστάς, Κράτος απατεώνα.

Πόσο έξυπνο είσαι, ρε Κράτος, που βάζεις τους μηχανισμούς σου να με πείσουν ότι «Κράτος είμαστε όλοι»; Εγώ είμαι πολίτης. Εσύ έχεις υποχρέωση να με υπηρετείς. Εγώ σε πληρώνω χρόνια ολόκληρα. Κι εσύ με κλέβεις χρόνια ολόκληρα. Αν είναι να μπει κάποιος φυλακή επειδή χρωστάει στον άλλον, είσαι εσύ κι όχι εγώ. Δεν είσαι ανώνυμο κράτος. Έχεις το πρόσωπο του Συνέχεια →

Παιχνίδια δημοσιότητος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μᾶλλον τὸ παιγνιδάκι μεταξὺ Πέτρου καὶ Ἠλία δὲν πουλᾶ πιὰ καὶ ἀπεφάσισαν νὰ χονδρύνῃ ἀρκετά… Ἔτσι, τώρα παίζει παιγνίδι τὸ κόμμα μὲ τὸ κόμμα…
Ἐμ, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τσιμπᾷ ἡ Λιάνα καὶ ὁ Πέτρος καὶ νὰ μὴ τσιμπήσῃ δημοσιότητα κι ὁ Βαγγελάκης… Καὶ τὰ ἀμνιοστάσια χειροκροτοῦν ἀπὸ κάτω!!!

Συνέχεια →

Τὸ Χάος ὥς μέσον ἀποκαταστάσεως τῆς ἰσορροπίας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὸ πιὸ ἀγαπημένο μου θέμα συζητήσεως, εἶναι ἡ φιλοσοφία. Πολλοὶ μὲ ἐρωτοῦν ποιός εἶναι ὁ ἀγαπημένος μου φιλόσοφος. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μαγνητίζομαι ἀπὸ τὴ Σωκρατικὴ ἁπλότητα τοῦ Πλάτωνος, ἀλλὰ παράλληλα βλέπω εὐμενῶς την θετικότητα τοῦ Ἀριστοτέλους, χωρὶς νὰ ἐξαιρῶ καὶ τοὺς ἄλλους μεγάλους φιλοσόφους τῆς ἀρχαιότητος (Πυθαγόρα, Διομήδη, Ἡράκλειτο, κ.ὀ.κ.). Ἐν τούτοις, τὸ φιλοσοφικὸ ῥεῦμα ποὺ μὲ παρασύρει, εἶναι αὐτὸ τοῦ Χάους. Συνέχεια →

Τὸ Ἡμερολόγιο ἑνὸς «Πολίτου – Ὁπλίτου» ἀπ’ τὸν Ἐμφύλιο…Πῶς ξέσπασαν ὅλα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0


γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Όλα ξεκίνησαν από ένα «τυχαίο γεγονός». Αν και,
«πόσο τυχαίο μπορεί να είναι κάτι που το περίμεναν οι πάντες;»
Απ’ όποια ιδεολογική ρίζα, απ’ όποια κοινωνική τάξη κι αν προέρχονταν, σε όποια κοινωνική βαθμίδα κι αν ανήκαν.
Ήταν άλλο ένα «συνηθισμένο ξεσπίτωμα» από τα πολλά. Μια πάμφτωχη οικογένεια με τρία παιδιά. Φυτοζωούσαν στην κυριολεξία. Άνεργοι. Χωρίς έσοδα, χωρίς περίθαλψη, χωρίς φαγητό, χωρίς ρεύμα. Μέχρι που ήρθε – για πολλοστή φορά – ο Δικαστικός Επιμελητής.
8.00 το πρωί.

Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη νά φύγουμε ἀπό τό εὐρώ … τρέχοντας

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἕνα πολύ καλό ἄρθρο τοῦ Καθάριου Κυριάκου γιά τό εὐρώ καί τό μέλλον τῆς πατρῖδος μας στήν εὐρωζώνη, δηλαδή, τήν μέγγενη τοῦ συμφέροντος, τοῦ κέρδους καί τῶν ἀγορῶν.

Τήν μέγγενη πού προωθεῖ τήν ἐξαθλίωσι καί τήν ἐξαφάνισι τῆς ἀξιοπρέπειας καί τῆς ζωῆς τῶν πολιτῶν της πρός χάριν τῆς συσσωρρεύσεως τοῦ πλούτου στά χέρια τῶν ὀλίγων, τῶν ἰσχυρῶν καί τῶν σφετεριστῶν τῆς ἐξουσίας ἀπό αὐτούς πού, πραγματικά, τούς ἀνήκουν. Τούς λαούς τῆς οἰκουμένης.

Ἁπλό καί κατανοητό, ὅπως θά ἔπρεπε νά εἶναι ὅλα αὐτῶν πού γράφουν τήν ἀλήθεια γιά νά τά καταλαβαίνει ὁ κόσμος.

Μινώταυρος

Ἡ Μαφία τοῦ εὐρώ καί ὁ θάνατος τῆς Ἑλλάδος στήν Εὐρωζώνη

Μια χώρα για να αυξήσει την οικονομική ευημερία των πολιτών της, χρειάζεται να διαχειριστεί και να δώσει έμφαση στα εξής οικονομικά μεγέθη: Συνέχεια →

Τό σωσίβιο πρόταγμα

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια (1974 – 2012) η καπηλεία της λέξης «δημοκρατία» στη γενέτειρά της έχει κενώσει την έννοια από κάθε πραγματικό περιεχόμενο. Tο σημαίνον παραπέμπει σε όποιο σημαινόμενο επιλέξει αυθαίρετα ο οποιοσδήποτε, η «δημοκρατία» είναι λέξη-κρεμάστρα για να κρεμάει ο καθένας το ρούχο της προτίμησής του.

Aποκατάσταση «δημοκρατίας» αποκαλούσε η σοσιαλεπώνυμη φενάκη την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1985, που επέβαλε στη χώρα καθεστώς απόλυτης μοναρχίας, πρωθυπουργικής, ολοκληρωτικού χαρακτήρα. Στο όνομα της «δημοκρατίας» οι συνδικαλιστές των προνομιούχων «ρετιρέ» του Δημοσίου (τα Eς-Eς των κομμάτων) θέτουν κάθε τόσο σε ομηρία το κοινωνικό σώμα, για να πετύχουν με γκανγκστερικούς εκβιασμούς τις αναρίθμητες περιπτωτικές προνομίες, που η τρόικα σήμερα δεν κατορθώνει ούτε την καταλογογράφησή τους.

«Δημοκρατία» ονομάζει και η ενεστώσα κυβέρνηση (κατ’ ευφημισμόν «συνεργασίας») τη Συνέχεια →