Τῆς Ἑλλάδος μου ὁ Μέγας Κόσμος
ξανὰ γιὰ νὰ κτισθῇ…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ὃταν ἡ βία διαποτίζῃ τὴν καθημερινότητά μας, κανένα θῦμα της δὲν τήν ἀναγνωρίζει!
Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς ἀντιλαμβανόμαστε τὴν βίαν σὰν κάτι ἒντονον καὶ ξαφνικόν. Σὰν κάτι ποὺ μᾶς βγάζει ἀπό μίαν κατάστασιν ἡρεμίας καὶ συχνά ἀνατρέπει τὴν καθημερινότητάν μας.
Ὃμως, παρατηρῶντας προσεκτικά τὰ ὃσα συμβαίνουν εἰς τὸν πλανήτην γενικότερα καὶ εἰδικότερα εἰς τὴν χώραν μας, διαπιστώνουμε πώς μὲ κάποιον τρόπον, ἀρκετές φορές δὲν ἒχουμε τὴν δυνατότηταν νὰ τὴν ἀναγνωρίσουμε, ὃταν μᾶς ἀσκεῖται.
Θεωρῶντας πώς βία εἶναι κάθε τι (τοὐλάχιστον) ποὺ δὲν συνάδει μὲ τούς φυσικούς νόμους, λαμβάνοντας ἐπίσης ὑπ’ ὂψιν μας τὴν πραγματικήν ἒννοιαν τοῦ ὃρου κι ὂχι αὐτὸ ποὺ ἲσως νὰ ἒχει ἐπικρατήσει στὴν ἀντίληψιΝ μας, διαπιστώνουμε συχνά ἒκπληκτοι, πώς ἒχουμε πέσει θύματα βίας καὶ βιασμοῦ σὲ πολύ περισσότερες περιπτώσεις ἀπό αὐτές ποὺ με τὴν κοινή μας λογική ἀναγνωρίσαμε. [Βία= …………., χρήσις δυνάμεως πρὸς καταναγκασμόν, σπουδή, βιά ……. (Λεξικόν Δημητράκου, ἐκδόσεις Γιοβάνη, σελ. 304, Ἀθῆναι 1970) ] Συνέχεια
Ἡ βούρτσα καὶ ἡ π@@@@α.
Τὸ παρακάτω μοῦ ἔστειλε πρὸ ἡμερῶν ὁ καλός μου φίλος Χρῆστος.
Ὁ Χρῆστος ζεῖ στὴν Κρήτη καὶ τώρα τελευταῖα ἔχει σχέσεις μὲ τὸ ΕΠΑΜ.
Ὁ Χρῆστος ζεῖ στὴν Κρήτη καὶ τώρα τελευταῖα ἔχει σχέσεις μὲ τὸ ΕΠΑΜ.
Ἄν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Καζάκης δὲν ἔχει τοποθετηθεῖ ἀνοικτὰ γιὰ τὸ θέμα, (ἴσως λόγῳ τῶν ἀριστερῶν του καταβολῶν), θὰ ἔλεγα πὼς ἡ σελίς τους, στὸ Ἡράκλειο, …πρωτοστατεῖ!
Μόνη ἐναντίον ὅλων….
Ἀκόμα 140 ! τενεκέδες τὴν πέσανε στήν
δασκάλα –
οἱ ἀνέραστοι –
ποὺ εἶναι γυναῖκα καὶ μόνη.
Καὶ ἐπιπλέον – ὅπως ὅλοι οἱ
προηγηθέντες – Συνέχεια
«Ἕλληνες: Οἱ Ἡνίοχοι τῶν πολιτισμῶν»
Φρειδερίκος Νίτσε, (“Η Γένεση της Τραγωδίας”, κεφ. XV, 1872)
«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το Ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικό (για κάθε εποχή) ό,τι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.Μα ποιοί, επιτέλους, είναι Συνέχεια
Ἑλλήνων Ὕβρις
Όλα ασπρόμαυρα και πάλι, μόνο που σιώπησε η χώρα πολύ πριν της κόψουμε εμείς την γλώσσα. Την είχαμε από χρόνια ισοπεδώσει κι έτσι δεν υπάρχει σπίτι με αυλή να κλειστούμε στα όρια της και να λέμε το σεργιάνι μας το κάναμε στον κόσμο κι ας ήταν δυο μέτρα γης. Δεν υπάρχει καφενές να μαζεύει αυτούς που μένουν, τον δώσαμε αντιπαροχή με αντάλλαγμα μία πολυθρόνα από φορμάικα και έναν φτηνιάρικο πολυέλαιο να κρέμεται πάνω από τα σκυμμένα μας κεφάλια.
Δεν θα αντέξουμε στο ασπρόμαυρο γιατί ξεβάψαμε από μοναχοί μας. Ξερριζώσαμε τα γεράνια μας που από κάτω κρύβαμε το κλειδί. Ξεράναμε τις γαριφαλιές που Συνέχεια