Εἶναι ἡ ὥρα αὐτὴ… τοῦ ἀπολογισμοῦκαὶ τὸ σκαμμένο πρόσωπο
βαραίνει ἀπὸ τὶς σκέψεις· Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ἴσως καλλίτερη νά ἔχῃ τύχη;
Κάποιοι, κάπου, τὰ γατιὰ τὰ πνίγουν σὲ σκάφες μὲ νερό καὶ σὲ κουβάδες. Γιὰ νὰ μὴ μεγαλώσουν καὶ νιαουρίζουν καὶ ἐρωτεύονται καὶ κάνουν κι᾿ ἄλλα γατιά.
Κάποιοι, κάπου, ἔχουν μπερδέψει τὰ ὄνειρα καὶ τοὺς ἐφιάλτες των μὲ τὰ γατιά.
Κι᾿ ὅπως πᾶνε νὰ τὰ πνίξουν, ἐκεῖνα βγάζουν τιγρήσια νύχια καὶ τοὺς τραβοῦν βαθειὰ στὸ Μαῖλστρομ τῶν ὀνείρων καὶ τῶν ἐφιαλτῶν, τῶν ὁραμάτων καὶ τῶν φαντασιώσεων. Συνέχεια
Ἐσὺ καὶ οἱ Ἄλλοι…
Ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης στὸ Ἀλβανικὸ Μέτωπο, 1941.
Ποιᾶς φυλῆς ἀνύπαρχτης ὁ γόνος νά ‘μουν
– – – – τότε μόνο ἐννόησα
– – – – – – – – – – – ποὺ ἡ σκέψη τοῦ Ἄλλου
– – – – – – – – – – – διαγώνια σὰν ἀκμή γυαλιοῦ Συνέχεια
Τὸ Γκραὰλ δὲν ἀρκεῖ νὰ τὸ βρῇς. Πρέπει καὶ νὰ τὸ κερδίσῃς!
Τὸ Γκραάλ μᾶλλον δὲν εἶναι «σκεῦος».
Φρονῶ, ὁ ὁλιγόνους.)
Τὸ Γκραάλ! Δὲν ἀρκεῖ νὰ τὸ βρῇς. Πρέπει καὶ νὰ τὸ κερδίσῃς. Ἀπ᾿ τὰ χέρια τοῦ φρουροῦ-ἀγγέλου.
Ἡ ῥομαντικὴ ἐλαιογραφία, Συνέχεια
Ἂν συγκινῆσαι ἐκ τῶν κραυγῶν ἑνὸς βρέφους ποὺ τὸ σουβλίζει μιὰ λόγχη…
Εἶναι ὑποκρισία τὸ νὰ φρονῇς καὶ νὰ διατυμπανίζῃς ὅτι «ἄνθρωπος» εἶναι μόνον τὸ πλᾶσμα αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐξῆλθεν ἐκ μιᾶς μήτρας καὶ ἠκούσθη ἡ φωνὴ του, ἐνῷ τὸ «ἄλλον», τὸ βυθισμένον στὴν ἱερᾶν, ὑγρᾶν σιγὴν τοῦ Mobilis in Mobili μιᾶς μήτρας, Συνέχεια
Urpferd
Γράφει ἡ Σέμνη Καρούζου [1]:
Τὸ ἀνέβασμα τοῦτο τοῦ Γκαῖτε μαζὶ μὲ τὸν Ὅμηρο στὶς ὀλύμπιες κορυφὲς ἦταν φυσικὸ νὰ προετοιμάση τὴ συνάντησή του μὲ τὸ ἔργο τοῦ πιὸ θεόπνευστου Ἕλληνα καλλιτέχνη, τοῦ Φειδία. Κυριεύεται [ὁ Γκαῖτε] ἄμεσα ἀπὸ τὰ γλυπτὰ τοῦ Παρθενώνα, ποὺ τὰ ἔκανε τότε γνωστὰ στὴ Δύση ἡ ἁρπαγὴ τοῦ Ἔλγιν, καὶ φροντίζει νὰ ἀποκτήση γύψινα ἐκμαγεῖα ἀπὸ μερικὲς φειδιακὲς μορφές. Εἶναι πολὺ γνωστὴ ἡ περιγραφή του, ἡ μεστὴ ἀπὸ ἄμεση αἴσθηση καὶ ἀπὸ μυστικὴ βύθιση, τοῦ κεφαλιοῦ τοῦ ἀλόγου ἀπὸ τὸ ἅρμα τῆς Σελήνης στὸ ἀνατολικὸ ἀέτωμα τοῦ Παρθενώνα. Ἕως σήμερα μένει κυρίαρχο καὶ μοναδικὸ τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσε στὸ ἄλογο αὐτὸ ὁ Γκαῖτε, γιατὶ κανείς, ἑνάμιση αἰώνα τώρα, δὲν βρῆκε βαρύτερη λέξη: «Οὐρπφέρντ, πρωτοάλογο» [σ.σ. πρωτάλογο· πρότυπον, ἀρχέτυπον, ἰδέα τοῦ ἀλόγου]: «Φαίνεται σὰν φάντασμα, καὶ τόσο παντοδύναμο σὰν νὰ ἔγινε ἐνάντια στὴ φύση· ὅμως ὁ καλλιτέχνης ἔπλασε ἀπὸ παρατήρηση ἕνα πρωτοάλογο, εἴτε τὸ εἶδε μὲ τὰ μάτια του εἴτε τὸ συνέλαβε μὲ τὸ πνεῦμα του· σ᾿ ἐμᾶς τουλάχιστο φαίνεται ὅτι παραστάθηκε μὲ τὸ νόημα τῆς ὑψηλότερης Ποίησης καὶ τῆς Ἀλήθειας.»
Κεφαλὴ ἵππου ἀπὸ τὸ ἅρμα τῆς Σελήνης·
ἀνατολικὸν ἀέτωμα τοῦ Παρθενῶνος
(ἄχρι καιροῦ στὸ Βρετανικὸν Μουσεῖον)