Δακρυόεν γελάσασα

Εἰκόνες, φωτογραφίες, παλιὲς κιτρινισμένες σελίδες, τραγουδοῦν ἀκόμη τὴν δόξα τοῦ 1940, ἀντηχοῦν τὴν ἀντάρα τοῦ πολέμου καὶ κουβαλοῦν τὴν μυρωδιὰ τοῦ μπαρουτιοῦ, τὴν μέθη τοῦ θριάμβου καὶ τὸν πόνο τῆς συντριβῆς, τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα…

   Σὲ κάποιες ἀπ᾿ αὐτὲς στάθηκα λίγο παραπάνω. Ὅπως σὲ τούτην ἐδῶ τὴν φωτογραφία. Κάτι γνωστὸ μοῦ ἔφερε στὸν νοῦ. Κάτι γνωστὸ ἀπὸ πολὺ παλιά. Κι εἶδα ξανὰ τὸν παπποῦ Ὅμηρο νὰ τραγουδᾷ τὴν Τροία.

Ὁ Ἕλλην Στρατιώτης
(φωτ. συλλογὴ Βιβλιοθήκης τοῦ Κογκρέσσου τῶν ΗΠΑ)

Συνέχεια

Ὑπὸ κάποιον ὁπτικὸν πρῖσμα ἡ θρησκεία δὲν εἶναι ὄπιον τοῦ λαοῦ.

Βεβαίως αἱ θρησκεῖαι ΔΕΝ εἶναι τὸ «ὄπιον τοῦ λαοῦ», ἢ τῶν λαῶν.
Δὲν εἶναι ΚΑΙ διότι τὸ εἶπεν ἐκεῖνος ποὺ τὸ εἶπε.
Ὅμως, τὸ συγχωροχάρτιον (indulgentiam) δὲν τὴν δίδει εὐκόλως κάποιον -σχετικῶς- ἐλεύθερον πνεῦμα εἰς αὐτὰς «ἐφ᾿ ὅλης τῆς ὕλης».
Ἐξαιρέσει τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ὁ ὁποῖος εἶναι ἴσως ἡ μοναδικὴ πλέον «ἐθνικὴ» θρησκεία, ἡ θρησκεία ποὺ «ἔφτειαξε», συνετήρησε καὶ διέσωσε τὴν «ἐθνικότητα» ἑνὸς ἔθνους, ὅλαι αἱ ἄλλαι ἔχουν κάποια στοιχεῖα ἐνοχλητικῶς πονηρὰ ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὰς στοχεύσεις των ἔναντι τοῦ ἐκτὸς τοῦ «ποιμνίου» των χώρου. Συνέχεια

Νὰ μεγαλώσῃ γρήγορα καὶ νὰ ἀποκτήσῃ δικό του ἄλογο…

Καὶ μόνο ποὺ κρατάει τὰ χαλινάρια, χαίρεται!
Καὶ ἡ φωτογραφία εἶναι κάτι καινούργιο ἀκόμη…
Νὰ βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ χαρτί;
Ἐγὼ εἶμαι αὐτός;! Συνέχεια

Ὅταν θὰ θέλῃς κάτι πάρα πολύ…

Τόσο ὅσο μίαν ἀνάσα…
Τόσο ὅσο τίποτα ἄλλο στὸν κόσμο…
Τόσο ὅσο νὰ μὴ μπορῇς νὰ ζήσῃς δίχως αὐτό…
Τότε μόνον θὰ καταφέρῃς νὰ τὸ κερδίσῃς….

Συνέχεια

Δὲν ἦτο ἀπόδρασις… Σύνθημα ἦτο!

Σαφῶς καὶ δὲν ἦτο ἀπόδρασις…
Ἦτο προσπάθεια ἀναδείξεως τῆς δυνάμεως τῆς δημοκρατίας ποὺ ἀρνεῖται νὰ ἐπιτρέψῃ στὸν ὅποιον ἀντίλογον νὰ ὑπάρξῃ…. Συνέχεια

Σ’ ἐμένα νὰ ὁρκισθῇς.

Σε μένα να ορκιστείς. Σε μένα τον Απλό που κάθομαι στην ουρά του συσσιτίου της ζωής περιμένοντας δεκαετίες με την καραβάνα μου να στάξεις δύο σταγόνες περισσότερες ελπίδας. Στα κόκαλα αυτών που σιώπησαν να ορκιστείς, για να έχεις το δικαίωμα της «δημοκρατίας» σου και να φοράς το κασμίρ κοστουμάκι σου. Έτσι όπως στοιχίζεστε όλοι από τα κομμωτήρια και από τους ραφτάδες, να είμαι μπροστά σας, εγώ ο Απλός, να ορκιστείτε όλοι σας στα γόνατα ότι αν ένας από εσάς τολμήσει ξανά να πληγώσει την αξιοπρέπεια μου να βρει την επόμενη στιγμή σχοινί να κρεμαστεί. Συνέχεια