Τρέχεις για το στεγαστικό δάνειο, τρέχεις για τις δόσεις του αστραφτερού αυτοκινήτου σου, τρέχεις για τις σπουδές των παιδιών, τρέχεις για να προλάβεις τον συνάδελφο μήπως και σου φάει τη θέση. Τρέχεις για ρυθμίσεις στην εφορία, το ΙΚΑ, τις υπηρεσίες γενικώς που δεν προσφέρουν τίποτε. Τρέχεις για το λάδωμα του του δημόσιου “φαγάνα” επειδή στο εξοχικό έφτιαξες και παράνομη πισίνα, εκτός από τα τετραγωνικά που υπερκάλυψες. Τρέχεις να προλάβεις μη σου φάει άλλος το πρώτο τραπέζι πίστα στα μαγαζιά που μοιράζεται η κοινωνική καθιέρωση της γκλαμουριάς. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
…Ἄν θὰ ἀφήσῃς τὸν νοῦ σου νὰ χαθῇ…
Πόσον ἀπαισιόδοξον, ἀγαπητὲ Μπράμ!
Παρεκτὸς καὶ ἂν «βλέπῃς» τὴν αἰσιοδοξίαν, ὅπως τὴν Ἐλπίδα στὸ κιβώτιον τῆς Πανδώρας.
Ὅτι ἡ πέτρα θὰ βυθισθῇ στὰ νερὰ καὶ οἱ τρομεροὶ κύκλοι θὰ σβυσθοῦν πάνω στὰ ἥρεμα νερά. Συνέχεια
Πλιάτσικο
Ποιο κύτταρο ξύπνησε μέσα μας; Ποια κατάρα ήταν αυτή που κοιμόταν τόσα χρόνια στο υποσυνείδητό μας και ένα πρωί άρχισε να ξεπηδά από τον λήθαργό της και να γεμίζει τον κόσμο γύρω μας; Δεν είμαστε τέτοιοι ή πάντα ήμαστε τέτοιοι και το κρύβαμε; Σαν εφιαλτικός σπόρος που ήταν φυτεμένος σε δροσερά λιβάδια και δεν άνθιζε. Ήθελε αέρηδες, λειψυδρία και πολύ αλάτι για να ανθίσει. Βρήκε το κατάλληλο έδαφος και τέλειες καιρικές συνθήκες για να βγάλει ρίζα, για να απλωθεί υπόγεια και να κάνει τον μπαξέ της ύπαρξής μας τον Κήπο της Αναίδειας. Συνέχεια
Βία, αἷμα καὶ θλίψιν νὰ φέρῃ τὸ νέον ἔτος…
Βία, αἷμα καὶ θλίψιν νὰ φέρῃ τὸ νέον ἔτος,
σὲ ὅσους ἐφρόντισαν νὰ πληγώσουν τὴν Πατρίδα μου
καὶ κατ’ ἐπέκτασιν κι ἐμένα… Συνέχεια
Ἡ Αἰσιοδοξία.
Ἄλλοι αἰσιοδοξοῦν πρὸ μιᾶς αὐγῆς (οὐχὶ ἀπαραιτήτως χρυσόχροος). Ἄλλοι, πρὸ μιᾶς τραπέζης καταστολίστου καὶ ἐμφόρτου ἐκλεκτῶν τροφῶν.
Ἄλλοι, πρὸ κλίνης θερμῆς καὶ ἁρμοδίως ἠτοιμασμένης (οὐχὶ …ἠτιμασμένης).
Ἐγώ, ὁ κακόνους, ἀγαλιῶ καὶ αἰσιοδοξῶ ἐπὶ τῇ θέᾳ ἑνὸς κρανίου νωδοῦ, ἤτοι ξεδοντιασμένου. Συνέχεια
Τὸν νοῦ σου στὸ δίκτυ!
Πώς είναι να τινάζεις τα μυαλά σου στον αέρα; Πώς άραγε είναι να πηδάς απ’ το μπαλκόνι αγκαλιά με τα παιδιά σου; Ποιες να είναι οι σκέψεις σου όταν παίρνεις ένα-ένα τα μπλε και κίτρινα χαπάκια που θα σε οδηγήσουν σε έναν ήσυχο θάνατο; Ποιος άραγε να είναι οι τελευταίες εικόνες μιας ζωής που χώρεσαν σε έναν φάκελο κατασχετηρίου της εφορίας; Πόση αξία έχει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια όταν το μόνο που χρωστάς σ’αυτή την ζωή είναι έξι μήνες εισφορές στο ΤΕΒΕ και στο ΙΚΑ; Προς τα που γέρνει η πλάστιγγα αυτή της μονόφθαλμης δικαιοσύνης όταν ζυγίζονται ανάσες και γραμμάτια; Συνέχεια