Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Ὅταν κάνῃς ἀντίστασιν, δὲν περιμένεις νὰ γλυτώσῃς τὴν ποινή!
Επειδή με παίρνουν πολλοί και με ρωτούν για τα τέλη κυκλοφορίας και το 1 €.
Κυρίες και κύριοι, θα σας το πω όσο πιο απλά γίνεται.
Όταν κάνεις αντίσταση, δεν περιμένεις να γλυτώσεις την ποινή.
Ξέρεις από πριν ότι την ποινή την έχεις στο τσεπάκι σου.
Ξέρεις ότι θα τιμωρηθείς από το εκάστοτε σύστημα για κάτι πού άδικα σου έχει επιβάλλει κι εσύ έχεις αποφασίσει να διαμαρτυρηθείς…. Συνέχεια
Σὲ ἔχω ἤδη σκοτώσει.
Έτσι, γιατί το όρισε το παγκόσμιο σύστημα των ασθενικών κατόχων του εξασθενημένου ουρανίου θα πρέπει να πεθάνεις εσύ, Μικρέ μου, που με κοιτάς με τα μάτια ορθάνοιχτα ζητώντας μία απάντηση ανθρώπινη σε έναν γεμάτο ερωτηματικά απάνθρωπο κόσμο. Θα είσαι ο επόμενος στην λίστα για αφίσα σε γραφεία συντακτών εφημερίδων, όπως και τόσοι άλλοι Μικροί, πριν από σένα. Θα μπεις σε μια κορνίζα πιο γυαλιστερή από τα μάτια σου και δεν θα έχεις το ερωτηματικό χαμόγελο της ξιπασμένης Μόνα Λίζα. Το δικό σου πορτρέτο δε θα έχει την τύχη να κρατήσει 500 χρόνια δόξας, ούτε να μπει σε μία φωτισμένη θέση στο Λούβρο. Θα αντικατασταθεί, όπως κι εσύ θα έχεις αντικαταστήσει έναν πιτσιρικά από το Ιράκ, σε ένα ιλουστρασιόν κωλόχαρτο και θα σε βρίσκουμε πάντα με ένα κλικ στην αναζήτηση της Google για να κοσμήσουμε ένα ακόμα δακρύβρεχτο κείμενο ενός δικτυογράφου που ο μόνος πόνος που νιώθει είναι το μούδιασμα από την καρέκλα του γραφείου του. Συνέχεια
Καίγεται ἡ Τουρκία ἤ τσουρουφλιζόμαστε ἐμεῖς;
Καὶ τὸ Βερολίνο ἀνησυχεῖ.
Κι ὅλη ἡ Εὐρώπη ἀνησυχεῖ.
Καὶ ταράζονται… Κι ἀναστατώνονται… Καὶ προβληματίζονται…
Καὶ σκοτουριάζονται… Κι ἀνησυχοῦν… Καὶ πόσο πολὺ ἀγωνιοῦν…
Ὤχ τὶ πάθαμε…
Τὴν ἴδια στιγμὴ ὅμως, κατὰ πῶς ἰσχυρίζονται οἱ γνῶστες, φέρεται ὁ Ἀμερικανὸς πρέσβυς στὴν Ἄγκυρα νὰ εἶπε: «αὐτὴν τὴν στιγμὴ βλέπετε νὰ γκρεμίζεται μία αὐτοκρατορία…» Συνέχεια
Ἡ ὀμορφιὰ εὑρίσκεται στὴν …προσωρινότητα!
Ὁ τρόπος ποὺ ἀντιλαμβανόμεθα τὰ πράγματα, τὰ πρόσωπα, τὶς καταστάσεις, τὰ συναισθήματα… ὅλα εἶναι μιὰ ἰδέα…
Μιὰ ἰδέα ποὺ ἐμεῖς κατασκευάζουμε γύρω ἀπὸ αὐτά… ὅπως τὴν θέλουμε… ὅπως θὰ τὴν θέλαμε… ὅπως μᾶς ἀρέσει… ὅπως τὴν ἐπιθυμοῦμε… Συνέχεια
«Μοῦ πῆρε καιρὸ νὰ μάθω νὰ λέω ΟΧΙ»….
Ὁμιλοῦσα μ’ ἕνα καλὸ παιδὶ στὸ Skype ὅσο ἔβραζαν τὰ γάλατα…κι ὄμορφος εἶναι δηλαδὴ καὶ ἔπεφταν τὰ μπὶπ μπὶπ σὰν βροχή… Σᾶς ἀγνοοῦσα!
Ἔτσι κάνουν τὰ καλὰ παιδιά!
Μετὰ εἶδα, ἀφοῦ τὸν …ξεφορτώθηκα λόγῳ θερμοκρασίας, καὶ ξανὰ ἐκάθησα για τὴν καθημερινή σας ἐπιτήρηση …Σὲ βλέπω Διαβολάκο…ὄχι τώρα λέμε…μετά…ξανάφαγα ψωμάκι ζυμωτὸ καὶ τζατζίκι…ἐλιές μου τελείωσαν καὶ τομάτες βέβαια νὰ πᾷν ὅλα κάτω…κι ἐσένα Ἰάσονα σὲ βλέπω…
Ἀφήσετε μὲ ῥέ…
…Νουθετῶ! Συνέχεια

