Ἀπὸ τὰ δέκα μου χρόνια περίπου ξεκίνησα μιὰ συλλογή…
Μία παράξενη συλλογή…
Ἀπεφάσισα νὰ μαζεύω λέξεις.
Πῆρα λοιπὸν ἔνα πολὺ ὄμορφο τετράδιο, αὐτὸ μὲ τὶς τελίτσες ἀπὸ τὸν Πάλλη καὶ κάθε ἡμέρα ἄνοιγα τὸ λεξικὸ καὶ ἔγραφα πέντε ἄγνωστες λέξεις.
Ὅλη τὴν ἡμέρα τὶς ψιθύριζα καὶ ῥωτοῦσα τὸν ἑαυτό μου γιὰ νὰ δῶ ἐὰν τὶς θυμάται…
Τὶς ἔβαζα σὲ προτάσεις καὶ προσπαθοῦσα νὰ σπαταλήσω ὄσο πιὸ πολὺ μποροῦσα αὐτὸ τὸν θησαυρό, γιατὶ ἤταν ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ τὸν κάνω δικό μου. Συνέχεια
Εἴμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο.
Ἐχουμε σταματήσει γιὰ νὰ γνωρισθοῦμε μεταξύ μας, νὰ ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ μοιρασθοῦμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε.
Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι παροδικὸς καὶ πολύτιμος. Συνέχεια
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι φιλόσοφοι…
Ἔχουν μιὰ θεωρία γιὰ τὰ πάντα.
Στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους μαθαίνουν παρὰ πολλὰ ἀλλὰ ξεχνοῦν καὶ παρὰ πολλά…
Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ φιλελεύθεροι ἀφ’ ὅτου ἐνστερνισθοῦν μιὰν θεωρία, ἐγκλωβίζονται μέσα σὲ αὐτὴν καὶ τοὺς εἶναι δύσκολο νὰ κυττάξουν ὀ,τιδήποτε εὑρίσκεται ἔξω….
Καὶ ἐνῶ στὴν ἀρχὴ αὐτὴ ἡ θεωρία τοὺς δίδει τὴν αἰσθήσι τῆς ἐλευθερίας, σιγὰ σιγὰ καὶ μὲ τὸν καιρό, γίνεται ἡ φυλακή τους. Συνέχεια
Πολλοὶ ἄνθρωποι εὑρίσκονται σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ δὲν τοὺς ἰκανοποιεῖ καὶ νοιώθουν κατὰ κάποιον τρόπο σὰν νὰ εὑρίσκονται φυλακισμένοι μέσα σὲ ἔνα κλουβί.
Συνέχεια
Ἀκούω παρὰ πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ λὲν ὅτι ζοῦν μίαν ζωὴ ποὺ δὲν τοὺς ἀρέσει, ἀλλὰ τὸ κάνουν γιὰ τὰ παιδιά τους, γιὰ τοὺς γονεῖς τους καὶ γενικὰ γιὰ τοὺς ἄλλους.
Θυσιάζονται γιὰ τοὺς ἄλλους…
Ἡ θυσία πολλὲς φορὲς μοιάζει μὲ τὴν ἀγάπη…
Στὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν εἶναι μιὰ πράξις ἀγάπης… Συνέχεια
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Τὸ πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια
