Θὰ μποροῦσα νὰ τὸ δεκτῶ ἄνευ προβληματισμοῦ, ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν γύρω μας γερὰ μυαλά, τέτοια ποὺ ἀκόμη καὶ τώρα, μέσα ἀπὸ τὴν τόση ἀθλιότητα, καταφέρνουν νὰ παραμένουν διαυγῆ, ἔντιμα καὶ μὲ μεγάλες δυνατότητες.
Ἐὰν δὲν εἴχαμε ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας, θὰ ἔλεγα πὼς πράγματι, ἐδῶ ἔχουν στήσει κάποιοι τὸ ἀρχηγεῖο τους καὶ πασκίζουν νὰ ἐλέγξουν, μέσῳ τῆς δικῆς μας καταστολῆς, ὅλον τὸν πλανήτη.
Ἐφ’ ὅσον ὅμως ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ μυαλά, ἀκόμη, πιστεύω πὼς ξεκινῶντας ἀπὸ ἐδῶ, ἁπλῶς πασκίζουν νὰ καταστείλουν τὶς τελευταῖες, ἴσως καὶ ἰσχυρότερες, ἑστίες ἀντιδράσεως.
Συνέχεια




Οὔτε ἄποψιν! Οὔτε γνώμη! (Καί πῶς νά ἔχῃ γνώμη; Οὔτε μίαν ματιὰ δὲν ἔριξε σὲ αὐτὰ ποὺ ἐψήφισε!!!)