Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα

Ἁπλᾶ ἀρνοῦμαι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεωκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας.  Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.
Συνέχεια →

Γιὰ ἕνα γραμμάριο…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Σκέψου ότι σήμερα είναι η τελευταία ημέρα σου στον πλανήτη. Τέλος στα δεδομένα και στο αύριο. Σκέψου ότι, ό,τι άγγιξες και κοίταξες θα παρασυρθεί σαν την άμμο στα ξερά ακρογιάλια των καλοκαιριών σου. Ένα κλικ τελευταίο ενός φωτογράφου που σε ακολουθεί από την πρώτη στιγμή της συλλήψεως σου στην κοιλιά της μάνας σου. Το τελευταίο πλάνο και τώρα πρέπει εσύ να αποφασίσεις αν η φωτογραφία αυτή θα είναι ασπρόμαυρη ή έγχρωμη. Αν θα έχει φόντο και αν θα γελάς. Θα κοιτάς ευθεία ή τον ορίζοντα. Τι είναι πιο σημαντικό για να απλώσεις το βλέμμα σου;
Συνέχεια →

Ἄχ Κική!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Νόμος Δημουλᾶ.
Ἔχετε πάρει χαμπάρι ὅτι, λίγες μέρες μετά νά ᾿ταν, μὲ τὸν ὀργουελικὸ τρομονόμο «ἐγκλήματος σκέψεως» ποὺ μᾶς ἑτοιμάζουν, ἡ Κικὴ Δημουλᾶ θὰ ἦταν φυλακή, καὶ μὲ στέρησι πολιτικῶν δικαιωμάτων; Συνέχεια →

Ποῦ ‘σαι παιδί… Γρᾶψε τα κι αὐτὰ στὸ τεφτέρι…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

ΜΠΕΝΙ: «10 ἑκατομμύρια εὐρὼ τὸν χρόνο «ἔμπαινε μέσα» τὸ ΠΑΣΟΚ… μὲ ἀποτέλεσμα τὸ συσσωρευμένο χρέος του κόμματος, νὰ ὑπερβαίνῃ σήμερα, τὰ 100 ἑκατομμύρια εὐρῶ.»

Ποῦ ‘σαι παιδίιιιιιιιιιιιιι! Γρᾶψε τα καὶ αὐτὰ στὸ τεφτέρι…Τα κορόϊδα οἱ φορολογούμενοι νὰ εἶναι καλά. Καὶ τί εἶναι ρέ, 10 μύρια ἔλλειμμα;;; Πφφφφ! Σιγὰ τὸ πρᾶμα… Ἐδῶ, τὸ Πασοκονουδουκκεσῦν καὶ λοιπαὶ δημοκρατικαὶ δυνάμεις, φεσώνανε τὸ ὄλβιο Λουφαδοριστὰν μὲ καμμιὰ 30αρια δισεκατομμύρια τὸν χρόνο… Συνέχεια →

Διαθήκη.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Δεν θα έχουμε την μίζερη συνήθεια των θνητών να μπούμε σε ξύλινο φέρετρο. Την τελευταία στιγμή θα έχουμε την ευλογία να αναπνεύσουμε τον αέρα που φέρνουν τα δέντρα της χώρας στα πνευμόνια μας. Θα πατάμε την ώρα εκείνη στο χώμα που μάθαμε να σηκωνόμαστε και εκεί θα πέσουμε… όρθιοι.
Εμείς δεν θα πεθάνουμε. Αυτοί που έζησαν με το καρδιοχτύπι της ψυχή τους και όχι με την λιποψυχία της καρδιά τους δεν έχουν την ευλογία να τους ανάβουν κερί. Δεν είχαν την κατάρα άλλωστε να χωρέσουν σε αριθμούς φορολογικού μητρώου αλλά ούτε και την ευκολία να αποδεχθούν την παράδοση και την οπισθοχώρηση όταν τα κύματα των «εθνικών» βαρβάρων κατέβαιναν κατασπαράζοντας τα Ιερά μας.

Τέλος στήν (κατ΄ ὄνομα) ἐλευθερία μας μέ νόμο καί μέ βούλα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

5

Ἔχετε διαβάσῃ γιά ὕπαρξι λογοκρισίας;
Ἔχετε διαβάσῃ γιά ἐποχές πού ἔκαιγαν βιβλία;
Μήπως ἔχετε διαβάσῃ γιά ἐποχές πού ἔκαιγαν ἀνθρώπους;
Ἔ λοιπόν, καμμία σχέσις. Ἀκόμη χειρότερα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑτοιμάζουν τώρα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχουμε κατὰ καιροὺς διαβάσῃ.
Ποιός ὁ λόγος;
Συνέχεια →