Νὰ σᾶς πῶ…
Ἐὰν ἡ Ἀθήνα εἶχε αὐτὴν τὴν εἰκόνα θὰ τὴν σεβόμουν καὶ μαζὺ μὲ ἐμέναν θὰ τὴν ἐσέβοντο ὅλοι οἱ κάτοικοί της.
Ἀλλὰ ἡ Ἀθήνα δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν εἰκόνα.
Οὔτε αὐτὰ τὰ χρώματα… Οὔτε αὐτὲς τὶς μυρωδιές… Οὔτε αὐτὲς τὶς γεύσεις… (Μὴ γελιέσθε… Αὐτὲς οἱ φωτογραφίες εἶναι ὁλοζώντανες… Καὶ μυρωδιὲς ἀναδύουν καὶ χρώματα καὶ γεύσεις ἀφήνουν….)
Ἡ Ἀθήνα πλέον εἶναι ἕνα τέρας. Εἶναι ἕνα τέρας ποὺ αὐτοκαταστρέφεται καὶ καταστρέφει ὅλους τοὺς κατοίκους Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Δέν τραβᾶτε νά πνιγεῖτε μέ τά βυζιά τῆς Ἀντζελίνας;
Θὰ ἔλεγα μάλλον νὰ κάνετε κάτι καλλίτερο.
Δέν πᾶτε νά χαθεῖτε ὅλοι σας μέ τό κάθε βυζί καί τόν κάθε κῶλο ἤ τόν κάθε κάλο;
Νύχια δὲν ἔχουμε νὰ ξυσθοῦμε, τὸ ἐὰν ἡ τάδε ἔβαλε κόκκινο ἤ πράσινο ἤ καθόλου βρακὶ μᾶς νοιάζει.
Ἀλλὰ εἴπαμε… Ἄρτον καὶ θεάματα… Ἄρτον καὶ θεάματα…
Τὸν ἄρτον μᾶς τὸ προσφέρουν μὲ τὰ συσσίτια.
Τὰ θεάματα μὲ τὰ βρακιά, μὲ τὰ βυζιὰ καὶ μὲ τὰ ἐξώβυζα…
Ἡ Μέση Ἀνατολή τῆς Ἀσίας ἤ τῆς Εὐρώπης;
Πρὸ μερικῶν μηνῶν ἐνεφανίσθησαν φωτογραφίες ποὺ ἔδειχναν τὴν Μέση Ἀνατολὴ πρὸ 50 ἐτῶν καὶ σὲ (ἀναγκαστική) σύγκρισι μὲ τὸ σήμερα ἀντιλαμβανόμεθα πόσο πολὺ ἔχουν ἀλλάξει, πρὸς τὸ χειρότερο, οἱ συνθῆκες διαβιώσεως, ἰδίως τῶν γυναικῶν. Ἀλλά μέ ποιό κριτήριο; Τό δικό μας ἤ τό δικό τους;
Ἡ κατ’ ἐξακολούθησιν παρέμβασις ξένων δυνάμεων στὶς χῶρες τῆς Μέσου Ἀνατολῆς εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐλειτούργησε ὥς μοχλὸς ἀσκήσεως πιέσεως, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιστρέψουν οἱ πολῖτες αὐτῶν τῶν χωρῶν σὲ σκληροπηρυνικὰ καθεστῶτα.
Σκηνὲς σὰν κι αὐτήν,
«Νοιώθω ἀηδία… Πρὸς ὅλους σας…»
Εἶμαι ἀγανακτισμένος καὶ θέλω νὰ τὸ καταγγείλω…
Παίρνω ἀπὸ ἕναν ἡλικιωμένο σακκουλάκια μὲ βότανα ποὺ μαζεύει ὁ ἴδιος ἀπὸ τὰ βουνά… 1,5 εὐρῶ τὸ ἕνα καὶ εἶναι μεγάλα… Τὸν ἔχασα γιὰ καιρό. Σήμερα ἔμαθα γιατί… Ἔστειλα, μοῦ λέει μὲ μεγάλο παράπονο, τὸν γαμβρό μου, γιὰ νὰ πάρῃ τὴν ἄδεια καὶ τοῦ ἐζήτησαν 150 εὐρῶ ἐνοίκιο τὸν μῆνα…
Βρὲ κοπρόσκυλα… Ὁ γέροντας ἐκόντευσε νὰ βάλῃ τὰ κλάματα… Μοῦ λέει δὲν βγαίνω νὰ πληρώσω… Συνέχεια
Παιδιὰ στὸν βωμὸ τοῦ κέρδους Τους!!! Κι ἐμεῖς; Τί;
Φαντάζομαι πὼς ὅλοι μάθατε γιὰ τὸ περιστατικὸ μὲ τὸ παιδὶ ποὺ χαράκωσαν κάποιοι.
Μάθατε φαντάζομαι πὼς τοῦ ἐπετέθησαν κάποιοι τύποι μὲ μαύρες μπλοῦζες καὶ δαφνοῦλες, σὰν σῆμα, ποὺ μέσα στὶς δαφνοῦλες ὑπῆρχε ἕνα ἄλλο σῆμα. Δῆλα δὴ ὅλοι μάθατε, μαζὺ κι ἐγώ, πὼς τὸ παιδὶ «φωτογράφιζε» τὴν χρυσὴ αὐγή.
Εἴδατε δῆλα δὴ κι ἐσεῖς, ὅπως εἶδα κι ἐγώ, αὐτὸ τὸ ταινιάκι: [youtube http://www.youtube.com/watch?v=OgpGNrvH3-Y]
Θυμώσατε, ἀγανακτήσατε, ἐξοργιστήκατε καὶ πρὸ πάντων ὅλων αἰσθανθήκατε θλίψι γιὰ τὸ παιδὶ καὶ πόνο γιὰ τὴν κατεστραμένη του ζωούλα. Ὅπως κι ἐγὼ ἄλλως τε…
Ἄμ δὲν τὰ μάθατε καλὰ ὅμως. Οὔτε κι ἐγὼ τὰ ἔμαθα. Δυστυχῶς.
Ἐχθὲς τὸ βράδυ εἶδα ἄλλο ταινιάκι, ποὺ ἔλεγε ἀκριβῶς τὰ ἀνάποδα: Συνέχεια
Ἐννέα πρὸς ἕναν! Αὐτὸ θὰ πῇ δημοκρατία!
Ναί, διότι οἱ ἐννέα, ἐμπρὸς στὸν ἕναν, ἔχουν περισσότερον δίκαιον.
Ἐὰν τοὺς βάζαμε σὲ ἕνα ἐκλογικὸ κέντρο γιὰ νὰ ψηφίσουν θὰ διαπιστώναμε πὼς ὁ ἕνας θὰ ἦταν …τίποτα ἐμπρός στοὺς ἐννέα.
Ἔχει κάποιος ἀντίρρησι; Αὐτό δέν βιώνουμε σήμερα; Δέν μᾶς κυβερνᾶ τό δίκαιον τῶν πολλῶν; Ἔ;