Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα

Ἡ Ἐλευθερία ἡττήθηκε. Ἐπόμενος στόχος …Γνῶσις!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Γράφει η Κωνσταντίνα Λαψάτη

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκαν δύο γεγονότα:
το πρώτο αφορά 3 λέξεις που είδα σε ένα άρθρο στο διαδίκτυο
… “Η ΓΝΩΣΗ ΕΝΟΧΛΕΙ” …
και το δεύτερο, το γεγονός πως – πλην σπανίων περιπτώσεων μετρημένων στα μισά δάχτυλα του ενός χεριού αν ήμουν εξαδάκτυλη, που όμως δεν είμαι, άρα λιγότερα από 3 άτομα- δεν είδα ΚΑΝΕΝΑΝ και ΚΑΜΙΑ συγγραφέα από τους εκατοντάδες, μην πω χιλιάδες που έχουμε και φανώ “υπερπολιτισμική”, να ξεχνάει για λίγο την φήμη και την δόξα, το ταγκάρισμα και τις καρδούλες τον Σουλεϊμάν και το Καρατραγί και να ασχολείται με το θέμα έστω και σατιρικά, έστω και με ένα ιλαροτραγωδέστατο φεισμπουκικό status, έστω και με μία ισχνή, αδύναμη διαμαρτυρία.

Συνέχεια →

Νά σταματήσῃ ἡ κατηφόρα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Μὰ γιὰ νὰ σταματήσῃ ἡ κατηφόρα ἀπαιτεῖται κάπου νὰ σκαλώσουμε… Κάπου νὰ πατήσουμε…
Ἐμεῖς ἔχουμε πάρῃ φόρα, φόρα κατηφόρα κι ἀπὸ πίσω ἔρχονται μὲ κλωτσιὲς οἱ «σωτῆρες» κάθε λογῆς, γιὰ νὰ μᾶς αὐξήσουν τὶς ἐπιταχύνσεις.

Ποιά κατηφόρα λοιπόν νά σταματήσῃ; Καί μέ ποιόν τρόπο;
Γιὰ νὰ σταματήσῃ ἡ ἄτιμη, πρέπει νὰ εὕρῃ ἐμπόδιο… Νὰ πιάσῃ πᾶτο..
Κι ὁ πᾶτος ἀργεῖ… Πολὺ ἀκόμη… Ἀφῆστε ποὺ ἔως νὰ πιάσῃ πᾶτο θὰ ἔχουμε τόση μπόχα καὶ τόση βρῶμα νὰ Συνέχεια →

«Νεράκι ἤ κόκα κόλα»;

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Λέει ἡ γειτόνισσά μου στὴν τετράχρονη ἀνεψούλα της.
Ἔμεινα γιὰ μερικὰ δεπτερόλεπτα ἄναυδη… Τόσο ὅσο γιὰ νὰ συνειδητοποιήσω τὸ ἐρώτημα.
«Νεράκι ἤ κόκακόλα» ἔ;
Τί προτιμᾶτε;

Κόκα κόλα, ἀπήντησε τὸ τετράχρονο. Κόκα κόλα!!!
Λέτε νά μήν γνωρίζουν οἱ γονεῖς του καί οἱ θεῖοι του, τό τί ἀκριβῶς προκαλεῖ αὐτό τό τερατούργημα στό σῶμα ἑνός ἀνθρώπου καί πολύ περισσότερο στό σῶμα ἑνός τετράχρονου παιδιοῦ;
Γνωρίζουν. Τοὺς τὰ ἔχω πῇ ἐγώ. Οὔτε μία, οὔτε δύο, οὔτε τρεῖς. Ἀμέτρητες φορές. Τοὺς τὰ ἔχω ἐξηγήσῃ, τοὺς Συνέχεια →

«…τρῶνε ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ μένει καὶ μαγιά…»

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Δυστυχῶς οἱ περισσότεροι νομίζουν πὼς μπόρα εἶναι καὶ θὰ περάσῃ αὐτὸ ποὺ ζοῦμε…
Ἔτσι νομίζουν.
Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι.
Οὔτε μπόρα εἶναι, οὔτε καὶ θὰ περάσῃ…
Εἶναι ἡ ἐξακολούθησις τῆς γενοκτονίας, πού, ἐπισήμως, ἐξεκίνησε ἀπὸ τὸν Κεμάλ, ἐξηκολούθησε μὲ τὸν πατερούλη καὶ ἔκλεισε, σὰν κύκλος, μὲ τὴν κατοχή.

Ὅμως ἐπαναλαμβάνω…
Δὲν εἶναι ἔτσι.
Οἱ γενοκτονίες ἀμέτρητες στὴν ἱστορία μας. Ἀμέτρητες. Ἀτελείωτες.
Ἀπὸ ὅπου κι ἐὰν πιάσουμε τὴν ἱστορία μας θὰ τὶς ἀνακαλύψουμε…

Συνέχεια →

«Ἐγὼ προτείνω νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον θὰ ὁρίζῃ ὅ,τι…»

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἐγὼ προτείνω νομοσχέδιον τὸ ὁποῖον ὁρίζει ὅτι:

  • Ἄρθρον 1ον:
    Ὅσοι προσβάλλουν τὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία, τοὺς Ἕλληνες Ἥρωες καὶ δὲν σέβονται τὰ ὅσια καὶ τὰ Ἱερᾶ τῆς Ἑλλάδος, θὰ τιμωρῶνται αὐστηρῶς.     Συνέχεια →

Ἑλλήνων Ὕβρις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Όλα ασπρόμαυρα και πάλι,  μόνο που σιώπησε η χώρα πολύ πριν της κόψουμε εμείς την γλώσσα. Την είχαμε από χρόνια ισοπεδώσει κι έτσι δεν υπάρχει σπίτι με αυλή να κλειστούμε στα όρια της και να λέμε το σεργιάνι μας το κάναμε στον κόσμο κι ας ήταν δυο μέτρα γης. Δεν υπάρχει καφενές να μαζεύει αυτούς που μένουν, τον δώσαμε αντιπαροχή με αντάλλαγμα μία πολυθρόνα από φορμάικα και έναν φτηνιάρικο πολυέλαιο να κρέμεται πάνω από τα σκυμμένα μας κεφάλια. Δεν θα αντέξουμε στο ασπρόμαυρο γιατί ξεβάψαμε από μοναχοί μας. Ξεριζώσαμε τα γεράνια μας που από κάτω κρύβαμε το κλειδί. Ξεράναμε τις γαριφαλιές που από προγιαγιά σε γιαγιά και από γιαγιά σε μάνα σου παραδιδόταν προς φύλαξη. Ξέρεις τι αγωνία είναι να φυλάξεις ένα κλαράκι; Σαν όλη η ελπίδα της συνέχειας να ήταν σε αυτή μόνο την ρίζα. Ξεράναμε τους ήχους της πατρίδας με τόση βία που ξεριζώσαμε από μέσα μας και τον ήχο του καημού. Δεν ξέρουμε πια ούτε πώς να κλάψουμε. Και ο θρήνος μας είναι τόσο παράφωνος που δεν τον αντέχει ούτε το μέσα μας.