
Ὅλα τὰ γουρούνια, καθῶς καὶ οἱ κουρᾶδες, ἴδιαν μούρη ἔχουν. (Ζητῶ συγγνώμη ἀπὸ τὰ συμπαθὴ γουρουνάκια… Ἔκφρασις εἶναι….)
Πρὸ μερικῶν μηνῶν (Μάϊος 2012), διαβάζαμε αὐτό:
Πρὸ περίπου δύο δεκαετιῶν, σὲ μίαν ἔξοδο μὲ φίλους, βαδίζοντας στὴν Ἱπποκράτους, γίναμε μάρτυρες μίας σκληρῆς σκηνῆς βίας. Κάποιοι κτυποῦσαν ἕναν νεαρό, ὁ ὁποῖος ἐσέρνετο αἱμόφυρτος στὸν δρόμο, καὶ οὔρλιαζε ὑστερικῶ.
Ὁ νεαρὸς ἀδυνατοῦσε νὰ ἀντιδράσῃ… Μόνον βογκοῦσε…
Σὲ μίαν προσπάθειά μου νὰ περάσω τὸν δρόμο ἀπέναντι, γιὰ νὰ βοηθήσω, μὲ ἅρπαξαν οἱ φίλοι μου καὶ μὲ Συνέχεια

Ἐπανάληψις μήτηρ πάσῃς μαθήσεως. Στὸ θέμα εἶχε ἀναφερθεῖ ἡ Μαρία πρὸ ἠμερῶν, σὲ ἄρθρον ποὺ θὰ παραθέσω στὸ τέλος. Σήμερα θὰ σᾶς παρουσιάσω τὴν πρωτότυπη καταγγελία, ἀπὸ τὸν καλὸ φίλο Γεώργιο Μεταξᾶ. Ὄχι διότι δὲν ἔχει γίνει ἤδη γνωστὸ τὸ θέμα. Συνέχεια
Πού ζούμε ρε γαμώτο; Πώς θάφτηκε μεταξύ του μηδέν και των επίσημων δελτίων τύπου μια συγκλονιστική υπόθεση όπως αυτή της μεταβίβασης της ΑΤΕ στον Σάλα; Γιατί το κάνουν γαργάρα το θέμα όλες οι μεγάλες εφημερίδες, δεξιές και «δημοκρατικές», τα μεγάλα κανάλια, ακόμα και τα μεγάλα ενημερωτικά sites, με ορισμένες μόνο τιμητικές εξαιρέσεις;
Ποιος έκλεισε στόματα και εξαφάνισε ακόμα και τη στοιχειώδη δημοσιογραφική «περιέργεια» από την ελληνική δημοκρατία των μνημονίων; Συνέχεια