Τώρα ἔδεσαν!
Στὸν Παπουτσῆ δὲν στέλνουμε ἐπιστολές! Ἀμφιβάλλω ἐὰν ἔχῃ τὴν ἱκανότητα νὰ τὶς ἀναγνώσῃ!
Ἀλλὰ ἡ ἐπιστολή-καταγγελία εἶναι καταπέλτης!
Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ζοῦν ἐδῶ καὶ χρόνια μέσα σὲ μίαν κόλασι. Κι αὐτὸ χειροτερεύει καὶ πάει.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα
Πατριδοκαπηλεία καὶ πατριωτισμός!
Ξεκίνησα νὰ γράψω ἔνα ἄλλο κείμενο καὶ κατέληξα σὲ ἐτοῦτο.
Ὄχι, δὲν εἶμαι θυμωμένη. Ἀνυπόμονη εἶμαι.
Γνωρίζω πὼς ἤδη συμβαίνουν πολλά. Θὰ συμβοῦν ἀκόμη περισσότερα.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τὸ τί βλέπουμε. Εἶναι κι αὐτὰ ποὺ θέλουμε νὰ βλέπουμε.
Οἱ Τζαβελλαῖοι, ἡ Τζαβέλλα καὶ ἡ Εὐρώπη.
Καμμία σχέσις μεταξὺ τοῦ Κίτσου καὶ τῆς μανδᾶμ!
Οἱ ὁπλαρχηγοὶ μὲ τὸ ὄνομα Τζαβέλλας, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, ἔδωσαν τὸ αἷμα τους πρὸ κειμένου νὰ διασφαλίσουν τὴν πολυπόθητη λευτεριά.
Προέρχονταν ἀπὸ τὸ Σούλι καὶ ὁ πρῶτος τους ἀντίπαλος, ὁ ὁποῖος καὶ τοὺς ἀφάνισε, ἦταν ὁ Ἀλῆ πασᾶς.
Ἀλλὰ δὲν σταμάτησαν ἐκεῖ.
Σὲ κάθε μας ἱστορικὴ στιγμὴ ἔδωσαν τὸ «ΠΑΡΟΝ» καὶ προάσπισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴν λευτεριὰ καὶ τὴν Πατρίδα.
Μεταφέρω μερικὲς χρήσιμες πληροφορίες ἀπὸ τὴν βικιπαίδεια:
Οι Τζαβελλαίοι ήταν παλιά και μεγάλη ελληνική οικογένεια αγωνιστών από το Σούλι.
Τα πιο ονομαστά μέλη της ήταν ο Λάμπρος Τζαβέλλας, ο Φώτος Τζαβέλλας και ο Κίτσος Τζαβέλλας.Γνωστά μέλη
«Πᾶμε τώρα, οἱ δύο μας».
Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια
Τί ἔγινε; Ποῦ εὑρισκόμεθα; Ποῦ μᾶς πηγαίνουν;
Ἕνα ἄρθρον τοῦ Κωνσταντίνου παρουσιάζω σήμερα, μὲ τὸ ὁποῖον σὲ γενικὲς γραμμὲς συμφωνῶ ἀλλὰ καὶ …διαφωνῶ!
Διαφωνῶ διότι θεωρῶ πὼς ἡ οἰκονομικὴ πίεσις ὑφίσταται πρὸ κειμένου νὰ ἀπασχολούμαστε καὶ νὰ χάνουμε τὴν οὐσία. Δῆλα δή τὴν εἰκόνα τῶν πραγματικῶν προβλημάτων.
Πίσω ἀπὸ ὅσα ζοῦμε ὑπάρχουν πάρα πολλὰ παρασκηνιακά, ποὺ ἐμεῖς τὰ ἀντιλαμβανόμαστε πάρα πολλὰ χρόνια ἀργότερα. Δῆλα δή, καταφέρνουμε νὰ μπαίνουμε στὸ πετσὶ τοῦ ῥόλου, ποὺ ὅμως ἄλλοι ἔχουν σχεδιάσει γιὰ ἐμᾶς.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἐμεῖς ζοῦμε σέ εἰκονική πραγματικότητα;
Πιθανόν. Ἀλλὰ αὐτὸ θὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε μόνον ἐὰν ἀποστασιοποιηθοῦμε ἀπό τόν πόνο τῆς καθημερινότητος.
Χάνουμε τὸ 1/3 τοῦ ποσίμου ὕδατος!
Εἶναι πράγματι τραγικὸ νὰ συζητᾶμε στὴν ἐποχή μας γιὰ τόσο μεγάλες ἀπώλειες ὕδατος.
Ὕδωρ ποὺ χάνεται διότι ἁπλῶς ὁ ἀνθρώπινος παράγων εἶναι ἀμελής.
Τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ σὲ ἄλλα σημεῖ τοῦ πλανήτου κάποιοι πεθαίνουν ἀπὸ δίψα, ἐμεῖς ἀνεχόμαστε νὰ χάνουμε ὕδωρ.
Τόση ἀπερισκεψία…. Τόση ἀπουσία σεβασμοῦ στὴν φύσι…. Τόση Ὕβρις….