«Ὁ διωγμός τῶν πρώτων χριστιανῶν ἀπό τούς Ρωμαίους εἶναι μύθος»

Σε λίγες μέρες πρόκειται να κυκλοφορήσει ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα βιβλία της χρονιάς, το οποίο αναμένεται να πυροδοτήσει πλείστες συζητήσεις και διαμάχες στον αγγλοσαξωνικό και όχι μόνο ακαδημαϊκό κόσμο. Τίτλος του: Ο μύθος των διωγμών: Πώς οι Πρωτοχριστιανοί επινόησαν την ιστορία των μαρτύρων.

Συγγραφέας της ιστορικής μελέτης είναι η ακαδημαϊκός Καντίντα Μος, καθηγήτρια της Καινής Διαθήκης και της ιστορίας των πρωτοχριστιανικών χρόνων στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ, η οποία υποστηρίζει ότι οι αφηγήσεις για τις δοκιμασίες των χριστιανών μαρτύρων, την εύρεση καταφυγίου στις κατακόμβες, τις μυστικές συναντήσεις τους και τη ρίψη τους στις αρένες με τα λιοντάρια, απόρροια της άρνησής τους να προδώσουν την πίστη τους, είναι όλες ψευδείς, αποκύημα της φαντασίας, επινοήματα με σκοπό την κυριαρχία στη συνείδηση της ανθρωπότητας.

Στα 300 χρόνια που μεσολάβησαν από το θάνατο του Ιησού μέχρι και τη μεταστροφή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, υπήρξε μία περίοδος περίπου 10-12 χρόνων κατά τη διάρκεια της οποίας Συνέχεια

Ἀνακεφαλαιοποίησις τραπεζῶν: τό μεγάλο φαγοπότι

Η ανακεφαλαιοποίηση του Τραπεζικού συστήματος έχει καταλάβει σημαντικό μέρος της συζήτησης το τελευταίο διάστημα, γιατί ουσιαστικά αναφέρεται στην προσπάθεια χειρισμού της χρεωκοπίας της κορωνίδας του Ελληνικού καπιταλισμού, που με την σειρά του διαδραματίζει ειδικό ρόλο για ολόκληρο το Ελληνικό Κεφάλαιο. Η ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος μέσω της ανακεφαλαιοποίησης μεταφράζεται σε μεταβίβαση «ζεστού χρήματος» 40 έως 45 δις ευρώ, τα οποία θα προστεθούν στα 5,5 δις ευρώ που είχαν πάρει οι τράπεζες το 2008 επί Αλογοσκούφη. Αυτά τα ποσά βαρύνουν άμεσα το Δημόσιο Χρέος (δηλαδή κατ’ ουσία τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους), χωρίς να λάβουμε υπόψη τα 145 δις που εδόθησαν έμμεσα με την μορφή «κρατικών εγγυήσεων» για να υποστηρίξουν την ρευστότητα των τραπεζών. Η διαδικασία αυτή προχωράει παράλληλα με την συγκεντροποίηση του τραπεζικού συστήματος, καθώς προβλέπει την δημιουργία 3 «συστημικών» τραπεζών (όμιλος Εθνικής, Alpha, Πειραιώς) που θα καταλαμβάνει το 85-90% του τραπεζικού συστήματος. Η μεταφορά κολοσσιαίων ποσών από τα λαϊκά στρώματα για την σωτηρία του κεφαλαίου και η σκανδαλώδης διαδικασία που αυτή πραγματοποιείται, είναι φυσικό να επιστρατεύει όλη την αστική υποκρισία για να δικαιολογηθεί.

Αστική Υποκρισία

Πρώτο επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι

Συνέχεια

Μία νέα εὐκαιρία…

Τὸ νὰ μποροῦμε νὰ κυττᾶμε τὴν ζωή μας μὲ αἰσιοδοξία, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὶς χειρότερες συνθῆκες, εἶναι εὐτυχία. Εἶναι ἀπόδειξις τοῦ ὅ,τι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ μόνοι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ζωή μας. 
Τὸ νὰ ἀφήνουμε ὅμως τὶς καταστάσεις νὰ μᾶς σύρουν ὅπου κάποιοι ἄλλοι χάραξαν, ἀποδεικνύει ἡττοπάθεια. 

 Ἕνα χαμόγελο, ἕνα τόσο δὰ χαμόγελο, εἶναι ἱκανὸ νὰ μᾶς ἀλλάξῃ τὴν διάθεσι ἀλλὰ καὶ νὰ ἐπηρεάσῃ ἕναν μεγάλο κύκλο ἀνθρώπων γύρω μας…
Ζητοῦνται λοιπὸν χαμόγελα… 
Συνέχεια

Γένος, ἰθαγένεια, στρατὸς καὶ Νεύτων.

Συμφωνῶ μὲ τὴν τοποθέτησι τοῦ  Ἀναπτῆρος, ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐὰν πρέπῃ, ἤ ὄχι, νὰ δέχονται οἱ σχολὲς λιμενικοῦ καὶ ἀστυνομίας ἀλλοδαπούς. Ὑπὸ κάποιες προϋποθέσεις φυσικά.

Στὴν ἀρχαία Ἀθήνα πράγματι οἱ Σκύθες εἶχαν ἀναλάβῃ τὴν ἀστυνόμευσι τῆς πόλεως, διότι δὲν ἦταν πρέπον σὲ ἐλευθέρους ἀνθρώπους νὰ γίνονται …ῥουφιάνοι. Ἀλλὰ αὐτὸ ὅλο συνέβῃ σὲ μίαν ἐποχή, σὲ μίαν πόλι καὶ σὲ κάποιες κοινωνικὲς δομές, τέτοιες, ποὺ οἱ πολῖτες ἦταν πολῖτες καὶ οἱ Σκύθες Σκύθες. 
Σήμερα ὁ ῥουφιάνος εἶναι ῥουφιάνος ἀπὸ συνείδησι κι ὄχι διότι ἔχει βιοποριστικοὺς λόγους.
Συνέχεια

Τὸ ἐγὼ τοῦ Ἡγέτου.

Τί εἶναι ὁ ἡγέτης; Ποιάν μορφή ἔχει; Ποιά χαρακτηριστικά; Τί τόν διακρίνει;
Ὁ Ἡγέτης γεννιέται ἤ γίνεται; Καί πότε τό ἀντιλαμβάνεται αὐτό;

Γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ τὶ σημαίνει ἡγέτης, ὀφείλουμε νὰ ἀνατρέξουμε στὴν ἐτυμολογία τῆς λέγεως. 
Ἠγέτης ἐκ τοῦ ἄγω. Δῆλα δὴ ὀδηγῶ, μπαίνω ἐμπρός καὶ ἀνοίγω δρόμους, λύνω προβλήματα πρὶν παρουσιαστοῦν διὰ τῆς προβλέψεως. Γίνομαι οὐσιαστικῶς Προμηθέας. Ὄχι Ἐπιμηθεύς.

Συνέχεια

Οἱ φαῦλοι κύκλοι τῆς ὑποτιθεμένου διαλεκτικῆς.

Διαλεκτική. Διάλογος. Ἐπικοινωνία.
Χμμμ….
Δὲν πιστεύω πὼς σήμερα διαθέτουμε τὴν ἱκανότητα τῆς ἐπικοινωνίας. Κάπου στὴν πορεία μας τὴν χάσαμε.
Κατὰ τὴν κρίσι μου πάντα, τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε, εἶναι ὁ ἐπαναπροσδιορισμὸς τῶν ἐννοιῶν, σὲ ἄλλην βάσι. Δῆλα δὴ αὐτὸ ποὺ ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας, στὶς κοινωνίες μας καὶ στὰ παιδιά μας, εἶναι ἡ ἐπίσκεψις ὀνομάτων.
Συνέχεια