Ἡ ἐλευθερία τῶν ἀνθρώπων μέσα στὸν κοινωνικὸ χῶρο δεσμεύεται ἀπὸ τὴν παρουσία τῶν ἄλλων. 

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ αἴσθημα τῆς εὐθύνης συνυπάρχει στὸν ἐλεύθερο ἄνθρωπο καὶ ταυτόχρονα τὸν ἀκολουθεῖ ἡ ἐνοχή, ἂν ἡ ἐλευθερία του ἀντιστρατεύεται στὸ νόημα τῆς συνυπάρξεως.

Ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι μόνο βίωμα τοῦ μοναχικοῦ πνεύματος, ἀλλὰ ἐκδήλωσις  καὶ τρόπος ζωῆς, ποὺ σημαίνει πὼς ἡ ἐλευθερία καταξιώνεται στὴν πράξι. Ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος εἶναι, ἐπάνω ἀπ’ ὅλα, ἄνθρωπος τῆς δράσεως. Συνέχεια →

Περισσότερο από 70% του ανθρώπινου σώματος αποτελείται από νερό.
Για εννέα ολόκληρους μήνες πριν γεννηθούμε σε αυτή την “Πραγματικότητα”, κολυμπάμε σαν έμβρυα σε νερό.
Χωρίς νερό δεν έχουμε δυνατότητα να επιβιώσουμε παραπάνω από λίγες ημέρες.
Το Νερό είναι η ΖΩΗ μας ολάκερη.

Και όμως …
Μία μικρή ψιχάλα βροχής στέλνει τον κόσμο τρέχοντας κάτω από μπαλκόνια, κάτω από ομπρέλες, κάτω από κουκούλες … οπουδήποτε θα μπορούσε να αποφύγει το άγγιγμα των σταγόνων της Ζωής.
Συνέχεια →

Νὰ ἕνα ὡραῖο θέμα γιὰ συζήτησι.
Σὲ ὅλα τὰ παραμύθια ποὺ διαβάζαμε, ἤ μᾶς διάβαζαν, ὅταν ἤμασταν παιδιά, τὸ παραμύθι εἶχε πάντα ἕνα ὡραῖο τέλος. 
Μία πριγκίπισσα κι ἕνας πρίγκηψ, ποὺ ἄλλοτε ἦταν βάτραχος, ἄλλοτε περιπλανώμενος, ἄλλοτε μουγκός, τυφλός, κουτσός, ἀλλὰ ὅταν ἐμφανιζόταν ἡ πριγκίπισσα, τότε μεταμορφωνόταν σὲ ἱππότη. Ἄν καὶ ποτὲ δὲν μοῦ ἄρεσαν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ παραμύθια, μὲ πρίγκιπες καὶ βασιλιάδες, δὲν γίνεται νὰ μὴν τοὺς ἀναγνωρίσω τὴν καλὴ πρόθεσιν. 
Ἀλλά εἶναι ἔτσι πράγματι ἤ μᾶς ἔχουν πείσει πώς εἶναι ἔτσι;

Συνέχεια →

Λένε πως μια μάσκα κρύβει το Αληθινό σου πρόσωπο.
Λάθος … μια μάσκα σε κάνει να δείχνεις το Αληθινό σου πρόσωπο.
Η μάσκα κρύβει το πρόσωπο από την θέα …
μα το αναδεικνύει μέσα από τις Πράξεις.

Συνέχεια →

«…τοῦτο προσπάθησε μονάχα…,
Ὅσο μπορεῖς, μὴ τὴν ἐξευτελίζῃς!»

Κωνσταντῖνος Καβάφης.

Συνέχεια →

Κάποιες φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε καταλάβῃ κάτι λᾶθος. 
Κάποιες φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε ἀκόμη κάποιαν σχέσιν μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἴμαστε.
Κάποιες φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ πόσοι θὰ ἐπιτύχουν τὴν ἔξοδο ἀπὸ ἐτοῦτο τὸ τέλμα…
Δὲν μὲ προβληματίζει ἡ οἰκονομικὴ κρίσις. 
Οὔτε μὲ φοβίζει τὸ νὰ μείνω ἄστεγη, ἐὰν ἀπαιτηθῇ.
Οὔτε νὰ πεινάσω μὲ τρομάζει…
Συνέχεια →