«…γρήγορα ἡ ὥρα πέρασε, μεσάνυκτα κοντεύουν,
πάει τὸ φεγγάρι πάει κι ἡ Πούλια ἐβασίλευσαν
καὶ μόνο ἐγὼ κείτομαι δῶ μονάχη κι ἔρημη
ὁ Ἔρωτας ποὺ βάσανα μοιράζει
ὁ Ἔρωτας ποὺ παραμύθια πλάθει
μοῦ ἄρπαξε τὴν ψυχή μου καὶ τὴν τράνταξε
ἴδια καθῶς ἀγέρας ἀπὸ τὰ βουνὰ
χυμάει μέσα στοὺς δρῦς φυσομανῶντας…» Συνέχεια →

– Πόλεμος!
Βούρ στὰ σοῦπερ μάρκετ, ν᾿ ἀδειάσουμε τὰ ράφια μὲ τὰ γάλατα!

Ἐγὼ λοιπὸν ποτὲ δὲν ἀνησυχοῦσα γιὰ τὸ «τί θὰ γίνῃ», ὄχι τόσο ἀπὸ γενναιότητα, ὅσο ἀπὸ ἔμφυτο σνομπισμό. Τὸ «τρέχω στὸ σοῦπερ μάρκετ κι ἀδειάζω τὰ ράφια μὲ τὰ γάλατα, μὴ γίνῃ πόλεμος καὶ κατοχή», πάντοτε μοῦ φαινόταν ἀναξιοπρεπές, πολὺ μπὰς κλὰς ῥὲ παιδί μου.
(Συχνὰ ἄσκοπο καὶ βλακῶδες κιόλας, ἀλλὰ πρὸ παντὸς ἀναξιοπρεπές· ἀντίδρασις ποὺ περιφρονοῦσα ὄχι μόνον λογικῶς ἀλλὰ καὶ αἰσθητικῶς.) Συνέχεια →

Κανονικὰ αὐτὸ τὸ κείμενον ἔπρεπε νὰ δημοσιευθῇ πρὸ πολλῶν ἡμερῶν.
Λίγο ὅμως τὰ γεγονότα ποὺ τρέχουν… Λίγο ἡ βαρειὰ συγκίνησις τῶν ἡμερῶν…
Λίγο τὸ ὅτι τὸ σκεπτόμουν καὶ τὸ ξανασκεπτόμουν γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ, ἤ ὄχι, νὰ τὸ δημοσιεύσῳ…
Τελικῶς τὴν πῆρα τὴν ἀπόφασιν… Ὄχι λόγῳ τῆς ἐπικαιρότητος, ἀλλὰ λόγῳ τῆς σπουδαιότητος… Συνέχεια →

Εἶδα τὴν φωτογραφία τοῦ σκύλου μὲ τὸ ξύλο καὶ θυμήθηκα ἕνα ἀνέκδοτο ποὺ εἶχα ἀκούσει μικρὸς στὸ χωριό μου:

Ἕνας βοσκός μὲ τὴν γκλίτσα του στὸν ὦμο καὶ τὰ χέρια του κρεμασμένα ἐπάνω της προσπάθησε νὰ μπῇ σὲ ἕνα ξωκκλῆσι, ποὺ ἔτυχε νὰ συναντήσῃ. Ὅμως ὅπως ἡ πόρτα ἦταν στενὴ δὲν χωροῦσε. Συνέχεια →

Λεπτομέρεια ἀγάλματος τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς. Ρωμαϊκὸ ἀντίγραφο ἑλληνικοῦ πρωτοτύπου ποὺ εἶχε φιλοτεχνήσει ὁ Πύρρος, τῆς σχολῆς τοῦ Φειδία, στὰ τέλη τοῦ 5ου αἰ. π.Χ.
Ἡ περικεφαλαία τῆς θεᾶς εἶναι ἐμπνευσμένη ἀπὸ ἐκείνη τῆς Ἀθηνᾶς Παρθένου τοῦ Παρθενῶνος.
Ὕψος 224 ἑκ.
Συνέχεια →