Σήμερα θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα τραγούδι!
Στίχοι Γεωργίου Λεκάκη καὶ μουσικὴ Κώστα Μπίγαλη.
Εἶναι ἕνα τραγούδι ποὺ μὲ κάνει νὰ συμφωνῶ μὲ τοὺς στίχους του…
Διότι ἀπὸ μικρὸ παιδί, κάπου ἔπρεπε νὰ ἀνήκω!
Ὁμάδα, κόμμα, θρησκεία… Ποτὲ δὲν μποροῦσα νὰ ἀνήκω σὲ ἐμέναν καὶ στὴν Ἑλλάδα! Δὲν ὑπάρχει τέτοια καταχώρησις στὰ ἀρχεῖα τους καὶ κατ’ ἐπέκτασιν δὲν γίνεται δεκτὴ καμμία τέτοια τοποθέτησις!
Γιατί η γενοκτονία των Ουκρανών παραμένει άγνωστη στην Ελλάδα και στην Κύπρο; Πρόσφατα την αναγνώρισε η Ισπανία και η Αργεντινή. Την έχουν ήδη αναγνωρίσει πάνω από δέκα κράτη, ενώ την γενοκτονία των Ποντίων την έχουν αναγνωρίσει μόνο η Ελλάδα και η Κύπρος. Εφτά εκατομμύρια θύματα δεν επαρκούν για μία αναγνώριση; Τι άλλο θέλουμε; Αν δεν αναγνωρίζουμε κι εμείς τη γενοκτονία που έχουν υποστεί άλλοι λαοί, ποιος θα αναγνωρίσει τη δική μας; Συνέχεια
Αὐτὸ εἶναι παλαιό, γραμμένο ἀπὸ τὶς 12 Μαΐου τοῦ 2010. Ἀλλὰ μᾶλλον ἔχει ξεχασθεῖ.
Νομίζω πάντως πὼς παραμένει διαρκῶς ἐπίκαιρον!
Ὄχι τόσο γιατὶ ὁ Βoeting τοῦ Focus ἀνεκάλεσε, ὅσο διότι ἀπὸ ἐκείνη τὴν γραφὴ καὶ μετὰ ὁ ἀνθελληνισμὸς τῶν Γερμανῶν (καὶ πολλῶν ἄλλων ΕὐρωπΕων) ἔχει φθάσει στὰ ὑψηλότερα ἐπίπεδα!
Ὅλη ἡ Ἑλλὰς στὸ Σύνταγμα… Ὄχι τόσο οἱ Ἕλληνες, ὅσο ἡ Ἰδέα ποὺ λέγεται ΕΛΛΑΣ.
Αὐτὴ ποὺ εἶναι ὁ ΑΛΗΘΗΣ ΣΤΟΧΟΣ τῶν Μάγων τῆς Πολιτικῆς ποὺ θυσιάζουν ἕναν ὁλόκληρο λαὸ καὶ μιὰ ὁλόκληρο χώρα στοὺς ἀποτρόπαιους βωμούς τους….
Πρόσφατα εἶχα γράψει ἕνα ἄρθρο σχετικὰ μὲ τὸ «Μαγικό» Κέντρο τῶν Ἀθηνῶν, δίδοντας μιὰν «Άστυμαγικὴ» χροιὰ στὰ καθημερινὰ τεκταινόμενα. Ἂς συνεχίσουμε στὸν ἴδιον ῥυθμό…
Ο Μαγνητικός Κινητήρας είναι μια πολύ σημαντική και πολύ αρχαία επινόηση, η οποία έχει κρατηθεί ως επτασφράγιστο μυστικό για πάρα πολλά χρόνια,
και με πολύ κόστος, έτσι ώστε να διατηρήση τα πανίσχυρα πετρελαϊκά καρτέλ μέσα στο παιχνίδι της αγοράς ενέργειας.
Μέ τό στανιό, λοιπόν, ἡ Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος θά ἐπιστρέψῃ στά πάτρια.
Μια απορία.. αυτοί που στα μουσεία της χώρας τους επιδεικνύουν καμαρωτά την ιστορία της Ελλάδας, δεν ντρέπονται; Είναι το ίδιο γελοίο αν είχαμε πάρει στύλους από το Κολοσσαίο της Ρώμης και τους μοστράραμε σε ένα δικό μας μουσείο, επιδεικνύοντάς τους στους τουρίστες που επισκέπτονταν τη χώρα μας. Ακόμα πιο γελοίο αν μοστράραμε κομμάτια σίδερο από τον πύργο του Άιφελ. Το άκρον άωτον του γελοίου αν μοστράραμε τούβλα από το Άουσβιτς (έχει άλλη ιστορία να επιδείξει η Γερμανία;)
