
Ὅταν ἡ ἀνθρώπινος ὕπαρξις εὐτελίζεται… Ὅταν ὁ νόμος ἐφαρμόζεται ἐπιλεκτικά…. Ὅταν οἱ ἄνθρωποι φθάνουν ὡς ὑποζύγια κατὰ χιλιάδες στὴν γειτονιά μας… Τί περιμένουμε;
Ἀρχῆς πάντων ὁ σεβασμός! Ὅταν τοὺς ἔχουν ἐξαθλιώσει σὲ τέτοιον βαθμό, τοὺς σέρνουν ὡς ἄλλους μαύρους μὲ ἁλυσίδες καὶ τοὺς συνωστίζουν ὡς κτήνη οἱ δουλέμποροι, περιμέναμε κάτι καλλίτερο;
Ἐγώ αὐτήν τὴν Ἑλλάδα δὲν τὴν θέλω… Θέλω τὸ κάθε ἀνθρώπινο ὂν νὰ ζῇ ἐλεύθερο στὸν τόπο του, δίχως νὰ πλανᾶται ἀνὰ τὴν ὑφήλιο ὡς κτῆνος… Ἐσεῖς, ἄλλα κτήνη, ἔμποροι ἐθνῶν, ἂς τοὺς ἐμπορεύεσθε… Κάποιαν στιγμή, μαζὺ μὲ ὅλα τὰ ἄλλα, ἡ βασιλεία σας θὰ χαθῇ… Γιατὶ ἔτσι ἐπιτάσσει τὸ φυσικόν δίκαιον…
Συνέχεια →