«…Κι οἱ μάννες τὰ κοφτὰ γκρεμνὰ σὰν Παναγιὲς τ’ ἀνέβαιναν…
Μὲ τὴν εὐκὴ στὸν ὦμο τους κατὸ τὸν γιὸ πηγαίναν
καὶ τὶς ἀεροτραμπάλιζε ὁ ἄνεμος φορτωμένες
κι ἔλυνε τὰ τσεμπέρια τους κι ἐπαιρνε τὰ μαλλιά τους
κι ἔδερνε τὰ φουστάνια τους καὶ τὶς σπαθοκοποῦσε,
Συνέχεια
Μέ τόν ἐρχομό τοῦ 20οῦ αἰώνα ἀνενόχλητες οἱ βουλγαρικές συμμορίες δροῦν σέ χωριά καί πόλεις τῆς Μακεδονίας. Στυγερά τά καθημερινά τους ἐγκλήματα. Μέ τό σύνθημα «Ἡ Μακεδονία στή Βουλγαρία» καί μέ τό τραγούδι «Μακεδονία, παλαιά Βουλγαρία» σφάζουν ἀνελέητα. Τό αἷμα ἀθώων Ἑλλήνων ρουφᾶ διαρκῶς ἡ πολύπαθη μακεδονική γῆ. Ἕνα πλῆθος Μακεδονομάχων τοῦ ἑλληνικοῦ βορρᾶ καί τοῦ νότου ἀντιστέκεται προσπαθώντας ν᾿ ἀναχαιτίσει τό σλαβικό σμῆνος. Στό στόχαστρο τοῦ ἐχθροῦ ὁ παπάς κι ὁ δάσκαλος. Ἀπό τά δικά τους μετερίζια ὁ καθένας κρατᾶ ψηλά Ὀρθοδοξία καί πατρίδα. Αὐτούς τούς τρελούς Ἕλληνες, τούς Γραικομάνους -ἔτσι τούς ἀποκαλοῦν οἱ βούλγαροι κομιτατζῆδες-, ἐποφθαλμιοῦν νά ἐξοντώσουν. Συνέχεια
Σὰν σήμερα, στὶς 13 Ὀκτωβρίου 1904, βρῆκε ἠρωικό θάνατο ὁ πρωτοπόρος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος καὶ Γενικὸς ἀρχηγὸς τῶν ἀνταρτικῶν σωμάτων τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας ἀνθυπολοχαγὸς Παῦλος Μελᾶς (Μίκης Ζέζας)… Συνέχεια
Ἡ σφαγὴ ἄρχισεν εἰς ὅλα τὰ μέρη τῆς πόλεως, τὸ τουφέκι ἐδούλευε πανταχοῦ καὶ ἀνηλεῶς καὶ κατὰ τρεῖς ὁλοκλήρους ἡμέρας ἐσκοτώνοντο πάσης ἡλικίας ἄνθρωποι ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιὰ ἀνήλικα. Οι Ἕλληνες ἐδῶ ἐξεδικήθησαν δι ὅσα τόσους χρόνους εἴχαμεν πάθει ἀπὸ τοὺς τυράννους μας. Πολλοὶ δὲ Τοῦρκοι, οἵτινες ἐκλείσθησαν εἰς τὰ σπίτια των, ἐπροτίμησαν καὶ ἐκάησαν μέσα εἰς αὐτὰ μὲ τῇς φαμίλιαις των παρὰ νὰ παραδοθοῦν εἰς τοὺς δούλους των.
Πολλοὶ καπεταναῖοι καὶ ἄλλοι Ἕλληνες ἀπὸ φιλανθρωπίαν ἤθελαν νὰ σώσουν κανένα Τοῦρκον. Ἄλλος ὅμως Ἕλλην, τοῦ ὁποίου ὁ Τοῦρκος τὴν γυναῖκα, τὸ παιδὶ ἢ καὶ αὐτὸν τὸν ἴδιον εἶχε ἀδικήσει, ἅμα ἔβλεπε τὸν ἐχθρόν Συνέχεια
Γράφει ἡ ἐλευθεροτυπία (λέμε κι ἀστεῖα κάπου κάπου εἴπαμε), πρὸ τριῶν ἐτῶν περίπου (24 Μαρτίου 2010) ἕνα ἄρθρον ἀφιέρωμα στὸ μπουντρούμι τοῦ Κολοκοτρώνη, ποὺ ὑποτίθεται εἶχε παράθυρο κι αὐλή.
Ὅλη αὐτὴν τὴν φανφαρολογία τὴν βασίζουν σὲ μίαν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ἡ σύζυγος, τοῦ τότε ὑπουργοῦ, ἀ-δικαιοσύνης, Κωνσταντίνου Σχινᾶ, Μπετίνας φὸν Σαβινί. (Ἀλήθεια, τί ὄνομα εἶναι αὐτό; Βαυαρικό; Ὅπως δῆλα δή καί οἱ ἀντιβασιλεῖς; Ἔ;)
Λοιπὸν ἀγαπητέ μας κύριε Πιτερέ, ποὺ σὲ αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ βασίστηκες, γιὰ νὰ μᾶς «ἐπιμορφώσῃς» δίδοντάς μας νέα ἱστορικὰ στοιχεῖα… (Καὶ φυσικὰ ἡ ἐλευθεροτυπία, ὅπως πάντα, τσακίστηκε νὰ δημοσιεύσῃ τὶς …«ῥιζοσπαστικές» σου ἀποκαλύψεις!!!)
Διότι ἐμεῖς, ἀμόρφωτοι γάρ, ἀνιστόρητοι, ἀδιάβαστοι, ἀπροβλημάτιστοι, ἄσχετοι κι ὁπωσδήποτε φανατικοί… Σωστά; Συνέχεια
Κάποια πρόσωπα, κάποιες μορφές, κάποιοι ἥρωες, ἀναλόγως τοῦ σημείου ποὺ εὑρίσκοντο κατὰ τὴν διάρκεια ἀγώνων, δὲν δίστασαν νὰ προσφέρουν τὰ πάντα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν. Δὲν λογάριασαν τὴν ζωή τους, τὴν κοινωνική τους ὑπόστασιν ἤ τὴν βολή τους.
Ὅρμηξαν σὲ ἀγῶνες, σὲ δρόμους ἤ ἀκόμη καὶ στὸ θάνατο, μὲ αὐταπάρνησιν κι Ἔρωτα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!
Δὲν ἔχει σημασία ἐὰν ἦταν σὲ κάποιο μέτωπο ἤ σὲ κάποιο χαράκωμα ἤ σὲ μίαν ἀποστολὴ μεταφορᾶς μηνύματος. Συνέχεια
