Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Κεμὰλ Ἀτατοῦρκ

Κρυπτοέλληνες.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

 

Πριν καμιά πενηνταριά χρόνια προτάθηκε σε μια γερόντισσα πρόσφυγα να αγοράσει ένα ακίνητο στον τόπο που την έριξαν να ζήσει μετά την γενοκτονία στον Πόντο. Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Όχι παιδί μου γιατί ο πρόσφυγας είναι πάντα πρόσφυγας και από εδώ θα μας διώξουν κάποια στιγμή». Κάθε φορά που ακούω και βλέπω τα ρεπορτάζ της πουλημένης δημοσιογραφίας για την «μετανάστευση» των Ελλήνων αυτούς τους καιρούς στ’ αυτιά μου έχω την φωνή της γερόντισσας, διότι σήμερα δημιουργούν ακριβώς με την ίδια ψυχολογία πρόσφυγες που θα αισθάνονται ξένοι παντού χωρίς την δυνατότητα να κάνουν πράξη τον νόστο για την εστία τους.
Συνέχεια →

Οἱ περιπέτειες τῶν Δωδεκανήσων. (1821-1948)

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Οὐδέποτε μᾶς ἠρώτησαν.
Οὐδέποτε μᾶς ἐπέτρεψαν νὰ ἀντιμετωπίσουμε μόνοι μας, δίχως τρικλοποδιές, δίχως παρεμβάσεις καὶ δίχως δόλους τὸν κάθε ἐχθρό.
Οὐδέποτε μας ὑπελόγισαν…
Ἡ Ὕβρις ἐξεχείλισε…
Συνέχεια →

Νὰ δῶ τὸν ΟΗΕ νὰ «ἐπιβάλῃ» τὴν τάξι στὴν Τουρκία καὶ τί στὸν κόσμο!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Λοιπόν, ἐκεῖ στὴν γείτονα ἔχουν πολὺ ἔντονη οἰκολογικὴ συνείδησιν.
Ὄχι σὰν κι ἐμᾶς ποὺ ἔχουμε τὰ Mall  καὶ βγάζουμε τὸν σκασμό…
Νὰ μὴν πῶ πὼς τοὺς παρακαλοῦμε κι ἀπὸ ἐπάνω γιὰ νὰ μᾶς στήσουν τὰ αἴσχη τους.
Οὔτε ἐμεῖς κάνουμε ἐπαναστάσεις μὲ βιβλία. Ποῦ; Ἐμεῖς μὲ σφυρίκτρες, μὲ πανῶ, μὲ ντουντοῦκες, μὲ δακρυγόνα, μὲ πέτρες καὶ κυρίως, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα κι ἀπὸ ὅλους, μὲ καπελωτές, ἐθνοσωτῆρες καὶ λοιποὺς καθοδηγητές.

Συνέχεια →

Τί κρύβεται πίσω ἀπό τήν ἐξέγερσι τῶν τούρκων πολιτῶν

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἔτσι φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως ἀλλά δέν εἶναι ἔτσι τά πράγματα. Ὁ χρόνος θά δείξῃ. Ἄς εἴμαστε αἰσιόδοξοι ἀλλά καί προετοιμασμένοι γιά πᾶν ἐνδεχόμενο. Ἄλλωστε, ὅταν καίγεται τό σπίτι τοῦ γείτονα κάποτε ἡ φωτιά θά φθάσῃ καί στό δικό μας.

Μινώταυρος

Όταν γνωρίσεις τον δυτικό τρόπο ζωής, είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις στον τρόπο ζωής που προτείνει – επιβάλει το Ισλάμ. Συνέχεια →

Ὅταν ὁ φονιὰς δὲν μετανοῇ, εἶναι πανέτοιμος νὰ ξαναφονεύσῃ…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὅταν λοιπὸν ὁ Τοῦρκος, ποὺ γενοκόνησε τόσα ἐκατομμύρια ἀνθρώπων, δὲν μετανιώνει, εἶναι πανέτοιμος, ἀνᾲ πάσᾳ στιγμῇ, νὰ ἐπαναλάβῃ τὰ ἐγκλήματά του.

Ἄλλως τε, αὐτὸ δὲν τὸ λέω ἐγώ…
Τὸ λὲν οἱ ψυχολόγοι, οἱ ἐγκληματολόγοι, οἱ μελετητὲς τῶν ἀκραίων συμπεριφορῶν. Ἐὰν δὲν μετανοήσῃ ὁ ἐγκληματίας, εἶναι δεδομένον πὼς θὰ ἐπαναλάβῃ ἄπειρες φορές, τὸ ἔγκλημά του.

Ὅσο λοιπὸν κρατᾶ τὸ παιχνίδι τους καὶ τὸ κρυφτούλι τους, νὰ γνωρίζουμε πὼς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τὰ ἴδια κτήνη, τὰ ὁποῖα ἀντιληφθήκαμε ἄριστα, τὸ πόσο ἀκραῖα εἶναι καὶ τὸ ποῦ μποροῦν νὰ φθάσουν.
Συνέχεια →

Χμμμ… Ἡ Τουρκία μᾶς τελειώνει;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ξεκίνησαν τὰ ἐπεισόδια στὴν Κωνσταντινούπολι…
Τὰ εἴδαμε, τὰ ἐθαυμάσαμε, ἀνανακτήσαμε, θυμώσαμε, συμπονέσαμε, ἐξοργισθήκαμε…
Ἀλλά βρέ παιδιά, δέν εἶναι πάρα πάρα πάρα πολύ τραβηγμένο νά σηκώνεται στό πόδι,  γιά ἕνα ἐμπορικό κέντρο, μία χώρα τῶν ὀγδόντα ἑκατομμυρίων; 
Ἐδῶ σὲ ἐμᾶς ἔκοψαν μισθούς, συντάξεις, ὄνειρα, φαγητό, στέγη, δικαίωμα στὴν διαβίωσιν καὶ τόση φασαρία δὲν κάναμε. Κάτι ψιλὰ κάναμε, ἴσα γιὰ νὰ μὴ πᾷν ἄκλαπτα τὰ ὅπλα…
Κι ἐκεῖ γιά ἕνα ἐμπορικό κέντρο θά βάλουν φωτιά νά κάψουν τούς πισινούς τους;

Μὴ βιασθῇ κάποιος νὰ πεταχθῇ καὶ νὰ μοῦ πῇ πὼς ἐμεῖς εἴμαστε ψόφιοι… Ἤ μὴν βιασθῇ κάποιος νὰ πῇ πὼς ἐμᾶς μᾶς ψεκάζουν… Ἤ μὴ βιασθῇ κάποιος νὰ πῇ πὼς ἐμᾶς μᾶς ἀποκοιμίζουν σκέτο γιὰ νὰ τὸ βουλώνουμε Συνέχεια →